บทที่ 2649: หลานเจิ้งถังทั้งตกใจทั้งดีใจ รีบถามว่า “คุณชายอู๋ โอสถลับโสมกับฮว่าอิงตันนี่เป็นยาอายุวัฒนะระดับไหนกัน?”

อู๋เป่ยพูดว่า “ถ้าให้ผมปรุง อย่างน้อยก็ได้ระดับหกชั้นเลิศกับระดับเจ็ดชั้นเลิศ”

หลานจื่อหยูถึงกับยกย่องอย่างจริงใจ “ถึงขั้นยาอายุวัฒนะระดับเจ็ดเลยเหรอ อู๋เป่ย ฉันประเมินนายต่ำไปจริง ๆ!”

อู๋เป่ยว่า “หา ที่เงียบ ๆ หน่อย ผมจะปรุงยา”

หลานเจิ้งถังรีบย้ายลานฝึกวิชาของตัวเองให้อู๋เป่ยใช้ปรุงยาอายุวัฒนะ จากนั้นให้ทุกคนออกไปหมด เหลือเพียงหลานจื่อหยูคอยช่วยอยู่ข้าง ๆ

ตอนอู๋เป่ยกำลังอุ่นเตาปรุงยาอยู่ หลานจื่อหยูถามว่า “ต่อไปมีแผนยังไง”

อู๋เป่ยตอบ “ผมกำลังคิดอยู่ว่าจะเข้าเรียนวิทยาลัยราชวงศ์ดีไหม”

ตอนนี้เขาเป็นผู้อาวุโสแห่งวิหารกระบี่แล้ว แท้จริงก็ไม่จำเป็นต้องเข้าไปอยู่ในวิทยาลัยราชวงศ์อีก เพราะของที่วิทยาลัยราชวงศ์ให้เขาได้มีจำกัด ไม่ว่าจะเป็นทรัพยากรหรือฐานะ ก็ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย

แต่หลานจื่อหยูกลับพูดว่า “นายต้องเข้าไปให้ได้!”

อู๋เป่ยเลิกคิ้ว “โอ้ ทำไมล่ะ”

หลานจื่อหยูว่า “ทรัพยากรบางอย่าง มีแต่ในโลกฆราวาสเท่านั้นถึงจะหาได้ เช่น ผู้เรียนชั้นยอดของวิทยาลัยราชวงศ์จะมีโอกาสเข้าไปฝึกฝนในดินแดนต้องห้ามโบราณ แล้วคนที่ได้เข้าไปดินแดนต้องห้ามโบราณนั่น ในวิทยาลัยก็มีไม่น้อยที่เป็นศิษย์ชั้นสูงจากนิกายใหญ่ต่าง ๆ กระทั่งศิษย์แกนหลักยังมี”

อู๋เป่ยประหลาดใจ “ถึงขั้นศิษย์แกนหลักกับศิษย์ชั้นสูงเลยเหรอ”

หลานจื่อหยูว่า “แต่คนพวกนั้นปกติจะไม่โผล่มาให้เห็นในวิทยาลัยหรอก มีแค่ตอนดินแดนต้องห้ามโบราณเปิดเท่านั้น พวกเขาถึงจะปรากฏตัว”

อู๋เป่ยเผลอหยุดมือ ถามว่า “พี่จื่อหยู ดินแดนต้องห้ามโบราณคือที่แบบไหนกันแน่”

หลานจื่อหยูเล่าให้ฟังว่า “ว่ากันว่าแรกเริ่มมนุษย์เราอ่อนแอมาก มักจะกลายเป็นเหยื่อของปีศาจมารและสัตว์อสูรอยู่เสมอ แต่จู่ ๆ วันหนึ่ง ก็มีเงาภาพลวงตาของสิ่งมีชีวิตสูงสุดเจ็ดองค์ปรากฏบนท้องฟ้า ฟ้าดินเกิดความแปรปรวน โลกจึงก่อเกิดดินแดนต้องห้ามมากมายขึ้นมา เหล่าสิ่งมีชีวิตในดินแดนต้องห้ามมีโอกาสกลายพันธุ์ได้ง่าย แล้วก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ มนุษย์ก็อาศัยการเข้าไปฝ่าฟันในดินแดนต้องห้ามไม่หยุดยั้ง วิวัฒน์ตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้น จนค่อย ๆ สร้างสำนักและสายการบำเพ็ญเพียรแขนงต่าง ๆ ขึ้นมา สุดท้ายถึงได้กลายเป็นผู้สูงสุดแห่งสรรพชีวิต”

