บทที่ 2678: เย่หนิงปิงเข้าหอคอยดาบ

อู๋เป่ยเงยหน้ามอง ก็เห็นชายหนึ่งหญิงหนึ่งปรากฏตัวขึ้นไม่ไกล กำลังลื่นไถลอยู่บนอากาศก่อนจะลงมายืนห่างออกไปราวสิบก้าว

พอเห็นสองคนนั้น ดวงตาของเย่หนิงปิงก็เอ่อแน่นไปด้วยความแค้น นางเอ่ยเสียงต่ำว่า “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา ปล่อยเขาไปเถอะ จะจัดการยังไงกับฉันก็เชิญ!”

หญิงอ้วนสะบัดเสียงเย็น “ปล่อยไป? กล้าแส่เรื่องของตระกูลเหอ เขาก็เท่ากับเป็นศพแล้ว! พวกแกสองคน ไม่มีใครหนีรอด!”

อู๋เป่ยลุกขึ้นยืน เอ่ยว่า “เขาว่ากันว่าคนตายหนี้เป็นอันจบ เธอก็ตายมาแล้วครั้งหนึ่ง พวกคุณจะต้องตัดรอนกันให้ถึงที่สุดไปทำไม”

แววตาหญิงอ้วนวาบความเย็นเฉียบ “ฆ่านังนี่ ก็เหมือนเหยียบแมลงตัวหนึ่ง แกเหยียบแมลงแล้ว เคยต้องมานั่งอธิบายเหตุผลกับมันไหม”

อู๋เป่ยนิ่งเงียบ ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นทำนองนี้ ก็ไม่มีอะไรให้พูดกันอีก เขากลับฝ่ามือพลิก ดาบเจ็ดดาวหลงหยวนปรากฏขึ้นในมือ

บุรุษอีกคนหันมามองอย่างเหยียดหยาม “ก็แค่ระดับดินแดนลับ กล้าเหวี่ยงดาบต่อหน้าอาณาจักรแห่งความรอบรู้ งั้นข้าก็ส่งแกลงทางก่อนแล้วกัน!”

พูดจบ แววตาบุรุษก็ขึงแน่น ลำแสงสีเลือดเส้นหนึ่งพุ่งวาบจากในแขนเสื้อ แผ่ขยายกลายเป็นอสรพิษยาวสีเลือดตัวหนึ่ง ทะยานงับใส่อู๋เป่ยอย่างดุดัน

ด้านหลังอู๋เป่ยปรากฏจวี้เจี้ยนสีดำเล่มหนึ่ง พร้อมกับที่ดาบเจ็ดดาวหลงหยวนในมือฟาดลง จวี้เจี้ยนก็ผ่าลงมาจากเบื้องบนพร้อมกัน

อสรพิษยาวสีเลือดถูก鎖ไว้ในบัดดล ทั้งตัวสั่นสะท้านขึ้นมา อยู่ๆ ก็ขยับตัวไม่ได้เลย ภายในอสรพิษเส้นนี้ แฝงไว้ด้วยพลังจิตวิญญาณอันบริสุทธิ์ของบุรุษผู้นั้น ทว่าในจวี้เจี้ยนสีดำของอู๋เป่ย กลับมีอานุภาพทำร้ายจิตวิญญาณอยู่

ในสมองของบุรุษก็พลันว่างเปล่า ไม่อาจตอบสนองได้ทัน

“ตูม!”

จวี้เจี้ยนฟาดลงมา ร่างบุรุษสะท้านหนึ่งครั้ง ก่อนจะยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ เพียงกระบวนท่านี้ เทพทารกในกายเขาก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส ตกสู่สภาพชาไปทั้งตัว

จังหวะนั้นเอง อู๋เป่ยพุ่งเข้าประชิดในพริบตา ดาบเจ็ดดาวหลงหยวนกวาดขวางออกไปหนึ่งที

แสงเลือดสาดกระจาย ศีรษะที่สมบูรณ์ดีลูกหนึ่งปลิวลอยขึ้นไปในอากาศ พร้อมกันนั้น พลังต้องห้ามแห่งความเน่าเปื่อยที่เกาะอยู่บนคมดาบก็ปะทุออกมา ร่างของบุรุษเน่าเปื่อยไปในชั่วพริบตา ส่งกลิ่นเหม็นเน่าฉุนจัดและความแห้งกรอบโรยรินออกมา

