บทที่ 2688: ผีเสื้อปีศาจโบราณ

หลายคนถึงกับผงะ อู๋เป่ยเดินเข้าไปใกล้ ก็รู้สึกได้ว่าผีเสื้อยักษ์ตรงหน้าขู่อาฆาตรุนแรงอย่างน่ากลัว อย่างน้อยแค่ยืนต่อหน้ามัน เขาก็รู้เลยว่าตัวเองไม่มีทางรับได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว!

ทว่าไออำมหิตของผีเสื้อยักษ์น่าสะพรึงนี้กำลังถูกผนึกลงทีละน้อย ๆ ชั่วอึดใจเดียวก็กลายเป็นรูปสลักน้ำแข็งรูปผีเสื้อ

“เหมียว…”

แมวดำร้องเบา ๆ อีกครั้ง เดินมายืนหน้าผีเสื้อยักษ์ ยกอุ้งเท้าฟาดเบา ๆ พื้นดินตรงหน้านั่นก็ยุบลงกลายเป็นหลุม รูปสลักน้ำแข็งกลิ้งตกลงไปในหลุม จากนั้นมันสะบัดอุ้งเท้าอีกที ดินร่วนก็ลอยขึ้นมากลบรูปสลักจนมิด

อู๋เป่ยนึกว่าเจ้าแมวตัวนี้มีเมตตาธรรมอยู่ไม่น้อย จึงเอื้อมมือไปลูบหัวมัน “ไม่เลวเลย เจ้าเป็นแมวที่ใจดีจริง ๆ”

ยังไม่ทันที่เสียงจะขาดหาย ตรงตำแหน่งที่ฝังผีเสื้อปีศาจโบราณไว้ก็มีหน่ออ่อนแทงดินโผล่ขึ้นมา แล้วหน่ออ่อนก็เจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว แปรเปลี่ยนเป็นยาเทพต้นหนึ่งที่อู๋เป่ยไม่เคยเห็นมาก่อน

ต้นยาเทพต้นนี้สูงราวหนึ่งเมตร ดูคล้ายต้นไม้เล็ก ๆ มันเติบโตพรวดพราด แผ่กิ่งก้านใบออกไป แล้วออกดอกติดผล ตั้งแต่เริ่มแทงหน่อจนผลสุกใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

บนต้นยาเทพห้อยผลอยู่เจ็ดลูก แต่ละลูกแดงจัดเป็นมันวาว ส่งกลิ่นหอมประหลาดชวนให้สดชื่น รอบผลแต่ละลูกถูกห่อหุ้มด้วยแสงทองสามชั้น ภายในแสงทองมีอักขระยันต์นับสามพันส่องสว่างดับวับ ๆ เพียงมองก็รู้แล้วว่าของดีล้ำค่าอย่างยิ่ง

ทุกคนเบิกตากว้าง นี่มันยาอะไรกันแน่?

อู๋เป่ยกวาดตามองสมุนไพรตรงหน้า ก่อนเอื้อมมือไปเด็ดผลมาแกะหนึ่ง ทันใดนั้นแมวดำก็ยื่นอุ้งเท้ามาสะกิดเขา เหมือนจะบอกให้เขากินเข้าไป

อู๋เป่ยมองแมวดำทีหนึ่ง ก้มมองผลในมืออีกที แล้วก็กลืนลงไปคำเดียวทั้งลูก น้ำในผลหวานหอมมาก แต่แฝงเผ็ดร้อนหน่อย ๆ รวม ๆ แล้วรสชาติยอดเยี่ยม

พอผลไม้เข้าสู่ท้อง ก็พลันกลายเป็นพลังงานประหลาดสายหนึ่งแผ่ซ่านไปทั่วร่างอู๋เป่ย พลังงานสายนี้รุนแรงอย่างยิ่ง แฝงด้วยกลิ่นอายยุคดึกดำบรรพ์และการทำลายล้าง แม้แต่ร่างกายกำยำล่ำสันของอู๋เป่ยยังทานไม่ไหว ผิวหนังเขาเริ่มพองตึง ปวดแสบปวดราวถูกฉีกกระชาก ไม่นานทั้งร่างก็พองฟูขึ้นเหมือนลูกบอลหนังที่ถูกสูบลมเต็มที่

ทุกคนสะดุ้งเฮือก กลัวว่าอู๋เป่ยจะระเบิดแตกกระจายไปต่อหน้าต่อตา

ทว่าแมวดำกลับไม่แสดงท่าทางกังวลเลยสักนิด กลับกันยังถลึงตามองอู๋เป่ย ราวกับบอกเขาว่าไม่ต้องกลัว ทุกอย่างจะไม่เป็นอะไร

