บทที่ 2681: ลูกรักแห่งวิถีสวรรค์

อู๋เป่ยใจสะท้านในอก นี่คือพลังบุญกุศลอย่างนั้นหรือ? ทำไมมันถึงมาอยู่ในร่างของเขา แล้วยังรวมตัวกันกลายเป็นศิลาบุญกุศลมหึมาบานนี้ได้?

ขณะนั้นเอง เสียงของฟางลี่ก็ดังขึ้นในห้วงสมองของเขา น้ำเสียงตื่นเต้นว่า “ศิลาบุญกุศล!”

อู๋เป่ยเอ่ย “เจ้ารู้จักศิลานี่?”

ฟางลี่ตอบ “มีเพียงผู้มีโชคชะตายิ่งใหญ่เท่านั้น ถึงมีโอกาสได้ครอบครองศิลานี้! และตราบใดที่มีศิลาบุญกุศล ก็จะสามารถเก็บสะสมบุญกุศล เพื่อนำไปแลกเปลี่ยนทรัพยากรของเผ่าพันธุ์มนุษย์บนทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์ได้! แม้กระทั่งแลกเป็นโชคชะตาของเผ่าพันธุ์มนุษย์ก็ยังได้!”

อู๋เป่ยแปลกใจไม่น้อย “บุญกุศลเหล่านี้ ล้วนเป็นบุญกุศลของเผ่าพันธุ์มนุษย์?”

ฟางลี่ว่า “ถูกต้อง นักบุญศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าพันธุ์มนุษย์ ได้สร้างยี่สิบสี่หลักสวรรค์ขึ้นบนทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์ นี่แหละคือรากฐานที่เผ่าพันธุ์มนุษย์ของเรายืนหยัดบนทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์ได้! บุญกุศลของเผ่าพันธุ์มนุษย์ ก็คือสิ่งที่กำเนิดจากการตอบสนองของยี่สิบสี่หลักสวรรค์ของเผ่าพันธุ์มนุษย์เรา ทว่าทั่วทั้งหล้า จำนวนศิลาบุญกุศลถูกกำหนดตายตัวไว้เพียงสามร้อยแผ่น เจ้าสามารถได้มาหนึ่งในนั้น นับว่าเลิศล้ำหาใดเปรียบ!”

อู๋เป่ยพยักหน้า การได้มาครั้งนี้เหนือคาดหมายของเขาอย่างแท้จริง

เขาเดินลึกเข้าไปอีก จนมาถึงห้องทำงานคณบดี หากอยากรู้สถานการณ์ของศูนย์รักษา แน่นอนว่าต้องมาหาอธิการบดี

อธิการบดีของศูนย์รักษา เป็นรองอธิการบดีของโรงพยาบาลขนาดใหญ่ที่เพิ่งเกษียณ อายุราวหกสิบปลาย ๆ เขามารับตำแหน่งอธิการบดีที่นี่ด้วยใจการกุศลล้วน ๆ ไม่รับเงินเดือนสักบาทเดียว แถมยังเอาเงินบำนาญรายเดือนส่วนใหญ่มาลงในกองทุนการกุศลที่เกี่ยวข้องกับศูนย์รักษาอีกด้วย

อธิการบดีผู้นี้ชื่อซ่งลี่ผิงผู้อำนวยการ ผมสีเงินทั้งศีรษะ ตอนนี้เขากำลังพบปะผู้เชี่ยวชาญด้านโรคเด็กระดับแนวหน้าหลายคน พวกนี้สนใจจะมาที่ศูนย์รักษา แต่ยังมีความกังวลอยู่ในใจ ขณะนี้ซ่งลี่ผิงผู้อำนวยการกำลังพยายามโน้มน้าวพวกเขาอยู่

อู๋เป่ยยืนรออยู่ด้านนอกครู่หนึ่ง ซ่งลี่ผิงผู้อำนวยการก็เดินมาส่งแขกทั้งหลายออกไป ดูจากท่าทางแล้ว ทั้งสองฝ่ายคุยกันอย่างราบรื่นทีเดียว

ซ่งลี่ผิงผู้อำนวยการพอหันกลับมา ก็เห็นอู๋เป่ยยืนอยู่ไม่ไกล หน้าออกห้องทำงานคณบดีไม่มีใครอื่นเลย ทำให้อู๋เป่ยดูเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

“มีธุระอะไรหรือเปล่า?” ซ่งลี่ผิงผู้อำนวยการเอ่ยถาม

อู๋เป่ยยิ้ม แล้วว่า “ซ่งอธิการบดี ผมนามสกุลอู๋ อยากมาหาท่านเพื่อสอบถามเรื่องบางอย่างครับ”

