บทที่ 2645: สามกระบี่รวมหนึ่ง หลอมสู่ไร้เทียมทาน

ห้องหนังสือของจอมมารตาเขียวกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายโบราณ อู๋เป่ยวางหัวของเขาลงบนโต๊ะ คนรับใช้ที่เปิดประตูให้เมื่อครู่เหลือบมองจอมมารตาเขียวอย่างหวาด ๆ อีกฝ่ายเอ่ยขึ้นทันทีว่า “ยืนเหม่ออะไรอยู่ รีบไปชงชาให้ท่านแขกเดี๋ยวนี้!”

ไม่นาน ชาหอมกรุ่นถ้วยหนึ่งก็ถูกยกมาวางตรงหน้า อู๋เป่ยกลับไม่แตะ เขาเอ่ยว่า “ว่ามาเถอะ”

จอมมารตาเขียวถอนหายใจแผ่วเบา แล้วเริ่มเล่าความหลังช่วงหนึ่งของตนเอง

คราเมื่อประเทศซ่งรุ่งเรืองถึงขีดสุด ที่ชายแดนใต้รัฐซ่งมีหมู่บ้านเล็กแห่งหนึ่ง ภายในหมู่บ้านนั้นมีนักปราชญ์คนหนึ่งชื่อหลี่ซื่อซู ตระกูลหลี่สืบทอดวิถีไถนาอ่านหนังสือกันมาหลายชั่วคน แม้สอบราชการกี่รุ่นต่อกี่รุ่นก็ไม่ผ่าน แต่ก็เคยให้กำเนิดบัณฑิตออกมาสองคน

พอถึงรุ่นของหลี่ซื่อซูจึงมีคนหัวดีโผล่มาสักที เขาสองขวบก็รู้หนังสือ สามขวบแต่งกลอน สิบขวบสอบได้เป็นบัณฑิตระดับต้น สิบห้าปีก็ไต่ถึงบัณฑิตขั้นสูง สิบแปดปีสอบในวังได้ที่หนึ่ง ด้วยรูปโฉมสง่างามสูงใหญ่ น้ำเสียงไพเราะ จึงเป็นที่ต้องพระราชหฤทัยของจักรพรรดิยิ่งนัก สุดท้ายได้รับพระราชทานให้เป็นผู้สอบอันดับหนึ่ง

ชีวิตของเขานับว่าโรยด้วยกลีบกุหลาบ ไม่นานก็ได้เป็นผู้อ่านหนังสือประจำพระองค์จักรพรรดิ อีกทั้งยังทรงโปรดให้สมรสกับสตรีผู้รู้หนังสือเข้าใจเหตุผล รูปโฉมงดงาม ซึ่งนางเป็นบุตรีของแม่ทัพใหญ่ในราชสำนัก สืบสายตระกูลแม่ทัพ

หลี่ซื่อซูไฟแรงพุ่งทะยาน เส้นทางขุนนางราบรื่นสุดจะกล่าว หากไม่มีอันใดพลิกผัน เขาย่อมได้เป็นบุคคลแกนกลางในราชสำนัก เป็นอัครเสนาบดีคู่พระบารมีจักรพรรดิ

ทว่า ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปในชั่วข้ามคืน องค์ชายหวงจื่อซวิ่นนำกลุ่มผู้บำเพ็ญบุกทะลวงพระราชวัง องครักษ์ที่เคยอยู่ข้างพระวรกายต่างพากันทรยศ จักรพรรดิจำต้องจำใจประกาศสละบัลลังก์ให้องค์ชายหวงจื่อซวิ่น

เมื่อจักรพรรดิพระองค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ เหล่าผู้จงรักภักดีต่อจักรพรรดิองค์ก่อนต่างถูกยึดทรัพย์ฆ่าล้างตระกูลกันถ้วนหน้า รวมถึงตระกูลหลี่ของหลี่ซื่อซูและตระกูลภรรยาของเขาด้วย

เขาเห็นกับตาว่าภรรยาถูกลากออกไป แล้วถูกตัดศีรษะที่หน้าประตูบ้าน ส่วนลูกวัยสามขวบที่ร้องไห้จ้า ก็ถูกทหารไร้มนุษยธรรมใช้หอกแทงกระเด็น เด็กน้อยผู้น่าสงสารยังคงร้องเรียกหาแม่อยู่จนลมหายใจสุดท้าย

ญาติพี่น้องของหลี่ซื่อซูถูกสังหารจนสิ้น ส่วนตัวเขาถูกขังในเรือนจำสวรรค์ เพราะจักรพรรดิองค์ใหม่ยังไม่คิดจะประหารทันที

หัวใจของหลี่ซื่อซูด้านชาจนสิ้นหวัง ความแค้นพลุ่งพล่านท่วมฟ้า ในขณะนั้นเอง ชายชุดดำทั้งตัวคนหนึ่งก็ปรากฏตรงหน้าเขา

