บทที่ 2676: ครอบครัวกลับมาพบกัน

สุภาพบุรุษผู้ทรงปัญญาพูดว่า “เสี่ยวซาน เธอออกมาจากแดนภาพวาดก็หลายปีแล้ว ถ้าเขายังไม่มีความคืบหน้าในปีนี้ ก็กลับเข้าไปหลับใหลอยู่ในภาพวาดเถอะ ไม่ต้องเอาเยาว์วัยมาผลาญทิ้งอีกแล้ว”

เมิ่งซานยิ้มบาง ๆ “คุณตา หนูเชื่อสายตาตัวเองค่ะ คนคนนี้บางทีอาจทำให้เราประหลาดใจก็ได้!”

“ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นเถอะ” สุภาพบุรุษผู้ทรงปัญญาถอนหายใจแผ่ว ๆ

พอออกมาจากห้องทำงานรองอธิการบดี เย่หนิงปิงก็กำลังยืนรอเขาอยู่ไม่ไกล

“เป็นไงบ้าง?” นางถาม “สถาบันไม่รักษาคำพูดใช่ไหม?”

อู๋เป่ยว่า “ก็ไม่ถึงกับงั้น แค่ต้องจ่ายเป็นงวด ๆ ผมขอแค่คะแนนสะสมยี่สิบล้าน ให้เขาจ่ายให้หมดภายในสามปี”

เย่หนิงปิงพยักหน้า “ยิ่งนานไป คะแนนสะสมก็ยิ่งไม่มีค่ากับเธอ ใช้ให้เร็วเป็นเรื่องดี พรุ่งนี้คะแนนสะสมของเธอก็จะเข้าแล้ว ตอนนั้นฉันจะพาเธอไปคลังสมบัติราชวงศ์เอง!”

เห็นว่าเย่หนิงปิงคอยอยู่เป็นเพื่อนเขาในช่วงการประเมินอยู่สองวันเต็ม อู๋เป่ยจึงยิ้มพูดว่า “สองวันนี้เหนื่อยเธอแย่เลย เดี๋ยวเที่ยงนี้ผมเลี้ยงข้าวตอบแทน”

เย่หนิงปิงยิ้มตอบ “ได้เลย พอดีฉันก็มีเรื่องอยากให้เธอช่วยเหมือนกัน”

ก่อนออกเดินทาง อู๋เป่ยยังชวนมู่ปิงฉานไปด้วย พอมาถึงร้านอาหารที่จะกินกัน มู่ปิงฉานก็โทรมา บอกว่าบังเอิญเจอหลิวจื่อข่าย ถามว่าออกมากินด้วยกันได้ไหม อู๋เป่ยมองว่าเพิ่มอีกคนก็ไม่เห็นเป็นไร จึงตอบตกลงทันที

ไม่นาน หลิวจื่อข่ายกับมู่ปิงฉานก็เดินมาด้วยกัน พอเจอหน้าก็รีบก้มหัวประจบ “พี่เป่ยสวัสดีครับ!”

อู๋เป่ยพยักหน้า “มานั่งกินด้วยกันสิ”

หลิวจื่อข่ายดีใจสุด ๆ “ขอบคุณพี่เป่ยครับ!”

เขาเป็นคนเข้ากับคนง่าย ไม่ต้องให้อู๋เป่ยเป็นฝ่ายแนะนำ สักพักเดียวก็สนิทกับเย่หนิงปิงได้แล้ว เอะอะก็เรียก “พี่ปิง ๆ” อยู่ตลอด

ที่จริงหลิวจื่อข่ายหาโอกาสเข้าใกล้อู๋เป่ยมาตลอด สองวันนี้เขาให้คนไปสืบเรื่องของอู๋เป่ย ผลที่ได้ทำเอาเขาตกใจไม่น้อย อู๋เป่ยไม่ใช่แค่บัณฑิตห้าดาวของวิทยาลัยการทหารต้าซาเท่านั้น แต่ยังเป็นคนของตงหวางอีกด้วย! ตงหวางคือใคร? ตอนนี้คือผู้สำเร็จราชการ อำนาจเหนือกว่าผู้อื่นทั้งแผ่นดิน มีเพียงคนเดียวที่อยู่เหนือเขา!