ซ่งลี่ผิงผู้อำนวยการเห็นได้ชัดว่าไม่รู้จักอู๋เป่ย แต่ก็ยังพยักหน้า “เชิญเข้ามาข้างใน”

อู๋เป่ยหันไปลากเก้าอี้มานั่ง ส่วนซ่งลี่ผิงผู้อำนวยการเริ่มหยิบเอกสารขึ้นมาดู พลางถามไปด้วยว่า “มีเรื่องอะไรก็ว่ามาได้เลย”

อู๋เป่ยเอ่ย “ผมชื่ออู๋เป่ย”

ซ่งลี่ผิงผู้อำนวยการชะงักไป เขาเงยหน้าขึ้นมองอู๋เป่ยอย่างพินิจ แล้วถามอย่างไม่แน่ใจนักว่า “คุณคือคุณอู๋ ผู้ควบคุมกองทุนการกุศลนั้น ใช่ไหมครับ?”

อู๋เป่ยพยักหน้า “ผมเอง”

ซ่งลี่ผิงผู้อำนวยการรีบลุกขึ้น ยิ้มแหยอย่างเก้อเขิน “คุณอู๋ ขอโทษจริง ๆ ครับ ที่ผมไม่รู้จักคุณ เมื่อกี้เสียมารยาทมาก!”

อู๋เป่ยโบกมือ “ไม่เป็นไร ผมมาเพราะอยากทราบว่าที่นี่มีปัญหาอะไรบ้าง ถ้าเป็นเรื่องที่ผมช่วยแก้ได้ ผมจะจัดการให้เต็มที่”

ซ่งลี่ผิงผู้อำนวยการถอนหายใจยาว “ผมเป็นหมอเด็กมาหลายสิบปี เห็นเรื่องเศร้าสลดมานับไม่ถ้วน เห็นการพลัดพราก生离死别มามากมาย แต่พอเจอโรคที่รักษาไม่ได้ ผมก็ยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่ลึก ๆ ทุกครั้ง”

อู๋เป่ยถาม “งั้นปัญหาที่ว่าของท่าน ก็คือยังมีโรคจำนวนไม่น้อยที่รักษาไม่ได้?”

ซ่งลี่ผิงผู้อำนวยการพยักหน้า “โรคบางอย่าง มีเพียงคนในชนชั้นเฉพาะบางกลุ่มเท่านั้นที่มี ‘สิทธิ์’ ได้รับการรักษาให้หายขาด ส่วนคนธรรมดาแทบไม่มีโอกาสเลย”

อู๋เป่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามว่า “โรคที่ท่านพูดถึง โดยเฉพาะแล้วคือโรคชนิดไหน?”

ซ่งลี่ผิงผู้อำนวยการตอบ “ส่วนใหญ่ก็คือโรคมะเร็ง ตอนนี้แม้จะมียารักษาโรคมะเร็งแล้วก็จริง แต่ราคากลับแพงลิ่ว แถมยังผลิตได้น้อยมาก มีเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้นที่มีโอกาสได้ใช้ คนธรรมดาไม่มีปัญญาจ่าย ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะซื้อได้ เพราะโควตาซื้อมีจำกัด”

ได้ฟังดังนั้น อู๋เป่ยก็จมลงสู่ห้วงความคิด จากความเข้าใจเรื่องยาในมุมมองของเขา การพัฒนายาที่รักษาโรคมะเร็งให้หายขาดไม่ใช่เรื่องยาก หากจะว่ายากที่สุด ก็คงเป็นเรื่องควบคุมต้นทุนมากกว่า

เขาคิด ๆ อยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามว่า “ที่นี่ในแต่ละปี รับเด็กป่วยเป็นมะเร็งกี่คน?”

ซ่งลี่ผิงผู้อำนวยการว่า “อย่างต่ำก็ปีละหลายหมื่นคน และต่อไปคงมีแต่จะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ”

อู๋เป่ยพยักหน้า “เรื่องนี้ผมทราบแล้ว ไม่นานนี้ผมจะจัดหายาตัวหนึ่งมาให้ใช้ทดลองรักษา ถ้าผลออกมาดีพอ ผมจะผลิตออกมาเป็นจำนวนมาก”

ซ่งลี่ผิงผู้อำนวยการตื่นตะลึง “คุณอู๋ ยาที่คุณพูดถึง รักษาโรคมะเร็งได้จริงหรือครับ? ยานี้แตกต่างจากที่มีขายในท้องตลาดยังไงบ้าง?”