บทที่ 2677: สองชาติสองแค้น

เขาไม่ได้บอกสาเหตุของโรค ตรงปล่อยพลังลับยืดอายุออกมาสายหนึ่ง

พลังลับซึมเข้าสู่ร่างกายของอีกฝ่าย กระตุ้นภูมิคุ้มกันทั่วร่าง เซลล์มะเร็งถูกสังหารอย่างรวดเร็ว ผ่านไปครึ่งชั่วโมง อู๋เป่ยจึงลงมือเคี่ยวยาด้วยตัวเองหนึ่งชามให้เธอดื่ม แล้วบอกให้ไปนอนพักบนเตียง

พอปิดประตูห้องเรียบร้อย มู่ปิงฉานถึงกล้าถามว่า “พี่เป่ย แม่ฉันไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

อู๋เป่ยยิ้ม “ไม่เป็นไร เรื่องเล็กน้อย หายแล้วล่ะ”

มู่ปิงฉานค่อยโล่งใจ “งั้นก็ดีแล้ว”

อู๋เป่ยว่า “ปิงฉาน บ่ายนี้เราไปซื้อเสื้อผ้าให้คุณลุงคุณป้าสักหน่อย แล้วก็ซื้อของใช้ในบ้านเพิ่มหน่อย ของที่นี่ไม่ค่อยครบเท่าไหร่”

มู่ปิงฉานรีบพูด “พี่เป่ย ฉันไปเองก็ได้ คุณยุ่งจะตาย อย่ามาเสียเวลาเพราะฉันเลย”

อู๋เป่ยหัวเราะ “ตอนนี้ฉันก็ไม่ได้มีอะไรต้องทำ พอซื้อของเสร็จพอดีเลย แวะไปโรงแรมฉลองวันเกิดให้เธอ”

หัวใจของมู่ปิงฉานสั่นสะท้าน ขอบตาแดงเรื่อ ตั้งแต่เกิดมา นอกจากพ่อแม่แล้ว ไม่เคยมีใครดีกับเธอแบบนี้มาก่อน เธอไม่รู้จะพูดอะไรดี

อู๋เป่ยเอื้อมมือเช็ดน้ำตาให้เธอเบา ๆ ยิ้มพลางว่า “ยัยตัวแสบ ร้องไห้ทำไม ไปเถอะ เราไปห้างกัน”

จากนั้นอู๋เป่ยก็พามู่ปิงฉานไปซูเปอร์มาร์เก็ต เลือกเสื้อผ้าให้เธอหลายชุด เครื่องประดับกับเครื่องสำอางอีกหลายอย่าง ยังซื้อเสื้อผ้าให้พ่อแม่ของเธอคนละสองชุดด้วย

ตอนขากลับ รถตู้เต็มเอี้ยดไปทั้งคัน

ขนของเสร็จ พวกเขาก็เตรียมตัวเล็กน้อย แล้วหกโมงก็ออกไปโรงแรม

คืนนั้น เพื่อนร่วมชั้นของมู่ปิงฉานมากันไม่น้อย ยังมีอาจารย์และอาจารย์ที่ปรึกษาซึ่งพักอยู่แถวนั้นมาร่วมด้วย ช่วยกันฉลองวันเกิดครั้งแรกให้เธอ

งานเลี้ยงวันเกิดครั้งนี้ทำให้มู่ปิงฉานซาบซึ้งเหลือเกิน พอส่งทุกคนกลับหมด เธอก็แอบเช็ดน้ำตาอยู่ลำพัง

อู๋เป่ยส่งทั้งครอบครัวกลับถึงอพาร์ตเมนต์แล้ว มู่ปิงฉานหยิบกระดาษหนึ่งปึกออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้เขาด้วยสองมือ ยิ้มพลางว่า “พี่เป่ย ครั้งก่อนคุณให้ฉันวาดของพวกนั้น ฉันก็รู้แล้วว่ามันสำคัญกับคุณมาก ช่วงนี้พอมีเวลาว่างฉันก็เลยนั่งวาดออกมาหมด หวังว่าจะช่วยคุณได้บ้าง”

