บทที่ 2683: ประตูต้องห้ามเปิดออก

หลิงปู้เฟยเอ่ยว่า “น่าเสียดาย ข้าเองก็ไม่รู้ว่าสมบัติต้องห้ามอยู่ตรงไหนเหมือนกัน”

คนที่เข้าไปยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ โม๋ฮานก็ยังยืนรออยู่ท้ายสุด พอเธอเห็นอู๋เป่ยกับหลิงปู้เฟยก็พยักหน้าเบา ๆ จากนั้นจึงเป็นคนที่สี่ย้อนหลังก้าวเข้าไปในประตูทองคำ

ต่อจากนั้น อู๋เป่ย หลิงปู้เฟยกับเถียนเหมยเหมยก็เดินตามเข้าไป

พอทะลุผ่านประตูทองคำ ยันต์หยกในมือก็สลายหายไป พวกเขาถูกพลังประหลาดดึงรั้งเข้าสู่มิติหนึ่ง

ครั้นสองคนมองเห็นภาพเบื้องหน้าชัดเจน เท้าทั้งคู่ก็ยืนอยู่ในดงหญ้าที่สูงเกินสองคนแล้ว รอบด้านมีเสียงแมลงร้องนกขับขานดังระงม

หลิงปู้เฟยเริ่มเกร็ง เธอมองรอบ ๆ อย่างระแวดระวังก่อนพูดว่า “ทุกคนคงไม่ได้อยู่ห่างกันมากนัก ใจคนยากแท้หยั่งถึง เราต้องระวังตัวให้มาก!”

พูดไม่ทันขาดคำ ก็ได้ยินเสียง qu喝อย่างเย็นชา ดังมาจากไม่ไกล ตามด้วยเสียงคนครางอึดอัด แล้วร่างหนึ่งก็ถูกซัดปลิวกระแทก ลงบนพื้นห่างออกไปไม่ไกล

คนที่ถูกเหวี่ยงกระแทกพื้นก็คือโม๋ฮาน มุมปากเปื้อนเลือด ทั้งอกถูกทุบจนบุ๋มลึก ชายชุดเหลืองที่เคยแย่งซื้อยันต์หยกแล้วไม่สำเร็จเดินย่างเข้ามา เกราะศักดิ์สิทธิ์ทองสัมฤทธิ์บนตัวเขาส่องแสงเย็นเรื่อ

เห็นภาพนั้น เถียนเหมยเหมยมองด้วยสายตาตระหนก กลัวจับใจจริง ๆ

ชายชุดเหลืองก้าวยาว ๆ เข้ามา เงื้อมือซัดหมัดใส่อีกครั้ง

โม๋ฮานกลิ้งตัวหลบไปบนพื้นทันที มาหยุดอยู่ตรงเท้าอู๋เป่ย ชายชุดเหลืองเห็นอู๋เป่ยแล้วแววสังหารในตายิ่งลุกโชน เงื้อมือจะชกซ้ำ

“ระวัง! นั่นคือเกราะศักดิ์สิทธิ์ทองสัมฤทธิ์! คนผู้นี้มีพลังอยู่ในขั้นสูงสุดแห่งพลังวิเศษ!” โม๋ฮานร้องเตือน

เห็นอีกฝ่ายพุ่งเข้ามาไม่ฟังเสียง อู๋เป่ยฮึหนึ่งอย่างเย็นชา มือสะบัดดาบเจ็ดดาวหลงหยวนฟาดเฉือนผ่านอากาศ พลังของดาบห้าฟันทำลายวิถีกับพลังต้องห้ามถูกรวมเข้าไปจนหมด

ดาบนี้ เป็นวิชาดาบชนิดหนึ่งในคัมภีร์ดาบสูงสุด—รวมสรรพวิถีเป็นหนึ่ง! กระบวนท่านี้หลอมรวมทุกสรรพพลังมาใช้ได้ทั้งหมด ระเบิดอานุภาพออกมาได้รุนแรงถึงขีดสุด

“ฉัวะ!”

