บทที่ 2687: สามคนนั้นหน้าตาบูดบึ้ง นักพรตเสื้อคลามเอ่ยเสียงขรึมว่า “สหายหมายความว่ายังไงกัน คิดจะขัดกับพวกเรางั้นเหรอ”

อู๋เป่ยชั่งถุงเงินในมือ ก่อนทำหน้าขรึมใส่ “ไม่เห็นหรือไง ตอนนี้ข้าเป็นบอดี้การ์ดของคุณหนูม่อแล้ว พวกเจ้าไปให้ไกล ๆ เลย ไม่งั้นอย่าหาว่าบอดี้การ์ดคนนี้ไม่ไว้หน้า”

ทั้งสามโกรธจัด มองออกทันทีว่าอู๋เป่ยตั้งใจจะหาเรื่อง พอนักพรตเสื้อคลามเอื้อมมือไปที่เอว มือเพิ่งขยับเท่านั้นเอง รอบด้านก็ “ตูม!” ดังขึ้นมา ทั้งสามคนถูกดึงตกสู่ดินแดนแห่งภาพมายาในชั่วพริบตา

แท้จริงแล้ว อู๋เป่ยทำเผื่อไว้ จึงได้ลงมือวางค่ายกลภาพลวงตาเอาไว้ด้านใน เพียงแต่ค่ายกลนี้ต้องให้เขาเป็นฝ่ายเปิดก่อน มันถึงจะเผยตัวออกมา

สามคนที่ติดอยู่ในค่ายกลภาพลวงตาถูกกลืนสู่ดินแดนแห่งภาพมายาที่ไม่รู้จบ เสียงคำรามโกรธเกรี้ยวดังสะท้อนออกมาเป็นระยะ

เถียนเหมยเหมยฮึดฮัด “ศิษย์พี่ไม่ฆ่าพวกมันก็นับว่าเมตตาแล้ว!”

ม่อฮานค้อมกายให้พี่อู๋หนึ่งครั้ง “ขอบคุณพี่อู๋”

“ไม่ต้องเกรงใจ ข้ารับเงินมาแล้ว” เขาหัวเราะตอบ

ม่อฮานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบสมุนไพรทิพย์ต้นหนึ่งออกมา ดอกไม้สีขาวเล็ก ๆ บานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมประหลาด “นี่คือสมุนไพรล้ำค่าที่มีเฉพาะในดินแดนต้องห้าม หญ้าไท่อิน”

อู๋เป่ยชำนาญการปรุงยาและเรื่องสมุนไพร เขารับมาพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ก็รู้สึกได้ว่าภายในสมุนไพรต้นนี้ซ่อนเร้นพลังต้องห้ามอันเข้มข้นบางอย่างอยู่ จึงอดสงสัยไม่ได้ หันไปถามม่อฮานว่า “เจ้ารู้หรือเปล่าว่ามันมีสรรพคุณอะไร”

ม่อฮานพยักหน้า “ข้าใช้เวลาหลายปี กว่าจะตามหาเจอหมอเทวดาคนหนึ่ง เขาบอกข้าว่าสมุนไพรนี้รักษาโรคของข้าได้”

อู๋เป่ยนึกถึงเรื่องของนาง จึงถามว่า “เจ้าหมายถึง สมุนไพรนี้ทำให้เจ้ากลับคืนร่างผู้หญิงได้งั้นเหรอ”

“ใช่ หมอเทวดาคนนั้นบอกว่า สมุนไพรนี้จะปรับสภาพร่างกายข้าให้กลับเป็นปกติ ทำให้ข้ากลับมาเป็นร่างหญิงอีกครั้ง”

อู๋เป่ยส่ายหน้า “แม้ยานี้จะวิเศษ แต่ต้องใช้ให้ถูกวิธี ถ้าใช้ผิดล่ะก็ ไม่เพียงรักษาโรคของเจ้าไม่ได้ ยังอาจเอาชีวิตน้อย ๆ ของเจ้าไปด้วย”

ม่อฮานชะงัก “พี่อู๋รู้วิธีใช้มันหรือ”

อู๋เป่ยพยักหน้า “ตั้งแต่เห็นหน้าเจ้าครั้งแรก ข้าก็สังเกตอาการของเจ้าอยู่ จากที่ข้าคาดเดา เจ้าเคยถูกคนใช้คาถาทำร้ายเส้นลมปราณหยิน เส้นหยินถูกปิดกั้น เส้นหยางเลยแผ่ขยายเกินพอดี ทำให้ร่างกายเจ้าค่อย ๆ เปลี่ยนไปมีลักษณะของผู้ชาย”

