บทที่ 2689: ไอสีดำเหนืออุกกาบาตราวร้อยเมตรค่อย ๆ รวมตัวกลายเป็นดอกบัวดำกลับหัวหนึ่งดอก ภายในดอกบัวเหมือนถูกผนึกสิ่งประหลาดนับไม่ถ้วนไว้ พวกมันดิ้นรนจะทะลวงดอกบัวดำออกมาทุกขณะ!

อู๋เป่ยขมวดคิ้วแน่น เอ่ยถามว่า “ฟางลี่ เจ้ารู้จักของสิ่งนี้ไหม?”

ฟางลี่กลับก็ไม่รู้จักเช่นกัน จึงว่า “นายท่าน ของสิ่งนี้อาถรรพ์นัก ข้าน้อยไม่รู้ที่มาที่ไปเลย”

แมวดำ (ร่างของอิ่ง) ร้อง “เหมียว” ทีหนึ่ง กระโดดขึ้นไปบนบ่าอู๋เป่ย ชะโงกหน้ามองอุกกาบาตสีดำด้านล่าง แววตากลับเคร่งขรึมหนักอึ้ง

ชั่วพริบตา แมวดำ (ร่างของอิ่ง) ก็ส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงออกมา พร้อมกับเสียงนั้น ดอกบัวดำกลับหัวพลันสั่นระริก ก่อนจะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ผิวด้านนอกเริ่มตกผลึกเป็นเกล็ดดำ ดูท่าว่าแมวดำ (ร่างของอิ่ง) กำลังจะผนึกสิ่งประหลาดนี้เอาไว้

ทว่าลมปราณของดอกบัวดำกลับทรงพลังอย่างยิ่ง ถึงขั้นต้านทานได้ แมวดำ (ร่างของอิ่ง) จึงส่งเสียงกรีดร้องแหลมครั้งที่สอง ห้วงเวลารอบดอกบัวดำบิดเบี้ยวเป็นคลื่น เส้นสายสีดำมากมายนับไม่ถ้วนพันรัดมันไว้เป็นชั้น ๆ

อยู่ ๆ กลิ่นอายของดอกบัวดำก็หายไป กลายเป็นน้ำแข็งดำก้อนหนึ่งร่วงลงมาตรงหน้าเท้าอู๋เป่ย

ตอนนี้แมวดำ (ร่างของอิ่ง) ดูอ่อนแรงอย่างยิ่ง ร่างไหลหล่นลงสู่อ้อมอกอู๋เป่ยอย่างไร้เรี่ยวแรง แล้วก็หลับลึกไปพร้อมกับปิดเปลือกตาลง

อู๋เป่ยมองน้ำแข็งดำก้อนนั้นแวบหนึ่ง ไม่กล้าหยิบต้อง เพียงแต่โยนมันเข้าไปในมิติจัดเก็บของ

เวลานี้ อุกกาบาตก้นหลุมไม่พ่นไอสีดำออกมาแล้ว มองก็รู้ว่ามันเป็นเพียงภาชนะ ตัวที่น่ากลัวจริง ๆ คือดอกบัวดำต่างหาก เพียงแต่มันถูกแมวดำ (ร่างของอิ่ง) ผนึกไว้แล้ว

แต่อู๋เป่ยยังตัดสินใจลงไปดูอยู่ดี เพราะของที่สามารถผนึกดอกบัวดำได้ วัสดุย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน

เมื่อร่างตกถึงหน้าอุกกาบาต อู๋เป่ยก็พบว่าดินรอบด้านหลอมละลายกลายเป็นแก้วสีดำไปหมด บนอุกกาบาตเต็มไปด้วยรูเล็กรูน้อยถี่ยิบ เกรงว่าจะมีนับพันรู

เขากวาดตามองครู่หนึ่ง ก็พบว่าอุกกาบาตนี้แข็งผิดธรรมดา ซ้ำยังแผ่พลังอาถรรพ์ประหลาดออกมา เขาลองชักดาบเจ็ดดาวหลงหยวนออกมาฟันใส่หนึ่งกระบวนท่า เปลวไฟประกายไฟสาดกระเซ็น แต่อุกกาบาตกลับไม่ระคายแม้แต่น้อย

ดวงตาอู๋เป่ยสว่างวาบ “ของดี ถ้าเอาไปตีเป็นศาสตราวุธสักชิ้นล่ะก็ ต้องกลายเป็นคมดาบศาสตราวุธที่แหลมคมที่สุดใต้หล้าแน่!”

