บทที่ 2684: สัมผัสศักดิ์สิทธิ์

เถียนเหมยเหมยฮึดฮัดใส่ทีหนึ่ง “ใครอยากไปกับพวกเจ้าเล่า! ศิษย์พี่อู๋ของฉันเก่งจะตาย เก่งกว่าพวกเจ้าทุกคนอีก!”

คำพูดออกจะเหมือนเด็กงอแงอยู่บ้าง แต่ก็พอจะมองเห็นว่าที่แท้เธอเชื่อมั่นในตัวอู๋เป่ยมากแค่ไหน

สหายหยางคนนั้นส่ายหน้าเบา ๆ “น่าเสียดาย หนุ่มงามข้างกายเจ้าคนนี้ อีกเดี๋ยวก็จะตายอย่างอนาถแล้ว”

ข้างหลังเขามีผู้บำเพ็ญ(ผู้ชาย)รูปร่างเตี้ยผอมคนหนึ่ง ดวงตาเรียวยาวสามเหลี่ยม คิ้วลู่ลงเหมือนคนไว้ทุกข์ ปากเต็มไปด้วยฟันบิ่น เขายิ้มแสยะให้เถียนเหมยเหมยแล้วว่า “น้องสาว มากับพี่ ๆ เถอะนะ พี่ชายทั้งหลายรับรองจะคุ้มกันให้อย่างดีเลย”

อู๋เป่ยไม่อยากมีเรื่องขัดแย้งโดยใช่เหตุ แต่พวกนี้กลับเอาแต่ดูถูกเย้ยหยันไม่เลิก ความเย็นชาในดวงตาเขายิ่งทวี

ไม่ไกลกันนั้น ผู้บำเพ็ญหัวแหลมกับพวกกอดอกยืนดูสนุก ใบหน้ามีแต่ความสะใจ เขาหันไปพูดกับพวกพ้องว่า “คนนั้นข้ารู้ เขาชื่อหยางสง เป็นซื่อจื่อแห่งตระกูลทองคำระดับสอง พวกเราแค่วิทยาลัยราชวงศ์จะไปยุ่งกับเขาได้ที่ไหน? รอดูเลย เจ้านั่นที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำอีกไม่นานก็จบเห่แน่!”

เถียนเหมยเหมยได้ยินคำพูดลวนลามก็ยิ่งโกรธจัด “ไอ้สารเลว! ไปคุ้มกันแม่แกนู่นไป!”

ดวงตาสามเหลี่ยมฉายประกายเย็นชา เขาก้าวพรวดเข้ามา ยื่นมือจะคว้าเธอ

จังหวะที่ฝ่ามือสามเหลี่ยมกำลังจะคว้าโดนตัวเถียนเหมยเหมย แสงดาบเส้นหนึ่งก็วูบผ่าน ผู้บำเพ็ญสามเหลี่ยมรู้สึกแขนเบาโหวง ครึ่งท่อนแขนถูกฟันขาดตกกระแทกพื้น เลือดพุ่งกระฉูด

เขากรีดร้องโหยหวน ômแขนถอยกรูด

ผู้บำเพ็ญหัวแหลมสะดุ้งในทีแรก จากนั้นดวงตากลับสว่างวาบ เอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “ใครกล้าลงมือกับหยางสง เขาตายแน่!”

หยางสงคนนั้นก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟจริงดังว่า เขาสะบัดมือขวาเพียงที มือยักษ์ดำปี๋ที่หลอมรวมจากอักขระยันต์สีดำจำนวนนับไม่ถ้วนก็ปรากฏลอยกลางอากาศ รอบนอกมีวงแหวนโลหิตสามวงหมุนวนอยู่ ภายในวงแหวนโลหิตเต็มไปด้วยดวงวิญญาณอาฆาตที่ร่ำไห้กรีดร้อง ฟังแล้วถึงกับหัวใจสั่นสะท้าน

เห็นฝ่ามือมหึมากำลังจะตบลงมาทับตัวเอง อู๋เป่ยก็ชักจวี้เจี้ยนสีม่วงออกมาหนึ่งเล่ม ดาบยาวร้อยจ้าง ปลายอีกด้านชี้ทะลุฟากฟ้า บนตัวดาบมีดาวตกสิบสองดวงหมุนวนล้อมรอบ สิบสองวงดารานั้นเชื่อมกันกลายเป็นค่ายกลทำลายเวทย์หนึ่งชุด!

ภาพตรงหน้าทำเอาทุกคนตะลึงงัน ผู้บำเพ็ญหัวแหลมพึมพำออกมาเบา ๆ “อะไรกันนั่น?”

“แตก!”

อู๋เป่ย quátเบา ๆ จวี้เจี้ยนสั่นสะเทือน ฟาดผ่าลงไปตรง ๆ ดาบเล่มนี้มีฤทธิ์ทำลายเวทย์ คล้ายมีสายฟ้าหลายหมื่นสายระเบิดกึกก้องพร้อมกัน เหนืออากาศหมู่ดาวล้วนส่องแสงระยิบระยับ

“เพล้ง!”

มือยักษ์อักขระสีดำแตกกระจายทันที ผู้บำเพ็ญนามหยางตัวสั่นฮึดฮัด ถอยฉากไปด้านหลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

อู๋เป่ยมองเขาเย็นชาเอ่ยว่า “ทีนี้บอกข้ามาซิ ใครกันแน่ที่เป็นของเสีย”

ผู้บำเพ็ญนามหยางทั้งกลัวทั้งโกรธ แต่พอได้เห็นพลังอันแข็งแกร่งของอู๋เป่ย ก็ไม่กล้าพูดโต้ เฉพาะถอยกรูด ๆ แล้วพูดเสียงสั่นฟันกระทบกันว่า “สหาย เมื่อครู่นี้เป็นพวกเราผิดเอง ขอได้โปรดยกโทษให้ อย่าถือสาพวกเราเลย!”

สีหน้าผู้บำเพ็ญหัวแหลมสลับซับซ้อน ปากขมปี๋ รู้ตัวว่าตัวเองมองคนผิดเต็ม ๆ พลาดโอกาสเกาะขาใหญ่ไปอย่างน่าเจ็บใจ! คนที่ยืนอยู่ข้างเขาก็อึ้งไม่ต่างกัน ความคิดในใจต่างเริ่มหมุนควั่ก

อู๋เป่ยกล่าวอย่างเย็นชา “ตัดแขนตัวเองหนึ่งข้าง ข้าจะไว้ชีวิตให้”

น้ำเสียงทรงอำนาจและเย็นเยียบของเขา พอผ่านเข้าหูเถียนเหมยเหมยกลับเพราะนัก เธอเสียงหวานว่า “ยังไม่รีบอีก? หรือจะรอให้ศิษย์พี่ของฉันฟาดดาบเดียวผ่าครึ่งตัวเจ้าเอา?”

หยางสงรู้สึกขมขื่นในใจ เขาหยิบของสิ่งหนึ่งออกมา “สหายอู๋ ขอใช้ของชิ้นนี้ แลกแขนข้างหนึ่งของข้าได้หรือไม่?”

อู๋เป่ยเพ่งมอง เห็นว่าเป็นฟักทองทองคำขนาดเท่ากำปั้น ดูเผิน ๆ งดงามเหลือเกิน ผิวฟักทองมีอักขระยันต์ประหลาดจำนวนหนึ่ง สะท้อนกลิ่นอายโบราณ

เขายกมือคว้า ฟักทองทองคำก็ลอยเข้าไปในมือ เขากวาดตามองเพียงทีแล้วเอ่ยเย็น ๆ “ไสหัวไป”