บทที่ 2686: ดาบนำภัยพิบัติ

เมื่อเห็นว่าหญิงทั้งสามต่างหันมามองตนเอง อู๋เป่ยก็ใช้พลังจิตสนทนากับฟางลี่อยู่ไม่กี่คำ ก่อนจะเริ่มถามไถ่สถานการณ์ของพวกนาง พอรู้ว่าต่างก็มีความก้าวหน้ากันถ้วนหน้า เขาก็ชมว่าทำได้ไม่เลว

แท้จริงแล้วระหว่างกระบวนการสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ เขาได้ผ่านห้าขั้นตอนตามวิธีของชิงจื่อ เพียงแต่ทั้งห้าขั้นตอนนั้นล้วนสำเร็จไปในสภาวะไร้สติ จนเพิ่งตอนนี้เองที่เขาพอจะนึกย้อนขึ้นมาได้ แต่ก็ยังคลุมเครืออยู่ไม่น้อย

หากเทียบกันแล้ว เขาไม่อาจชี้แนะหญิงทั้งสามพร้อมกันได้ จึงทำให้ความสำเร็จของพวกนางห่างจากเขาอยู่มาก แต่ก็ใช่ว่าจะเลวร้ายอะไร ท้ายที่สุดแล้วการสามารถเปิดเส้นทางแห่งเต๋าได้สำเร็จก็นับว่ายอดเยี่ยมแล้ว

“ผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว?” เขาถาม

หลิงปู้เฟยว่า “ประมาณสามชั่วยาม”

อู๋เป่ยครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “พักสักหน่อย มากินอะไรรองท้องกัน”

เหล่าสตรีต่างเตรียมของกินอร่อย ๆ ไว้ไม่น้อย พากันหยิบออกมาแบ่งกัน เถียนเหมยเหมยถึงกับปูผืนผ้าบนพื้น แล้วจัดเรียงอาหารหลากหลายลงบนนั้น

ภายนอกอู๋เป่ยทำท่าเหมือนกินไปคุยเล่นกับหญิงทั้งสาม แต่แท้จริงแล้วเขายังคงสนทนากับฟางลี่อยู่ตลอด

“เจ้ามีอะไรปิดบังข้าอยู่หรือเปล่า?” สัญชาตญาณบอกเขาว่าเมื่อครู่ต้องเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นแน่ ไม่เช่นนั้นคนเจ้าลูกเล่นอย่างฟางลี่คงไม่เรียกเขาว่านายท่านลอย ๆ แบบนั้น

ฟางลี่กระพริบตาสองทีแล้วเอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้นายท่านได้ฟักทองทองคำลูกหนึ่งมา ยังอยู่หรือไม่?”

ใจอู๋เป่ยสะดุ้ง เขารีบตรวจดูถุงเก็บของ กลับพบว่าฟักทองทองคำนั้นหายไปแล้ว!

ฟางลี่จึงอธิบายว่า “ฟักทองทองคำนั่นคืออาวุธเวทมนตร์ที่ผู้ทรงพลังยิ่งใหญ่ในยุคโบราณใช้สำหรับผนึกเก็บสมบัติล้ำค่า เมื่อครู่นี้เอง นายท่านได้เปิดอาวุธเวทมนตร์ชิ้นนั้นโดยไม่รู้ตัว กระตุ้นให้ต้นกำเนิดสมบัติต้องห้ามสูงสุดสองชิ้นที่ถูกผนึกอยู่ภายในตื่นขึ้นมา!”

อู๋เป่ยถึงกับสะดุ้งเฮือก “สมบัติต้องห้ามสูงสุด?”

ฟางลี่รีบพูดว่า “นายท่านเข้าใจผิด เป็นเพียงต้นกำเนิดสมบัติเท่านั้น ต่อไปนายท่านยังต้องคอยเก็บสมุนไพรและของวิเศษแห่งสวรรค์และโลกมาหลอมมันอยู่เรื่อย ๆ จึงจะมีโอกาสสร้างมันให้กลายเป็นสมบัติต้องห้ามจริง ๆ ได้!”

แม้จะว่าอย่างนั้น แต่อู๋เป่ยก็ยังรู้สึกเหลือเชื่อ “ไอ้คนแซ่หยางนั่นทั้งที่มีของชิ้นนี้อยู่ กลับเปิดมันไม่ได้ ทำไมกัน?”