เขาเก็บอุกกาบาตใส่มิติจัดเก็บของ

พอกลับถึงขอบหลุม เหล่าหญิงสาวกำลังรอเขาอยู่ พอเห็นหน้าก็รุมถามไม่หยุด อู๋เป่ยเพียงบอกว่าไม่มีอะไรพิเศษ จากนั้นก็พาพวกนางมุ่งหน้าไปอีกทิศหนึ่ง

ตอนนั้นเอง อู๋เป่ยมองไปยังเขตจุดขาวที่ทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่ เขาตัดสินใจว่ารอสักพักจะไปดูที่นั่นสักหน่อย

เมื่อพวกเขาออกห่างจากเขตนี้ไปได้ไกล ระหว่างเดินทางอยู่นั้น อู๋เป่ยก็ได้กลิ่นหอมของยาจาง ๆ ลอยมาเตะจมูก เขาตาเป็นประกาย รู้ทันทีว่าภายในร้อยลี้แถวนี้ต้องมีสมุนไพรล้ำค่าหายากอยู่แน่!

เขาจึงพุ่งตัวไปตามทิศทางที่กลิ่นหอมลอยมา ราวสิบกว่าลี้ก็เห็นภูเขาเตี้ยลูกหนึ่ง ที่เชิงเขามีคนอยู่หลายคน กำลังมองสำรวจรอบด้านอย่างระแวดระวัง คล้ายกำลังปกป้องอะไรกันอยู่

การมาของอู๋เป่ยกับพวกทำให้คนกลุ่มนั้นหันมามองทันที หัวหน้าของพวกนั้นตะโกนด่ามาแต่ไกล “ไสหัวไปให้ไกล ๆ ไม่งั้นพวกแกได้เอาชีวิตหมามาทิ้งแน่!”

คำพูดหยาบคายถึงเพียงนั้น ทำให้แก้มเนียนของเถียนเหมยเหมยพองลมด้วยโทสะ นางโต้กลับเสียงแข็ง “ชีวิตพวกเจ้านั่นแหละที่เป็นหมา คุณอาเล็กอย่างข้าไม่ไปโง่ ๆ หรอก!”

ในกลุ่มนั้นมีชายอ้วนเตี้ยอยู่คนหนึ่ง เขาชี้นิ้วออกไป กระบี่บินเล่มหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นฟ้า แล้วแปรเปลี่ยนกลางอากาศกลายเป็นจวี้เจี้ยนยาวร้อยเมตร ฟาดกระหน่ำลงมาทางพวกอู๋เป่ย

นี่เป็นกระบวนท่าหมายเอาชีวิตแท้ ๆ พลังดาบที่แผ่ออกจากจวี้เจี้ยนคมกริบ หากพวกเขาต้านไม่อยู่ เกรงว่าจะถูกพลังดาบสับจนร่างแหลกเป็นผุย กลายเป็นวิญญาณอาฆาต!

พวกนี้แค่เห็นหน้าก็คิดจะฆ่ากันแล้ว สีหน้าอู๋เป่ยพลันเย็นเยียบ เขาชักดาบเจ็ดดาวหลงหยวนออกมา กระตุ้นพลังสังหารเส้นทางเจ็ดดวงดาว เจ็ดจุดลับลั่นสะท้อนพร้อมกัน ผีเสื้อปีศาจโบราณทั้งเจ็ดลองร่ายรำ พลังอันสั่นสะเทือนทั้งแปดทิศ กดทับสวรรค์ปฐพี พุ่งทะลักออกมา

ดาบเจ็ดดาวหลงหยวนฟาดขึ้นสู่ท้องฟ้า เงาดาบมหึมาหนึ่งสายปรากฏขึ้นบนฟากฟ้า บนตัวดาบเต็มไปด้วยเหลยเตี้ยนและลมกรรโชกกราด แฝงเจตนาสังหารสะท้านโลก ฟันลงมาอย่างรุนแรงดุดัน

ตูม!

กระบี่บินของอีกฝ่ายถูกพลังของจวี้เจี้ยนปะทะแตกกระจุยคาที่ คนคุมกระบี่ร้องอั่ก พ่นโลหิตสดออกมาหนึ่งปาก

ในเวลาเดียวกัน ลมปราณอันน่าสะพรึงกลัวทำให้สีหน้าคนที่เหลือซีดเผือด ต่างหมุนตัวจะหนี ทว่าก็ไม่ทันแล้ว อานุภาพของจวี้เจี้ยนทำให้พวกเขาไม่อาจรวบรวมพลังได้ ขาทั้งสองราวกับไม่ยอมเชื่อฟัง

“โปรดไว้ชีวิต!”