อู๋เป่ยรับมาเปิดดู พบว่าไม่ใช่แค่แผนผังลับมนุษย์เท่านั้น แต่ยังมีเคล็ดวิชาฝึกตนที่สอดคล้องกันแนบมาด้วย ไม่เพียงเท่านี้ ยังอธิบายเกี่ยวกับพลังลับบางชนิดไว้อย่างชัดเจน

โดยเฉพาะส่วนที่อธิบายเรื่องวิชาลับ สวรรค์ลับ และขอบเขตต่าง ๆ นั้นละเอียดมาก มีมุมมองเฉพาะตัว ช่วยให้อู๋เป่ยมีข้อมูลอ้างอิงเวลาฝึก功法ของทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์

มองดูตัวหนังสือกับรูปภาพนับร้อยหน้า อู๋เป่ยรู้สึกซาบซึ้งในใจ “เขียนตั้งเยอะต้องลำบากมากเลยสินะ”

“ไม่ลำบากหรอก ช่วงนี้ฉันก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว” มู่ปิงฉานยิ้มตอบ

อู๋เป่ยพยักหน้า “งั้นฉันก็ขอรับไว้ทั้งหมดเลยแล้วกัน”

คืนนั้น เขากลับไปที่โรงแรม เริ่มฝึกดาบสิบสามตัดทาง ดาบสิบสามเล่มนี้ แต่ละดาบยากกว่าดาบก่อน ๆ หากฝึกสำเร็จ ไม่เพียงใช้ต่อสู้ศัตรูได้เท่านั้น วันหน้าตอนอู๋เป่ยเปิดทางมหาธรรม ก็จะมีประโยชน์อย่างยิ่ง

ดาบแรกของดาบสิบสามตัดทาง อู๋เป่ยใช้เวลาขบคิดอยู่ชั่วโมงกว่า ๆ ก็ตรัสรู้ได้ เขาเข้าสู่ร่างมนุษย์สะกดจิต กวัดแกว่งดาบเจ็ดดาวหลงหยวนในมือ จุดลับทั้งเจ็ดทั่วตัวดังก้องพร้อมกัน พลังลับเจ็ดดาราฟันทางพุ่งทะลักออกมา เชื่อมโยงระหว่างฟ้าดิน ทำให้พลังปีศาจทั้งเจ็ดสายในห้วงฟ้าดินหลอมรวมกัน กลายเป็นดาบตัดทางสีเขียวขนาดมหึมาหนึ่งเล่มคอนอยู่ด้านหลังอู๋เป่ย! รอบดาบยักษ์นั้น สายฟ้าแลบแปลบปลาบ เสียงฟ้าร้องคำราม อากาศบิดเบี้ยว แรงกดดันปกคลุมไปทั่วทิศ

เมื่อดาบยักษ์ตวัดฟันตามการเคลื่อนไหวของอู๋เป่ย เส้นใยของกฎแห่งสวรรค์บนอากาศถูกฟันขาดเป็นสาย ส่งเสียงที่หูมนุษย์มิอาจได้ยิน แต่กลับสั่นสะเทือนจิตวิญญาณอันบริสุทธิ์!

“แคร่ก!”

ดาบนี้ แฝงผลลัพธ์พิเศษชนิดหนึ่ง—ตัดวิชา!

ดาบเดียวฟันออก หมื่นวิชาขาดสะบั้น! พูดอีกอย่างคือ ดาบเล่มนี้สามารถตัดขาดวิชาลับกระทั่งพลังแห่งความรอบรู้ของฝ่ายตรงข้ามได้โดยตรง อานุภาพร้ายกาจอย่างยิ่ง!