ดวงตาของชายชุดดำเขียวมรกตมันเยิ้ม รูม่านตาเป็นเส้นแดงเส้นหนึ่ง นิ้วมือทั้งสิบโค้งงอราวกรงเล็บนก ลิ้นยาวเหมือนกิ้งก่า รูปโฉมประหลาดน่าขนลุก

ชายชุดดำจ้องเขาแล้วเอ่ยว่า “ความแค้นทั้งตัวของเจ้า ข้าอยู่ห่างออกไปร้อยลี้ยังรับรู้ได้ ถามหน่อย เงื้อมมืออยากได้บ้างไหม อยากมีฝีมือพอจะฆ่าศัตรู ล้างแค้นให้สาสมไหม?”

เดิมทีหลี่ซื่อซูตั้งใจจะตายในคุก พอได้ยินว่ามีหวังแก้แค้น ใจพลันตื่นเต้น ร้องลั่นว่า “เอา!”

ชายชุดดำพูดต่อ “อยากแข็งแกร่ง ก็ต้องจ่ายราคา เจ้าจะกลายเป็นตัวประหลาดน่าเกลียด กระหายเลือด โหดร้าย แล้วก็จะถูกพวกที่เรียกตัวเองว่าผู้มีธรรมตามล่าตลอดเวลา อย่างนี้ยังยอมรับได้อยู่ไหม?”

หลี่ซื่อซูหัวเราะหึเย็นชา “ต่อให้ต้องเป็นศัตรูกับคนทั้งใต้หล้าก็ช่าง! เกลียดทั้งฟ้า เกลียดทั้งดิน เกลียดคนทั้งโลก!”

ชายชุดดำหัวเราะฮ่า ๆ ลั่น “ดี! ตั้งแต่นี้ไป เจ้าก็คือศิษย์ของท่านมารผมแดงแล้ว!”

ดังนั้น หลี่ซื่อซูจึงถูกท่านมารผมแดงพาตัวไปฝึกตนวิชามาร เพียงสามปีเขาก็กลับสู่ประเทศซ่ง ลอบสังหารจักรพรรดิองค์ใหม่สำเร็จ และจับบรรดาศัตรูที่ทำให้ภรรยา ลูก และคนในตระกูลตายไป ทรมานจนสิ้นชีพทุกคน

ทว่าการกระทำเหล่านั้นย่อมดึงดูดความสนใจของผู้บำเพ็ญจำนวนมาก ยอดฝีมือหลั่งไหลมาล่าหัวเขา เขาต้องหลบซ่อนหนีหัวซุกหัวซุน ถูกตามล่าอยู่ไม่หยุด แต่ยิ่งถูกไล่ฆ่า วิชามารและพลังยุทธ์กลับยิ่งทะยานสูงขึ้นเรื่อย ๆ ท้ายที่สุดไปถึงระดับสูงสุดแห่งพลังเทพ ห่างจากระดับราชามารที่ใฝ่ฝันอยู่เพียงก้าวเดียว

แล้วในตอนนั้น เขาก็ได้พบหญิงสาวคนหนึ่ง หญิงสาวผู้นั้นหน้าตาละม้ายคล้ายภรรยาที่ล่วงลับไปของเขา อีกทั้งดูเหมือนจะไม่หวาดกลัวใบหน้าอัปลักษณ์ของเขามากนัก เดิมทีเขาตั้งใจจะกลืนกินเลือดธาตุและจิตวิญญาณอันบริสุทธิ์ของนาง ทว่าในชั่วขณะนั้นกลับลงมือไม่ลง เขาเก็บนางไว้ข้างกาย เวลาเนิ่นนานผ่านไปกลับเกิดความรักขึ้นมา สุดท้ายรับนางเป็นภรรยา ตั้งรกรากอยู่ที่นี่ และให้กำเนิดบุตรสาวหนึ่งคน

ได้ยินถึงตรงนี้ อู๋เป่ยเอ่ยว่า “สวรรค์อาจจะทำผิดต่อเจ้า แต่เจ้าก็ทำผิดต่อผู้บริสุทธิ์ที่ตายด้วยน้ำมือตัวเอง เจ้าน่าสงสารก็จริง แต่น่าเคียดแค้นยิ่งกว่า”

หลี่ซื่อซูเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “ตราบใดได้ล้างแค้น ราคายังไงก็คุ้ม! แม้ไม่กลัวตาย แต่ถ้าตายไปแล้ว ภรรยากับลูกสาวต้องถูกตามล้างผลาญแน่ จะทอดทิ้งพวกนางไม่ได้! ขอเพียงสหายเมตตาไว้ชีวิต สมบัติที่สะสมมาทั้งหมดจะถวายให้หมด!”