“ต่อมา ดินแดนต้องห้ามที่ทรงพลังเหล่านั้นค่อย ๆ เลือนหายไป เหลือเพียงสามแห่งที่ยังคงอยู่ไม่สูญสลาย เหล่าผู้ยิ่งใหญ่ของเผ่าพันธุ์มนุษย์จึงใช้พลังเวทย์สูงสุด ผนึกดินแดนต้องห้ามทั้งสามไว้ กลายเป็นดินแดนต้องห้ามโบราณที่มีในปัจจุบัน”

หัวใจอู๋เป่ยสะท้านแรง สถานที่มหัศจรรย์ถึงเพียงนี้ กลับตั้งอยู่ในโลกฆราวาสเสียอย่างนั้น!

“ที่แบบนี้ ทำไมพวกอำนาจโลกแห่งเซียนไม่ยึดไปเสียล่ะ” เขาถามความสงสัยในใจออกไป

“ว่ากันว่าภายในดินแดนต้องห้าม มีเจตจำนงของผู้ยิ่งใหญ่แห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์อยู่ ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนเข้าไปแตะต้อง หากอยากเข้าสู่ดินแดนต้องห้ามโบราณ ก็ทำได้แค่ผ่านค่ายกลข้ามมิติสามแห่งที่อยู่ในโลกฆราวาสเท่านั้น ค่ายกลข้ามมิติที่วิทยาลัยราชวงศ์ควบคุมอยู่ ก็คือหนึ่งในสามนั้น” หลานจื่อหยูอธิบาย

ตอนนี้อู๋เป่ยอุ่นเตาเสร็จแล้ว เริ่มลงมือปรุงโอสถลับโสม การปรุงยาอายุวัฒนะระดับหกไม่ถือว่ายากอะไร เตาแรกก็ได้ยาอายุวัฒนะห้าลูก แถมยังเป็นชั้นเลิศทั้งหมด เตาที่สองยิ่งดีกว่าเดิม ปรุงได้ห้าลูกเช่นกัน แต่คราวนี้ตานเฉิงออกมาเป็นยาอายุวัฒนะเกรดสูงสุด!

หลานจื่อหยูกลอกตามองยาอายุวัฒนะในถาดซึ่งเปล่งแสงแปลกตา พร้อมกลิ่นหอมรุนแรง แทบละสายตาไม่ได้

“อู๋เป่ย ยาเตาที่สองนี่เป็นระดับไหนกันแน่ ดูเหมือนจะดีกว่าเตาแรกเยอะเลย”

ตอนอู๋เป่ยกำลังปรุงยา เธอไม่กล้าเอ่ยปากเลยสักคำ กลัวจะรบกวนเขา เพิ่งมาถามเอาตอนนี้

“ยาอายุวัฒนะเกรดสูงสุด” อู๋เป่ยพูดจบก็แบ่งยาอายุวัฒนะสิบเม็ดใส่ขวดสองใบส่งให้หลานจื่อหยู “สมุนไพรที่เหลือยังปรุงได้อีกเตาหนึ่ง เอาเป็นค่าจ้างผมก็แล้วกัน”

พอได้ยินว่าเป็นยาอายุวัฒนะเกรดสูงสุด หลานจื่อหยูทั้งตกใจทั้งดีใจ รีบพูดว่า “ถึงขั้นยาอายุวัฒนะเกรดสูงสุดเชียวนะ! จ่ายเป็นสมุนไพรเตาเดียวไม่พอแน่ ๆ!”

“ครั้งนี้เอาแค่นี้แหละ” ตอนนี้ตระกูลหลานกำลังต้องใช้เงินใช้ทองเพื่อชำระหนี้ เขาเลยไม่สะดวกจะเก็บค่าตอบแทนมากไปกว่านี้

หลานจื่อหยูรู้สึกซาบซึ้งใจมาก เธอเม้มปากเบา ๆ แล้วพูดว่า “ไม่รู้จะขอบคุณนายยังไงเลยจริง ๆ”