สัมผัสพลังของดาบเล่มนี้แล้ว อู๋เป่ยก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมา พึมพำว่า “ดูท่า ดาบทั้งสิบสามเล่ม แต่ละเล่มคงมีผลลัพธ์เพิ่มขึ้นมาอีกอย่างหนึ่งสินะ”

แล้วเขาก็ฝึกดาบเล่มที่สองต่อ

ดาบที่สองฟันออก ดาบยักษ์ด้านหลังอู๋เป่ยพลันแยกเป็นสองเล่ม เล่มหนึ่งสีเขียว เล่มหนึ่งสีม่วง ดาบทั้งสองมีอานุภาพต่างกัน

ครั้นดาบฟันออก ดาบสีม่วงแปรสภาพเป็นเงาดาบหกสาย อู๋เป่ยรู้สึกได้ว่าแรงโจมตีของหนึ่งฟันนี้เพิ่มขึ้นทันทีเป็นหลายเท่า พลังสังหารรุนแรงขึ้นสามเท่าจากเดิม!

“นี่มัน…โจมตีทบซ้อนเหรอ?”

จากนั้นก็ต่อด้วยดาบตัดทางเล่มที่สาม

ดาบเล่มนี้ ความยากในการตรัสรู้เพิ่มขึ้นอย่างเห็นชัด จนกระทั่งฟ้าสาง อู๋เป่ยถึง勉強เข้าใจสุดยอดแห่งดาบของเล่มนี้ได้ นั่นคือ—ทำร้ายจิตวิญญาณ!

ด้านหลังอู๋เป่ยเพิ่มดาบยักษ์สีดำอีกหนึ่งเล่ม มันมีผลทำร้ายจิตวิญญาณอันบริสุทธิ์ของคนอื่น สามารถฟันตัดจิตวิญญาณของมนุษย์! แถมดาบเล่มนี้ยังใช้เดี่ยว ๆ ได้ หรือจะให้สามดาบออกพร้อมกันก็ได้!

ถึงตอนนี้ เขาเข้าใจชัดแล้วว่า ดาบสิบสามตัดทาง แท้จริงก็คือดาบสิบสามเล่ม ดาบแต่ละเล่มต่างมีผลลัพธ์ของตัวเอง แต่จะฝึกให้ดาบทั้งสิบสามเล่มสำเร็จนั้น ยากลำบากอย่างยิ่ง และยิ่งตรัสรู้ดาบมากขึ้นเท่าไร ดาบที่ตามมาแต่ละเล่มก็ยิ่งสร้างได้ยากขึ้นเท่านั้น ด้วยเหตุนั้นเอง คนที่เคยตรัสรู้ได้มากที่สุดในอดีต ก็ยังทำได้เพียงห้าดาบ ทว่าอู๋เป่ย ใช้เพียงคืนเดียวก็ฝึกสำเร็จสามดาบ!

พอมาถึงสถาบัน เขาก็ได้พบรองอธิการบดีเมิ่งซานอีกครั้ง เมิ่งซานโอนคะแนนสะสมหนึ่งล้านเข้าไปในบัตรนักศึกษาของเขา ให้เขาถือบัตรนี้เข้าไปแลกของในคลังสมบัติล้ำค่าของตะกูลอวี้ได้

เมิ่งซานเอ่ยว่า “จริง ๆ วิทยาลัยราชวงศ์ของพวกเรา ได้ไปเปิดสาขาในโลกแห่งเซียนด้วย เพียงแต่ใช้ชื่ออื่น ในโลกแห่งเซียน เราเรียกที่นั่นว่า ‘หวงเทียนเหมิน’”

อู๋เป่ยเกิดความสนใจ ถามว่า “หวงเทียนเหมินอยู่ในแดนเซียนไหน?”

