บทที่ 2682: หลิงปู้เฟยกับเถียนเหมยเหมย

“ไม่敢当” อู๋เป่ยตอบกลับไปอย่างถ่อมตัว

หลิงปู้เฟยดูจะสนใจอู๋เป่ยอยู่ไม่น้อย คอยหาเรื่องชวนเขาคุยเป็นระยะ

ขณะนั้นเอง มีคนหนึ่งเดินผ่านหน้ามา เอ่ยถามสั้น ๆ ว่า “รับซื้อยันต์หยกไหม”

อู๋เป่ยเงยหน้ามอง อีกฝ่ายเป็นผู้บำเพ็ญชุดเหลืองหนวดเล็กชื่อเสี่ยวหูจือ

เขารีบหยิบยันต์หยกออกมาแผ่นหนึ่ง ยันต์หยกนี้เป็นของเย่หนิงปิง เดิมทีนางตั้งใจจะเข้าไปในดินแดนต้องห้ามโบราณพร้อมอู๋เป่ย แต่แผนเปลี่ยน นางเข้าไปฝากตัวกับหอคอยดาบ เลยสละโอกาสเข้าดินแดนต้องห้ามโบราณคราวนี้ ทว่าตัวยันต์หยกยังคงใช้ได้อยู่ ใครได้ยันต์นี้ไปก็สามารถเข้าไปในดินแดนต้องห้ามโบราณได้

อู๋เป่ยถาม “เท่าไหร่”

อีกฝ่ายได้ยินก็ชะงัก ยิ้มแล้วว่า “สามหมื่นเงินเซียน ขายไหม”

อู๋เป่ยย่อมรู้ดี ของแบบนี้ถึงมีเงินก็ใช่ว่าจะซื้อได้ ต้องอาศัยดวงล้วน ๆ อย่างวันนี้ ทุกคนต่างอยากเข้าไปข้างใน ไม่มีใครคิดจะขายยันต์ของตัวเองทิ้งง่าย ๆ

อู๋เป่ยจึงพูดว่า “หนึ่งล้านเงินเซียน น้อยกว่านี้ไม่ขาย”

ชายชุดเหลืองขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะต่อราคา ทันใดนั้นก็มีอีกคนเดินเข้ามา เอ่ยว่า “หนึ่งล้านเงินเซียน ข้าซื้อ”

เขาขยับตัวเร็วมาก เอ่ยปากไปก็ยื่นถุงเงินให้ไปพร้อมกัน อู๋เป่ยกวาดจิตตรวจดู ก็พบว่าพื้นที่เก็บของในถุงนั้นมีหนึ่งล้านเงินเซียนอยู่ครบ เขาไม่รีรอ ขว้างยันต์หยกให้ไปทันที

ชายชุดเหลืองที่เป็นคนถามราคาตวาดอย่างขุ่นเคือง “นี่มันหมายความว่าไง”

สองคนนั้นดูชัด ๆ ว่าไม่รู้จักกันมาก่อน คนที่คว้ายันต์หยกไปเป็นผู้บำเพ็ญชายผิวเนียนละเอียด แต่หน้าตากลับออกไปทางหวานละม้ายหญิงสาว ผิวขาวไร้หนวดเครา ถ้าไม่ใช่ว่าเจ้าตัวสวมชุดผู้ชายอยู่ แถมอกแบนราบ อู๋เป่ยคงคิดว่าเขาเป็นผู้หญิงไปแล้ว

เสียงของคนผู้นั้นก็ออกจะกึ่งชายกึ่งหญิง เขาพูดอย่างเรียบเฉยว่า “เขายอมขาย ข้าก็ยินดีซื้อ มันเกี่ยวอะไรกับเจ้า”

ชายชุดเหลืองทำท่าจะระเบิดอารมณ์ แต่สุดท้ายก็เพียงฮึดฮัดเย็นชา “เดี๋ยวคอยดูกัน!”