หญิงอ้วนถึงกับตกใจสุดขีด หมุนตัวจะหนีทันที นางเองก็มีพลังยุทธ์อยู่ในระดับอาณาจักรแห่งความรอบรู้ แต่พอได้เห็นพลังที่อู๋เป่ยแสดงออกมา ก็ถึงกับหนาวสะท้านไปทั้งใจ

อู๋เป่ยเปลี่ยนอาวุธในมือเป็นมีดกระดูกภัยพิบัติ ลมปราณรอบด้านพลันถูกมันติดเชื้อ ทำให้การเคลื่อนไหวของหญิงสาวชะงักช้าลงในบัดดล ราวกับเวลาถูกหน่วงให้ไหลช้าลง

เขาก้าวออกหนึ่งก้าว มือยกมีดผ่าลง หญิงอ้วนผู้บำเพ็ญ(ผู้หญิง)ถูกผ่าออกเป็นสองท่อน แก่นแท้ลมปราณและจิตวิญญาณอันบริสุทธิ์ทั้งร่าง ถูกมีดกระดูกภัยพิบัติดูดซับไปจนสิ้น จิตวิญญาณอันบริสุทธิ์ของนางไม่มีแม้แต่โอกาสจะหลบหนี

เห็นอู๋เป่ยสังหารศัตรูได้ด้วยเพียงหนึ่งกระบวนท่า เย่หนิงปิงถึงกับตาค้างพูดไม่ออก นางรู้ว่าอู๋เป่ยแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่คิดว่าจะร้ายกาจถึงเพียงนี้!

พอสังหารทั้งสองคนเสร็จ อู๋เป่ยก็เก็บของที่ทั้งคู่ทิ้งไว้ แล้วโยนของชิ้นหนึ่งให้เย่หนิงปิง

นางก็ไม่เกรงใจ รับไว้แล้วพูดว่า “อู๋เป่ย ขอบใจมากนะ”

อู๋เป่ยถาม “บาดเจ็บเป็นยังไงบ้าง”

เย่หนิงปิงตอบ “ไม่เป็นอะไรมากแล้ว”

“ไปพักรักษาตัวที่โรงแรมที่ฉันพักก่อน”

เย่หนิงปิงส่ายหน้า “เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ มีแค่เราเธอกับฉันที่รู้ การตามล่าของอีกฝ่ายต้องไม่จบแค่นี้แน่ ฉันคิดว่าจะออกไปหลบซักพัก”

อู๋เป่ยรู้ว่านางกลัวจะพาเขาเดือดร้อน จึงถามว่า “แล้วคิดจะไปที่ไหน”

เย่หนิงปิงมีท่าทางเลื่อนลอย “ออกไปก่อน ค่อยดูไปทีละก้าวแล้วกัน”

อู๋เป่ยว่า “เธอเป็นศิษย์ของวิทยาลัยราชวงศ์ เรื่องนี้ควรแจ้งให้รองอธิการบดีรู้ ให้ท่านเขาดูว่าจะจัดการยังไง”

เย่หนิงปิงยิ้มขมขื่น “รองอธิการบดีที่ไหนจะยอมเพราะฉันคนเดียว แล้วไปขัดกับตระกูลทองคำชั้นหนึ่งกันล่ะ ช่างเถอะ ฉันหาทางเองดีกว่า”

อู๋เป่ยครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนพูดว่า “งี้ก็แล้วกัน เธอตามฉันไปไท่หวงเจี้ยวสักเที่ยว ฉันเป็นผู้อาวุโสแห่งวิหารกระบี่ ดูซิว่าจะให้เธอเข้าไปบำเพ็ญในหอคอยดาบ เป็นศิษย์ของหอคอยดาบได้ไหม ศัตรูของเธอจะเก่งกล้าแค่ไหน ก็ไม่กล้าลงมือกับคนของไท่หวงเจี้ยวหรอก”

เย่หนิงปิงถึงกับตกใจ “แบบนี้จะได้เหรอ”

อู๋เป่ยหัวเราะ “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ฉันในหอคอยดาบก็ยังพอมีหน้ามีตาอยู่บ้าง แต่ไม่ต้องรีบ รักษาตัวให้ดีก่อน พรุ่งนี้ค่อยออกเดินทาง”