แสงดาบวาบวูบดุจสายฟ้า ชายชุดเหลืองที่กำลังออกหมัดอยู่ตัวแข็งค้าง จากนั้นท่อนบนก็ลื่นไหลร่วงลงมา แท้จริงทั้งร่างของเขาพร้อมเกราะศักดิ์สิทธิ์ทองสัมฤทธิ์ถูกอู๋เป่ยผ่าครึ่งในดาบเดียว ดาบนี้ไม่เพียงสังหารร่างกายของเขา ยังฟันทำลายจิตวิญญาณอันบริสุทธิ์ของเขาไปด้วย!

เห็นภาพนั้น เถียนเหมยเหมยรีบยกมือปิดปากตนเองด้วยความตกตะลึง ดวงตาคู่งามเบิกกว้าง มองอู๋เป่ยด้วยแววเลื่อมใสจนล้น

หลิงปู้เฟยก็หัวใจเต้นระทึก เผลอสูดลมหายใจเย็นวาบ แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!

อู๋เป่ยทำสีหน้าเรียบเฉย ก้มลงแกะเกราะศักดิ์สิทธิ์ทองสัมฤทธิ์ออกจากร่างฝ่ายตรงข้าม ทว่าพบว่าสองครึ่งของเกราะกลับประสานเข้าหากันอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงแสงบนพื้นผิวที่หม่นลงไปมาก

โม๋ฮานพยุงกายลุกขึ้นจากพื้น มองเกราะศักดิ์สิทธิ์นั้นอย่างตื่นตะลึงก่อนอธิบายว่า “เกราะศักดิ์สิทธิ์ทองสัมฤทธิ์ชิ้นนี้ ทุกครั้งที่ใช้ อานุภาพจะลดลงเล็กน้อย ของชิ้นนี้ถูกใช้มาแล้วอย่างน้อยสิบกว่าครั้ง พลังจึงเหลือแค่สามสี่ส่วนจากเดิม ไม่อย่างนั้น ดาบเมื่อครู่ของเจ้าคงฆ่าเขาได้ยากมาก”

อู๋เป่ยเห็นว่าเกราะนี้ไม่เลว จึงถามว่า “แล้วเกราะศักดิ์สิทธิ์ทองสัมฤทธิ์จะฟื้นพลังได้อย่างไร?”

โม๋ฮานตอบว่า “ของชิ้นนี้ไม่ใช่สิ่งที่มีอยู่ในทั่วโลกนี้หรอก ข้าเองก็ไม่รู้รายละเอียดนัก เพียงแต่หากปล่อยมันนิ่งสนิทไว้เกินสิบปี ก็พอจะฟื้นอานุภาพกลับมาได้บ้าง”

อู๋เป่ยพยักหน้า นำเกราะชิ้นนั้นโยนเข้าไปในมิติจัดเก็บของของตน ภายในมิติจัดเก็บของยังมีของอย่างอื่นอีก เช่น เศษพลังต้องห้ามที่เขาเพิ่งเก็บมาเมื่อครู่

เศษพลังต้องห้ามเหล่านั้นเหมือนรับรู้ถึงเกราะศักดิ์สิทธิ์ทองสัมฤทธิ์ ต่างลอยตัวขึ้นทีละชิ้น ก่อนจะพุ่งชนเกราะอย่างรวดเร็ว เศษแต่ละชิ้นกระทบลงบนเกราะก็ทิ้งร่องรอยเป็นอักขระยันต์อันลึกล้ำหนึ่งเส้น ท้ายที่สุด เมื่อเศษทั้งหมดหลอมเข้าไปจนหมด ผิวเกราะก็เต็มไปด้วยอักขระยันต์แน่นขนัด เปล่งประกายศักดิ์สิทธิ์ออกมา

อู๋เป่ยสัมผัสได้ชัดว่าเกราะศักดิ์สิทธิ์ทองสัมฤทธิ์ชิ้นนี้ฟื้นประสิทธิภาพกลับมาแล้ว แถมอานุภาพยังก้าวข้ามช่วงพีกเดิมไปอีกสิบกว่าระดับ หรืออาจมากกว่านั้น!

เขาไม่แสดงท่าทีใด ๆ เพียงหันไปถามโม๋ฮานว่า “บาดเจ็บมากไหม?”

โม๋ฮานไออยู่สองสามครั้ง ก่อนตอบเย็น ๆ ว่า “ไม่เป็นไร ขอบใจที่ลงมือช่วย”