เมิ่งซานว่า “ตอนนี้อยู่ในแดนเซียนหมื่นดาบ หลังผ่านการพัฒนามานับพันปี หวงเทียนเหมินทุกวันนี้เป็นนิกายชั้นหนึ่งแล้ว มีศิษย์กว่า三พันคน ในจำนวนนั้นเป็นศิษย์ถ่ายทอดวิชาราวสองร้อยคน ศิษย์ชั้นสูงเก้าคน แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา หวงเทียนเหมินดำเนินการกันเองมาตลอด เพราะงั้นฉันถึงอยากให้เธอไปที่หวงเทียนเหมิน ช่วยฉันทำเรื่องหนึ่ง”

อู๋เป่ยกระพริบตา “เรื่องอะไร?”

เมิ่งซานพูดเสียงเรียบ “ไปเอาสถานะศิษย์แกนหลักของหวงเทียนเหมินมา”

อู๋เป่ยถาม “เป็นแกนหลักแล้วมีประโยชน์ยังไง?”

“ประโยชน์เยอะ อย่างเช่น เธอจะได้ทรัพยากรของสำนักถึงสองส่วนจากสิบ ที่สำคัญกว่านั้นคือ หลายปีมานี้หวงเทียนเหมินค่อย ๆ แยกตัวออกจากการควบคุมของวิทยาลัยราชวงศ์ ฉันให้เธอไป ก็เพื่อให้พวกเขารู้ว่า สถาบันคือรากฐานของพวกเขา พวกเขาไม่มีวันแยกตัวออกไปได้”

อู๋เป่ยครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วยิ้มว่า “ได้ ผมไปให้ก็ได้”

อย่างไรเสีย เขาก็ตั้งใจจะไปแดนเซียนหมื่นภพอยู่แล้ว มารับภารกิจนี้พอดีก็ถือว่าแวะไปทำระหว่างทาง

เห็นอู๋เป่ยตอบตกลงอย่างง่ายดาย เมิ่งซานก็พอใจมาก “ดินแดนต้องห้ามโบราณกำลังจะเปิด ให้เธอไปหวงเทียนเหมินหลังจากออกจากดินแดนต้องห้ามโบราณก็ยังไม่สาย”

อู๋เป่ยมาที่นี่ก็เพื่อเรื่องหวงเทียนเหมินอยู่แล้ว จึงถามตามน้ำ “อีกนานไหมกว่าจะเปิด?”

“อีกเจ็ดวัน” เมิ่งซานว่า “ตอนนั้นจะมีคนจำนวนมากเข้าไปในดินแดนต้องห้ามโบราณ ที่นั่นโอกาสมีเยอะ แต่ความเสี่ยงก็สูง เธอจะได้เจอเทียนเฉียวของกลุ่มอิทธิพลใหญ่จากโลกแห่งเซียน พวกนั้นโหดเหี้ยมมาก เธอต้องระวังตัวให้ดี”

อู๋เป่ยพยักหน้า “ผมเข้าใจ”

เมิ่งซานกำชับเขา “อีกเจ็ดวัน ให้มาที่นี่ตรงเวลา”

“ได้”

อู๋เป่ยล่าถอยออกมา เย่หนิงปิงรออยู่ด้านนอกนานแล้ว เธอหัวเราะว่า “อู๋เป่ย เราไปคลังสมบัติล้ำค่ากันเถอะ!”

ในมือกุมคะแนนสะสมหนึ่งล้าน อู๋เป่ยเองก็รู้สึกร้อนรนขึ้นมา “ฉันก็ว่าจะไปพอดี หนิงปิง เราไปคลังหลวงเลยไหม?”

เย่หนิงปิงหัวเราะ “คลังชั้นบนทั้งสามก็มีของดีอยู่ไม่น้อย แถมความคุ้มค่าก็สูง คลังหลวงแม้จะมีของที่ดีกว่าก็จริง แต่ราคาสูงลิบ ฉันเลยแนะนำให้ไปดูคลังชั้นบนทั้งสามก่อน แล้วค่อยไปคลังหลวง”