ในจังหวะนั้นเอง แท่นบัวเก้ากลีบในตันเถียนของอู๋เป่ยก็สำแดงฤทธิ์อีกครั้ง มันสั่นสะเทือนขึ้นหนึ่งคราเหมือนหัวใจเต้นวูบเดียว ทันใดนั้น พลังยุคดึกดำบรรพ์ดุร้ายที่กำเริบอยู่ก็สงบลงอย่างว่าง่าย ก่อนจะหดตัวรวบรวมกันทั้งหมดไปยังรอบ ๆ แท่นบัวเก้ากลีบ แล้วควบแน่นเป็นผีเสื้อสีสันเจิดจ้าตัวเล็ก ๆ ตัวหนึ่ง โบยบินวนเวียนร่ายรำอยู่รอบมัน

อู๋เป่ยสัมผัสได้ชัด เมื่อผีเสื้อกระพือปีกเต้นระบำ พลังบ้าคลั่งก็พลุ่งพล่านขึ้นในกายเขา ราวกับสามารถทำลายทุกสรรพสิ่งได้!

อู๋เป่ยแปลกใจยิ่งนัก เขาเหลือบมองแมวดำทีหนึ่ง อีกฝ่ายเพียงพยักหน้าเบา ๆ เขาจึงกัดฟัน กินผลลูกที่สองตามลงไป

เหมือนครั้งก่อนเปี๊ยบ ร่างกายเขาก่อนอื่นก็พองโตขึ้น พลังยุคดึกดำบรรพ์ระเบิดอาละวาด แต่ไม่นานก็ถูกแท่นบัวเก้ากลีบปราบลง แล้วควบแน่นเป็นผีเสื้อตัวน้อยอีกตัวหนึ่ง ไปเต้นระบำอยู่ในตันเถียน

เช่นนี้เอง อู๋เป่ยก็กินผลทั้งเจ็ดลูกหมดเกลี้ยง ผลทั้งเจ็ดลูกกลายเป็นผีเสื้อเจ็ดตัว เต้นระบำโบยบินอยู่ภายในร่างของเขา

“เหมียว!”

แมวดำดูพออกพอใจนัก เดินวนรอบตัวอู๋เป่ยหนึ่ง圈เหมือนกำลังตรวจดูอะไรบางอย่าง

ใจอู๋เป่ยพลันนึกขึ้นได้ เขาลองใช้จิตนำทางผีเสื้อเหล่านั้น ผีเสื้อก็โบยบินไปมา แล้วทยอยเข้าไปจำศีลอยู่ในจุดลับทั้งเจ็ดที่ถูกเปิดออกแล้วของเขาทีละจุด

จุดลับทั้งเจ็ดนี้ พอดีกับเจ็ดตำแหน่งในแผนผังเจ็ดดาราตัดทาง ผีเสื้อหนึ่งตัวเข้าสู่จุดลับแรก อู๋เป่ยก็รู้สึกเหมือนมีสายฟ้าฟาดสนั่นในร่าง เสียงดังครืนทั่วทั้งตัว เขาสะท้านวาบไปทั้งสรรพางค์ จุดลับนั้นเองก็ขยายใหญ่ขึ้นในบัดดลถึงสิบเท่า ถูกกลิ่นอายสะท้านฟ้าสะเทือนดินสายหนึ่งยึดครองไว้แน่น

ถัดมาก็คือจุดลับที่สอง จุดลับที่สาม ทุกครั้งที่มีผีเสื้อบินเข้าไป ก็ตามมาด้วยเสียงระเบิดกัมปนาท สะเทือนฟ้าสะท้านดินทุกครา!

เมื่อจุดลับทั้งเจ็ดถูกผีเสื้อเข้าครอบครองครบทุกจุด ด้านหลังอู๋เป่ยก็ปรากฏภาพลวงตาของผีเสื้อปีศาจโบราณตัวหนึ่ง ผีเสื้อปีศาจโบราณตัวนี้กางปีกยาวสามพันจ้าง มีปีกทั้งหมดหกคู่ บนปีกแต่ละคู่มีลายดอกไม้เป็นรูปดวงตาสีดำ ถ้าจ้องมองให้ดีจะพบว่าลายเหล่านั้นถูกหลอมรวมขึ้นจากอักขระยันต์ยุคโบราณนับไม่ถ้วน!

ตูม!

ผีเสื้อปีศาจโบราณเพียงโบกปีกเบา ๆ ครั้งหนึ่ง ฟ้าดินก็เปลี่ยนสี ท้องนภากว้างนับหมื่นลี้เกิดลมกรรโชกเมฆม้วนตัว สายฟ้าสาดฟาดเป็นเส้น ๆ ระเบิดดังสะท้อนไปทั่ว ทั้งที่อู๋เป่ยไม่ได้ลงมือจริงจังด้วยซ้ำ เป็นเพียงแค่ภาพลวงเบื้องหลังขยับปีกเล็กน้อยเท่านั้น!