บทที่ 2679: พิษต้องห้ามพิสดาร

เสิ่นเสวียนจงลูบเคราแล้วหัวเราะพลางพูดว่า “เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น เรื่องนี้เจ้าเป็นคนตัดสินใจเองก็แล้วกัน”

โอวหยางเทียนจี้เอ่ยต่อว่า “เราจะมอบสิทธิ์ของหอคอยดาบให้เจ้า ต่อไปถ้าเจอคนที่เหมาะ เจ้าก็รับเข้าหอคอยดาบได้โดยตรง พวกเราสองสามคนทุกวันนี้ก็ว่างกันจะตาย รับศิษย์เพิ่มอีกสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน”

อู๋เป่ยกล่าวว่า “ขอบคุณซือจวินครับ!”

เขาได้รับป้ายคำสั่งของหอคอยดาบมาโดยตรง มีป้ายนี้อยู่ในมือ เขาก็มีสิทธิ์จัดการทุกเรื่องของหอคอยดาบได้เต็มตัว ทั้งการรับศิษย์ใหม่ การจัดสรรทรัพยากรและเรื่องอื่น ๆ

พูดเรื่องนี้จบ อู๋เป่ยก็เอ่ยถึงทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์ ถามสามผู้อาวุโสว่ารู้เรื่องนี้หรือไม่

พอได้ยินเขาพูดถึงทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์ ผู้อาวุโสทั้งสามก็หันมามองหน้ากัน เสิ่นเสวียนจงถามว่า “อู๋เป่ย เจ้าไปรู้เรื่องนี้มาจากที่ไหนกันแน่?”

อู๋เป่ยตอบว่า “จากสถาบันราชวงศ์ต้าฮาในโลกฆราวาส ที่นั่นมีประตูศักดิ์สิทธิ์อยู่หนึ่งแห่ง”

เสิ่นเสวียนจงพยักหน้า “อย่างนั้นก็ไม่แปลกแล้ว เรื่องทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์ พวกเรารู้นานแล้ว เพียงแต่เดี๋ยวนี้คนเอ่ยถึงกันน้อยลงมาก อย่างไรสองแดนก็ไม่อาจ往มาได้แล้ว คิดมากไปก็ไร้ประโยชน์”

อู๋เป่ยพูดว่า “ศิษย์ได้มีวาสนาโดยบังเอิญ เรียนรู้วิธีฝึกตนแบบดั้งเดิมบางอย่างของทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์มาบ้าง”

พูดจบ เขาก็ปล่อยดาบทั้งสี่เล่มของตนออกมา

พอสัมผัสได้ถึงพลังอันรุนแรงของดาบทั้งสี่ ผู้อาวุโสทั้งสามก็แววตาสว่างวาบ เสิ่นเสวียนจงเอ่ยว่า “ถ้าดาบทั้งสี่เล่มนี้สามารถใช้ร่วมกับคัมภีร์ดาบสูงสุดได้ล่ะก็ จะทำให้พลังของคัมภีร์ดาบเพิ่มขึ้นอีกมากแน่นอน!”

โอวหยางเทียนจี้พูดว่า “เรื่องนี้ไม่ต้องรีบ เจ้าฝึกคัมภีร์ดาบให้ชำนาญก่อน ในคัมภีร์ดาบมีวิถีแห่งดาบที่สะเทือนฟ้าดินอยู่มากมาย ไม่แน่ว่าจะด้อยไปกว่าดาบทั้งสี่เลย”

อู๋เป่ยเห็นพ้องอย่างยิ่ง รีบรับคำทันที

พูดคุยกันเรื่อยเปื่อยอีกสองสามประโยค อู๋เป่ยก็ขอตัวถอยออกมา

ใบหน้าของผู้อาวุโสทั้งสามล้วนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เสิ่นเสวียนจงเอ่ยว่า “ดูท่าแล้ว พวกแก่ไม่ยอมตายอย่างเรา คงรอดพ้นเคราะห์ครั้งนี้ได้จริง ๆ!”