“พี่เป่ย พี่ปิง ตั้งแต่นี้ไปผมก็เป็นน้องรองในกลุ่มกับเด็กวิ่งเต้นของสองคนแล้วนะครับ มีอะไรอย่าได้เกรงใจ สั่งมาได้เลย น้องรองในกลุ่มคนนี้จะทุ่มสุดตัว!”

อู๋เป่ยเห็นเขารู้กาลเทศะ ฉลาดรู้หน้ารู้หลัง จึงเพียงพยักหน้ารับเบา ๆ

หลิวจื่อข่ายดีใจจนออกหน้า “ขอบคุณพี่เป่ยครับ!”

มีเขาอยู่ทั้งคนก็แน่นอนว่าไม่ต้องให้อู๋เป่ยเป็นคนจ่าย เขาไม่เพียงแต่สั่งอาหารจนเต็มโต๊ะ แถมเดี๋ยวก็รินน้ำให้อู๋เป่ย เดี๋ยวก็เอาแต่ตักกับข้าวให้เย่หนิงปิง เอาใจอย่างสุดความสามารถ

พอทานข้าวเสร็จ หลิวจื่อข่ายก็เสนอขึ้นว่า “พี่เป่ย คืนนี้เป็นวันเกิดของปิงฉาน ไม่งั้นพี่เป่ยสั่งมาคำเดียว น้องรองในกลุ่มจะจัดเตรียมงานเลี้ยงวันเกิดคืนนี้ให้เต็มที่เองครับ”

อู๋เป่ยแปลกใจนิดหน่อย “วันนี้วันเกิดปิงฉานเหรอ? งั้นก็ต้องจัดให้ดี ๆ หน่อย จื่อข่าย เรื่องนี้ฝากนายจัดการแล้วกัน” แล้วเขาก็ยื่นบัตรใบหนึ่งให้

“ในนี้มีเงินอยู่หน่อย ใช้ตามสบายเลย”

หลิวจื่อข่ายทำท่าไม่พอใจ “พี่เป่ยนี่ไม่ใช่ตบหน้าน้องรองในกลุ่มตรง ๆ เหรอครับ? เงินแค่นี้ยังให้พี่ออกอีกเหรอ? พี่สบายใจได้เลย ทุกอย่างปล่อยให้ผมจัดการเอง!”

อู๋เป่ยก็ไม่ฝืน ยิ้ม ๆ แล้วบอกว่าโอเค

มู่ปิงฉานทั้งดีใจทั้งเก้อเขิน “แต่ก่อนฉันแทบไม่เคยฉลองวันเกิดเลย ไม่ต้องลำบากพวกพี่ ๆ หรอกค่ะ”

หลิวจื่อข่ายทำหน้าเคร่ง “ปิงฉาน เรื่องนี้ฉันต้องขอว่าก่อน วันเกิดเป็นเรื่องใหญ่ของปี จะมองข้ามไม่ได้ อีกอย่างพี่เป่ยก็จะไปด้วย เธอจะไม่รักษาหน้าพี่เป่ยได้ยังไงกัน?”

มู่ปิงฉานเม้มริมฝีปากเบา ๆ ก่อนพยักหน้า “ขอบคุณพี่อู๋เป่ย ขอบคุณจื่อข่ายนะคะ”

หลิวจื่อข่ายหัวเราะร่า “เรื่องเล็กน่า จะมาเกรงใจอะไรกันกับฉัน”

เพราะต้องไปเตรียมงานเลี้ยงวันเกิด หลิวจื่อข่ายเลยแทบไม่ได้กินอะไรเท่าไร ก็รีบขอตัวไปก่อน ดูออกชัดว่าเขาตั้งใจจริง ๆ

มู่ปิงฉานพูดเสียงแผ่ว “พี่อู๋เป่ย พ่อแม่ฉันมาถึงแล้วค่ะ”