ฟางลี่ว่า “สมบัติล้ำค่าระดับนี้ หากไม่ใช่ผู้มีวาสนาใหญ่ก็ไม่มีวันได้พบ ต่อให้ของชิ้นนี้อยู่กับมันสิบชาติ ก็ไม่มีวันเปิดได้อยู่ดี!”

อู๋เป่ยถามว่า “ฟางลี่ การเปิดเส้นทางแห่งเต๋าช่วยการบำเพ็ญเพียรของข้าได้มากแค่ไหน?”

“ช่วยได้มากมหาศาล!” ฟางลี่รีบตอบ “พูดให้เข้าใจง่าย ๆ มันก็คือปรากฏการณ์ย้อนบรรพบุรุษอย่างหนึ่งนั่นเอง!”

เขาอธิบายให้อู๋เป่ยฟังต่อว่า แต่แรกนั้นมีคนกลุ่มหนึ่งแยกตัวออกจากทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์ ไปใช้ชีวิตอยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่ ผ่านการสืบทอดรุ่นแล้วรุ่นเล่า ร่างกายก็เปลี่ยนแปลงไปจากสมัยก่อนโดยสิ้นเชิง บัดนี้เมื่อหวนกลับมาสู่สภาพแวดล้อมเดิมอีกครั้ง สิ่งที่ซ่อนอยู่ในสายเลือดบางอย่างจึงเริ่มปรากฏตัวออกมา

แท้จริงแล้วผู้บำเพ็ญเพียรบนทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์นั้น เมื่อลืมตาดูโลกก็จะปลุกเส้นทางแห่งเต๋าขึ้นมาโดยอัตโนมัติ สำหรับพวกเขาแล้ว ยิ่งระดับของเส้นทางแห่งเต๋าสูง จำนวนมาก ศักยภาพยิ่งดี

แต่อู๋เป่ยกับพวกกลับต่างจากผู้บำเพ็ญเพียรพื้นเมืองของทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์ เส้นทางแห่งเต๋าของพวกเขาในตอนแรกถูกซ่อนอยู่ ต้องรอจนผ่าน “สัมผัสศักดิ์สิทธิ์” ไปแล้วจึงจะปลุกตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ดังนั้นกระบวนการนี้จึงมีความหมายไม่ต่างจากการที่ชาวพื้นเมืองบนทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์ปลุกเส้นทางแห่งเต๋าตั้งแต่เล็ก ล้วนสำคัญอย่างยิ่งยวด และทั้งชีวิตมีได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น!

เมื่ออิ่มหนำสำราญแล้ว อู๋เป่ยก็เริ่มฝึกตนต่อ เป็นการฝึกดาบเล่มที่หกของดาบสิบสามตัดทาง ดาบเล่มนี้มีสีครามหม่น สามารถนำภัยพิบัติมาสู่ศัตรู ก่อให้เกิดภัยสามประการและเคราะห์แปดอย่าง

เป็นธรรมดาที่การฝึกดาบเล่มที่หกนั้นยากเย็นกว่าดาบเล่มที่ห้ามาก เพราะการมีอยู่ของห้าเล่มแรกยิ่งทำให้ดาบเล่มนี้ยากที่ใครจะหลอมสำเร็จ

ต้องรู้ไว้ก่อนว่าดาบเล่มแรกของดาบสิบสามตัดทางก็ทรงพลังอยู่แล้ว และทุกครั้งที่ฝึกดาบเพิ่มได้อีกหนึ่งเล่ม ดาบทุกเล่มจะคอยเสริมพลังให้กันและกัน ยกตัวอย่างเช่นตอนนี้อู๋เป่ยฝึกได้หกเล่มแล้ว ดาบทั้งหกส่งแรงเสริมซึ่งกันและกัน ทำให้พละกำลังของดาบแต่ละเล่มทวีขึ้นถึงยี่สิบเอ็ดเท่าจากตอนแรก!

เมื่อเริ่มหลอมดาบ อู๋เป่ยใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ดาบนำภัยพิบัติก็สำเร็จขึ้นมาแล้ว! ทันทีที่ดาบเล่มนี้ปรากฏ บนดาบเจ็ดดาวหลงหยวนในมืออู๋เป่ยก็มีไอภัยพิบัติเกาะเกี่ยวเป็นสาย ๆ

“เส้นทางแห่งเต๋าสิบสองเส้นนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ เวลาที่ผมใช้ฝึกดาบเล่มที่หกสั้นลงไปมาก!”

เขาเผยรอยยิ้มออกมา เป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสถึงคุณประโยชน์จากการเปิดเส้นทางแห่งเต๋า