ผู้บำเพ็ญหน้าขาวพยักหน้าให้อู๋เป่ยเบา ๆ ก่อนหันหลังก้าวจากไป

พอเขาไปไกลแล้ว หลิงปู้เฟยก็เอ่ยเสียงต่ำว่า “ข้ารู้จักเขา เขาชื่อม่อฮาน เมื่อปีก่อนยังเป็นหญิงสาวงามล่มเมืองอยู่เลย แต่เพราะถูกวางยาพิษ ลักษณะความเป็นหญิงก็ค่อย ๆ เลือนหายไป นางเลยตัดใจใช้ชีวิตเป็นผู้ชายเสียเลย แล้วเปลี่ยนชื่อจากม่อชิงอวี่เป็นม่อฮาน”

อู๋เป่ยประหลาดใจไม่น้อย “มียาพิษอะไร ถึงทำให้ผู้หญิงกลายเป็นแบบนั้นได้”

หลิงปู้เฟยส่ายหน้า “ข้าไม่รู้เหมือนกัน แต่นางเป็นหลานสาวของฮุ่นหยวนตี้จวิน พรสวรรค์เหลือเชื่อ พลังยุทธ์ทั้งร่างรุนแรงสะท้านฟ้า เพียงแต่คนที่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของนางมีไม่มาก หากชายชุดเหลืองเมื่อครู่รู้ว่าเป็นใคร ลิ้นคงไม่กล้าหยาบคายใส่นางแน่ การที่นางคิดจะเข้าดินแดนต้องห้ามโบราณคราวนี้ ดูท่าจะเป็นการตัดสินใจเฉพาะหน้า ไม่อย่างนั้นคงไม่มายืนซื้อยันต์เอาหน้างานแบบนี้”

ไม่รู้ตัวเลยว่าผ่านไปนานเท่าไร เหล่าคนที่จะเข้าไปในดินแดนต้องห้ามโบราณก็ทยอยมากันครบแล้ว เมื่อเช็กจำนวนคนเรียบร้อย เมิ่งซานก็ประกาศเสียงดังฟังชัด “ทุกคนในมือมียันต์หยกสำหรับเข้าสู่ดินแดนต้องห้ามโบราณกันคนละหนึ่งแผ่น ขอให้ถือยันต์เข้าแถวตามลำดับแล้วเดินตามกันเข้าไป”

ว่าจบ นางหยิบภาพวาดโบราณม้วนหนึ่งออกมา สะบัดเบา ๆ ภาพก็คลี่ออก บนภาพนั้นมีประตูสีทองบานหนึ่งวาดเอาไว้

ประตูสีทองราวกับมีชีวิตอยู่จริง อยู่ ๆ ก็หลุดออกมาจากภาพวาด ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคนในโลกความเป็นจริง

เมื่อประตูทองคำปรากฏ เมิ่งซานก็ยืนประจำอยู่หน้าประตู ผายมือให้ทุกคนทยอยเดินเข้าไปทีละคน เหล่าคนบนแท่นด้านล่างต่างถือยันต์หยกของตัวเอง เดินผ่านประตูทองคำทีละรายต่อหน้านาง

ทุกครั้งที่มีคนเดินลอดประตู ยันต์หยกในมือจะส่องแสงวูบหนึ่ง จากนั้นร่างของเจ้าตัวก็หายวับไปจากที่เดิม

อู๋เป่ยไม่รีบร้อน เขายืนอยู่ที่เดิมอย่างสงบ ตอนนั้นเองเมิ่งซานก็เดินเข้ามา มีศิษย์วิทยาลัยราชวงศ์หกคนเดินตามหลังมา สี่ชายสองหญิง เด็กหญิงสองคนหน้าตาสวยทั้งคู่ มองอู๋เป่ยอย่างอยากรู้อยากเห็น ส่วนศิษย์ชายสี่คนกลับมองเขาอย่างเฉยเมย แววตาแฝงความดูแคลน เห็นชัดว่าพวกเขาไม่รู้ฐานะของอู๋เป่ย และก็ไม่เข้าใจด้วยว่าเมิ่งซานเรียกพวกเขามาที่นี่ทำไม

เมิ่งซานพูดว่า “อู๋เป่ย เข้าไปในดินแดนต้องห้ามแล้ว เจ้าช่วยดูแลพวกเขาด้วย”