บทที่ 2655: ที่มาของหัวมนุษย์

เมื่อเห็นว่าอู๋เป่ยตอบตกลงตามที่ตนร้องขอ ฟางลี่ดวงตาก็เริ่มเปล่งประกาย เอ่ยว่า

“เฝ้ารอมาเป็นสิบ ๆ ปี ในที่สุดก็ได้พบคนที่ร่วมมือกันได้เสียที นับเป็นโชคของข้าจริง ๆ!”

อู๋เป่ยมองเขาแล้วถามว่า

“แล้วอยากให้ผมช่วยยังไงบ้างล่ะ?”

ฟางลี่เหมือนคิดเรื่องนี้มานานแล้ว เขาตอบทันทีว่า

“แบ่งเป็นสามขั้น ขั้นแรก ใช้ยาเพื่อยืดอายุข้า มิฉะนั้นอีกไม่กี่ปีข้าก็จะอ่อนแอจนตาย ขั้นที่สอง ค่อย ๆ กำจัดกลิ่นอายสังหารตรงบาดแผลที่คอของข้า มันกัดกินชีวิตข้าไม่หยุด ขั้นที่สาม ปรุงยาอายุวัฒนะชุดหนึ่ง ช่วยให้ร่างกายของข้าเกิดใหม่”

อู๋เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง สำหรับเขาแล้วทั้งสามอย่างนี้ดูไม่ใช่เรื่องยากอะไร ตัวเขาเองก็เป็นปรมาจารย์ด้านปรุงยา แถมยังเคยตรวจดูบาดแผลนั้นมาแล้ว พลังที่คมมีดทิ้งเอาไว้ก็ไม่ได้ถึงกับสั่นคลอนอะไรเขาไม่ได้

“เงื่อนไขของท่านผมรับได้ ทีนี้บอกบ้างสิว่าท่านจะช่วยผมยังไง สุดท้ายการช่วยกันมันก็ต้องเกื้อหนุนกันทั้งสองฝ่าย” อู๋เป่ยก็ไม่คิดเกรงใจเขา

ฟางลี่พลันคึกคักขึ้นมาทันที ดวงตาส่องแสง เอ่ยว่า

“ข้าดูออกว่าเจ้ามีพรสวรรค์ชั้นเลิศ อนาคตกว้างไกลสุดจะประมาณ! ไม่ต้องสงสัยสายตาของข้า เรื่องที่เชี่ยวชาญที่สุดในชีวิตข้าก็คือศาสตร์พยากรณ์โชควาสนา โชคชะตาของเจ้า ไม่มีทางอ่อนด้อยไปกว่าเทียนเฉียวที่แข็งแกร่งที่สุดในทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์แน่นอน!”

เขาถึงถูกรู้จักในสายตาชีเซียงว่าเป็นคนรอบรู้สารพัด ก็เพราะมีวิชาดูคนอันล้ำเลิศ มองคนได้อย่างแม่นยำ จึงช่วยให้ชีเซียงก้าวขึ้นไปถึงจุดสูงสุดของชีวิตทีละขั้น

คำพูดพวกนี้อู๋เป่ยไม่สนใจ เขาอยากรู้แค่ว่าหัวมนุษย์นี่จะช่วยอะไรเขาได้บ้าง ฟางลี่เป็นคนหัวแหลม เขารีบเสริมต่อทันที

“ข้าบอกแล้วว่าที่นี่มีเคล็ดวิชาชั้นสูงสุดชุดหนึ่ง ก็คือวิชาระดับจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ของทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์! ระดับจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ยังอยู่เหนือกว่านักบุญโบราณอีกขั้น ทั้งทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์ วิชาระดับนี้หายากยิ่งนัก ข้าเองก็ได้มาด้วยจังหวะและโชคเท่านั้น แต่เพราะมันนี่แหละ หัวของข้าถึงได้ถูกสับหลุดออกมา” พอพูดถึงเรื่องในอดีต แววตาฟางลี่ก็ลุกวาบไปด้วยความเคียดแค้น ราวกับโกรธแค้นคนที่ฟันหัวเขาอย่างเข้ากระดูกดำ

อู๋เป่ยลองถามหยั่งเชิงว่า

“คนที่ตัดหัวท่านออก ท่านสนิทกับเขามากเหรอ?”

“เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้า ตอนที่ข้าเข้าสำนัก เขาอิจฉาจนแทบคลั่ง คุกเข่าขอร้องให้ข้าพาเขาไปฝึกวิชา ข้าต้องคุกเข่าอยู่หน้าท่านอาจารย์ถึงสามวัน เขาถึงได้มีโอกาสฝากตัวเป็นศิษย์เริ่มฝึกการบำเพ็ญเพียร ต่อมา ข้ายิ่งทุ่มเทช่วยเขาสุดกำลัง ทั้งช่วยเพิ่มพูนพรสวรรค์ ทั้งฝืนฟ้าเปลี่ยนชะตาให้เขา ฮึฮึ ข้านี่มันโง่จริง ๆ เปลี่ยนชะตาให้เขาแท้ ๆ กลับต้องเอาชีวิตตัวเองเข้าแลก!”

เขาหันขวับมามองอู๋เป่ย

“ต่อให้เจ้าช่วยข้าไม่ได้ ข้าก็จะช่วยให้เจ้าเติบโตเต็มที่ เจ้าเพียงแค่สัญญาข้าเรื่องเดียว ต่อไปหากได้ไปทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์ ก็ช่วยฆ่าไอ้หมาป่าตาทรยศตัวนั้นแทนข้าด้วย!”

สำหรับเรื่องแบบนี้ อู๋เป่ยไม่รู้สึกประหลาดใจเลยสักนิด วิชาระดับจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ล้ำค่าขนาดนั้น ลูกพี่ลูกน้องฆ่ากันแย่งเอาไปก็เป็นเรื่องปกติ ตั้งแต่อดีตกาลเป็นต้นมา เพื่อชิงสมบัติ ชิงมรดก พี่น้องร่วมสายเลือดกระทั่งต่อสู้กันเอาเป็นเอาตาย อยากเห็นอีกฝ่ายตายคามือก็มีถมไป ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแค่ลูกพี่ลูกน้อง

“ได้ ผมสัญญา ถ้าผมไปถึงทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์เมื่อไร จะล้างแค้นให้ท่านอย่างแน่นอน”

ฟางลี่พอใจกับคำตอบยิ่งนัก เขาหัวเราะพลางว่า

“ถ้าได้พบเจ้าสักไม่กี่ปีก่อนก็คงดีไม่น้อย” ชัดเจนว่าเขาไม่ค่อยพอใจกับชีเซียงคนก่อนสักเท่าไร

ชีเซียงนั้นมียศศักดิ์สูง มีอำนาจในมือ จึงพอจะรวบรวมสมุนไพรที่ฟางลี่ต้องการให้ได้ ช่วยชะลออาการอ่อนแอของเขา ไม่อย่างนั้นเขาคงทนมาถึงวันนี้ไม่ได้ แต่ถ้าเทียบกับอู๋เป่ยแล้วก็ยังห่างชั้นกันมากอยู่ดี อู๋เป่ยไม่เพียงปรุงยาได้ ยังเป็นผู้ฝึกพลังยุทธ์อีกด้วย เรียกได้ว่าคนหนึ่งอยู่บนฟ้า อีกคนอยู่ใต้ดิน เทียบกันไม่ติดจริง ๆ

“แต่ถ้าคิดจะฝึกเคล็ดวิชาขั้นจักรพรรดิ อยู่ที่นี่ทำไม่ได้ ต้องเข้าไปอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น ท้ายที่สุดแล้ว เคล็ดวิชาทั้งสองฝั่งแตกต่างกันเพราะสภาพแวดล้อม หากคิดจะฝึก ก็ต้องเข้าไปในสภาพแวดล้อมที่สอดคล้องกัน ไม่อย่างนั้นความยากจะเพิ่มขึ้นสิบเท่าร้อยเท่า”

หัวใจอู๋เป่ยเย็นวาบ

“ท่านหมายความว่าผมต้องเข้าไปในทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์งั้นเหรอ?”

ฟางลี่หัวเราะเสียงดัง

“ฮ่า ๆ ก็ไม่ถึงขนาดนั้น เจ้าแค่เข้าไปในดินแดนต้องห้ามโบราณก็พอ ที่นั่นเดิมทีก็เป็นส่วนหนึ่งของทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์ สภาพแวดล้อมแทบไม่ต่างจากทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์เลย”

อู๋เป่ยถึงกับสะดุ้ง ดินแดนต้องห้ามโบราณเป็นส่วนหนึ่งของทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์อย่างนั้นหรือ?

ฟางลี่พอใจกับปฏิกิริยาของอู๋เป่ยนัก เขาถามว่า