ตอนนี้ม่อฮานราวกับเด็กประถม พยักหน้าหงึก ๆ แล้วพูดว่า “ถูกต้อง ข้าเคยถูกอาวุธต้องสาปทำร้าย ตั้งแต่นั้นร่างกายข้าก็เริ่มเปลี่ยนทีละนิด จนกลายเป็นอย่างทุกวันนี้”

“ก็อย่างนั้นแหละ ปัญหาของเจ้าอยู่ที่เส้นลมปราณ ต้องรักษาจากตรงนี้ก่อน” อู๋เป่ยผายมือให้นางนั่งลง ก่อนหยิบเข็มทองออกมารักษา

นับตั้งแต่ได้ครอบครองพลังลับนานาชนิด วิชาการแพทย์ของอู๋เป่ยก็รุดหน้าอย่างก้าวกระโดด เขาสามารถใช้คุณสมบัติต่าง ๆ ของพลังลับแต่ละสายในการรักษาคนไข้ อีกทั้งตอนปรุงยา บางพลังลับยังช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการปรุงยาและคุณภาพของยาอายุวัฒนะได้ด้วย

อู๋เป่ยแทงเข็มสิบสองเล่มรวด ทุกเล่มล้วนสั่นสะเทือนด้วยพลังลับหลากชนิดอยู่ภายใน จากนั้นเขากเด็ดใบหญ้าไท่อินออกมาหนึ่งใบ สะบัดเบา ๆ ใบไม้ก็แตกกระจายกลายเป็นหมอก ลอยห่มคลุมร่างของม่อฮานเอาไว้

ทุกคนจ้องมองม่อฮาน อยากดูว่าร่างของนางจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างไร ผ่านไปราวสามนาที ม่อฮานก็รู้สึกสบายตามเส้นลมปราณ พลังมนต์สะกดในกายถูกสลายลงอย่างสิ้นเชิง ผิวพรรณเริ่มขาวผ่องละมุนขึ้น ลูกกระเดือกที่นูนออกจางหายไป หน้าอกก็เริ่มค่อย ๆ นูนขึ้นมาใหม่ แรก ๆ เถียนเหมยเหมยกับคนอื่น ๆ ยังทำได้แค่หัวเราะขำ แต่พอเห็นหน้าอกของม่อฮานยิ่งแน่นเต็มขึ้นทุกที ก็อดเผยสีหน้าอิจฉาไม่ได้ แม้แต่หลิงปู้เฟยเองก็เบิกตากว้าง คิดในใจว่า แบบนี้ก็เกินไปหน่อยแล้วมั้ง

กระบวนการทั้งหมดกินเวลาราวครึ่งชั่วโมง เมื่อร่างกายไม่เกิดความเปลี่ยนแปลงอีกต่อไป ม่อฮานก็กลับคืนร่างผู้หญิงอย่างสมบูรณ์ นางลืมตาขึ้น ค้อมกายให้พี่อู๋อย่างนอบน้อม “ขอบคุณพี่อู๋!”

คราวนี้เสียงของนางไม่ใช่น้ำเสียงกึ่งชายกึ่งหญิงอีกต่อไป แต่เป็นเสียงหญิงสาวหวานใสไพเราะ

อู๋เป่ยพยักหน้าเบา ๆ “ไม่มีอะไรแล้วก็ดี ม่อฮาน ต่อไปเจ้าคิดจะทำยังไง”

ม่อฮานยิ้ม “ต่อไปข้าจะกลับไปใช้ชื่อเดิม ม่อชิงอวี่ จากนี้ชิงอวี่จะฟังคำคุณชายทุกอย่าง”

ตอนนี้นางเชื่อใจอู๋เป่ยอย่างสุดหัวใจ อู๋เป่ยพูดอะไร นางก็พร้อมจะทำตามทั้งนั้น

อู๋เป่ยว่า “หญ้าไท่อินจะเกิดขึ้นได้เฉพาะในสถานที่ที่มีพลังต้องห้าม ข้าอยากไปดูที่ที่เจ้าถอนหญ้าไท่อินมา เผื่อจะพบอะไรบางอย่าง”