โอวหยางเทียนจี้ว่า “รอให้พลังยุทธ์ของอู๋เป่ยลึกซึ้งกว่านี้สักหน่อย คัมภีร์ดาบสมบูรณ์กว่านี้อีกนิด ก็คงลองให้เขารักษาบาดแผลของพวกเราได้แล้ว”

ลัวอู๋เฟยหัวเราะ “บาดแผลนี่กดทับพวกเรามาหลายปี ข้าทนเบื่อเต็มทีแล้ว ถ้าฟื้นตัวเมื่อไร จะได้ออกไปหาคนซัดอีกสักยก!”

ดวงตาเสิ่นเสวียนจงเย็นวาบ “ฝั่งแดนเซียนหมื่นดาบ เราก็ต้องเริ่มวางหมากไว้ล่วงหน้าเหมือนกัน เพื่อจะได้จับจองบัลลังก์แห่งวิถีดาบไว้ให้ อู๋เป่ยตั้งแต่เนิ่น ๆ!”

โอวหยางเทียนจี้พึมพำ “ไม่รู้ว่าคนในแดนเซียนหมื่นดาบ ยังจะจำพวกเราได้อยู่ไหม”

เสิ่นเสวียนจงหัวเราะเย็น “เขาต้องจำได้แน่ เพียงแต่ บางคนคงหัวเราะได้เต็มปาก ส่วนบางคน…คงได้แต่ร้องไห้!”

ไม่นานนัก อู๋เป่ยก็พาเย่หนิงปิงมาคารวะผู้อาวุโสทั้งสาม หลังจากนั้นเขาก็ช่วยจัดการเรื่องเข้าร่วมสำนักให้เธออย่างเป็นทางการ ทำให้เย่หนิงปิงกลายเป็นศิษย์หัวกะทิของหอคอยดาบ

ต่อมา อู๋เป่ยให้เย่หนิงปิงพักอยู่ที่ที่พักอาศัยของเขาไปก่อน พอจัดการให้เธอเข้าที่เข้าทางเรียบร้อย เขาก็กลับสู่โลกฆราวาสทันที

เมื่อกลับมาถึงค่ายกลข้ามมิติของเซินหวงจงอีกครั้ง เขาพบว่าคุณกู่ซินหลิงกับสตรีในชุดม่วงอีกคนหนึ่ง กำลังยืนรอเขาอยู่หน้าค่ายกลข้ามมิติ

“คารวะจางเหล่าอู๋!” สตรีชุดม่วงเห็นอู๋เป่ยกลับมา ก็รีบทำความเคารพอย่างงดงามทันที

หญิงผู้นี้รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้านับว่าจัดเรียงได้สวย เพียงแต่ความสูงสักเมตรเก้ากว่า ๆ กับผมสั้นทั้งศีรษะ ทำให้ยากที่ผู้ชายจะรู้สึกอยากปกป้อง อีกทั้งเสียงก็ออกจะกึ่งทุ้มกึ่งแหลมดูเป็นกลาง

เห็นผู้หญิงคนนี้ ความคิดแรกที่โผล่ขึ้นมาในหัวอู๋เป่ยก็คือ เธอคงไม่ใช่พวกทีมบาสเกตบอลหรอกมั้ง?

“ไม่ต้องพิธี” เขาพูด

สตรีชุดม่วงเงยหน้าขึ้นมองอู๋เป่ยด้วยความสนใจ ดวงตาสีเทาอมฟ้าของนางสวยเป็นพิเศษ แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

คุณกู่ซินหลิงรีบเอ่ยว่า “จางเหล่าอู๋ ผู้นี้คือหัวหน้าคณะของพวกเรา ชิวหลานหัวหน้าหอ”

ชิวหลานหัวหน้าหอพูดว่า “จางเหล่าอู๋ ครั้งก่อนยังไม่ได้มีโอกาสเข้าเฝ้าท่าน ข้าน้อยเสียดายอยู่ในใจ วันนี้ในที่สุดก็สมหวังเสียที”

อู๋เป่ยเอ่ยว่า “หัวหน้าคณะชิวเกรงใจเกินไปแล้ว”

“ข้าได้สั่งคนให้เตรียมของว่างกับชามาแล้ว เชิญจางเหล่าอู๋ทางนี้”