บทที่ 2691: จือเซียน

อู๋เป่ยหันไปมองนอกบ้าน เห็นหญิงสาวชุดขาวคนหนึ่ง แขนซ้ายเปื้อนเลือดโชก หลังยังมีบาดแผลจากคมดาบอยู่หลายแห่ง นางงามสะกดตายิ่งนัก แม้หลิงปู้เฟยกับเถียนเหมยเหมย พอมาอยู่ต่อหน้านางก็พลันหม่นลงไปถนัดตา มีเพียงม่อชิงอวี่พอจะพอสู้ได้บ้าง แต่ถ้าพูดถึงราศีแล้วก็ยังด้อยกว่านางอยู่ครึ่งช่วงตัว

เขารีบเดินออกไปข้างนอก พูดอย่างเก้อเขินเล็กน้อยว่า

“ต้องขอโทษด้วย เมื่อกี้ผมเรียกอยู่ข้างนอกอยู่หลายที ไม่มีคนตอบ เลยคิดว่าจะไม่มีใครอยู่ ก็เลยเข้ามาดู ทำให้รบกวนเข้าแล้ว”

ในเมื่อรู้แล้วว่ามีเจ้าของอยู่ เขาก็ตัดสินใจจะออกจากที่นี่

หญิงชุดขาวเห็นอู๋เป่ยไม่ได้ดูเป็นคนหยาบคายอะไร จึงว่า

“มาถึงก็คือแขก เชิญพวกท่านเข้าบ้านก่อนเถอะ”

พูดจบ นางก็เดินเข้ามาใกล้ พอเข้ามาใกล้อู๋เป่ย เขาก็ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมา และกลิ่นหอมนี้เองกลับแผ่ออกมาจากสายเลือดของนาง

หัวใจอู๋เป่ยสะดุ้งวูบ เขาว่า

“คุณหนู บาดเจ็บไม่น้อยเลยนะ ผมพอมีทักษะการแพทย์อยู่บ้าง ไม่รู้จะช่วยอะไรได้ไหม?”

หญิงสาวทำหน้าประหลาดใจเล็กน้อย นางคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า

“ร่างกายของข้าพิเศษ เดี๋ยวก็ฟื้นเองได้ ไม่ต้องลำบากรักษาหรอก”

นางเชิญอู๋เป่ยกับพวกเข้าไปในบ้านเสร็จ ก็เดินเข้าไปในห้องนอน ปิดประตูลง

ไม่กี่นาทีต่อมา นางเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ที่เหมือนเดิมทุกกระเบียดนิ้ว แผลดูเหมือนได้รับการดูแลเรียบร้อยแล้ว สีหน้าก็กลับมาดูดีขึ้นเล็กน้อย จากนั้นนางไปที่ครัว หยิบผลไม้ออกมาหลายอย่าง

หญิงสาวว่า

“ในฮวงเย่ไม่มีอะไรเลี้ยงรับแขก นี่เป็นผลไม้ที่ข้าไปเก็บมา เชิญชิมดู”

ในตะกร้ามีผลไม้เจ็ดชนิด สีสันแตกต่างกันไป ส่วนใหญ่เป็นผลไม้ที่อู๋เป่ยไม่รู้จัก เขาหยิบผลไม้สีม่วงแดงขนาดเท่ากำมือขึ้นมากัดหนึ่งคำ รสหวานหอม มีกลิ่นหอจาง ๆ แถมภายในผลไม้ยังแฝงพลังยาไม่ธรรมดา มีประโยชน์ต่อร่างกายไม่น้อย

กินผลไม้ไปได้ไม่กี่ลูก อู๋เป่ยก็หยิบขนมที่ตัวเองเตรียมมาออกมาวาง ทั้งช็อกโกแลต คอเป็ดปรุงรส เมล็ดแตงโมอบ โยเกิร์ตพร้อมดื่ม ฯลฯ ของพวกนี้ในโลกฆราวาสธรรมดาเสียจนเบื่อจะเห็น แต่สำหรับหญิงชุดขาวแล้ว นางไม่เคยพบเห็นของกินแบบนี้มาก่อนเลย

นางหยิบโยเกิร์ตกล่องหนึ่งขึ้นมาดื่มไปอึกหนึ่ง แววตาคู่สวยแวบวับไปด้วยแววประหลาดใจ ไม่ใช่เพราะมันอร่อยล้ำอะไรนัก แต่ว่ารสชาติแบบนี้ สำหรับนางแล้วแปลกใหม่อย่างยิ่ง

หญิงสาวไม่ใช่คนพูดมาก ระหว่างคุยกันอู๋เป่ยก็ได้รู้ว่านางชื่อชิงจือ อาศัยอยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว

ขณะที่อู๋เป่ยกับหญิงสาวอีกสองสามคนกำลังแบ่งกันชิมของกินอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงหวีดหวิวแหลมเสียดแก้วหู หลายสายพุ่งผ่านท้องฟ้าเหนือหุบเขาไป ผ่านไปไม่กี่วินาที เสียงหวีดนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง แล้วก็มีเงาร่างห้าร่างร่วงลงมายังลานกลางบ้าน

เป็นผู้บำเพ็ญห้าคน ดวงตาแต่ละคนเต็มไปด้วยความอาฆาต หนึ่งในนั้นก็คือเชียนหลงจื่อ

เชียนหลงจื่อเห็นอู๋เป่ยนั่งอยู่ในบ้าน ใจหนึ่งก็สะดุ้ง แต่สีหน้ากลับนิ่งเฉย ไม่ได้เตือนคนที่มาด้วยกันแม้แต่นิด

คนที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดคือเหอลู่เซียน เขาจ้องมองชิงจือพลางหัวเราะเยาะ

“จือเซียน เจอกันอีกแล้วสินะ คราวนี้เจ้ายังคิดจะหนีรอดอีกหรือ?”

ชิงจือสงบนิ่งอย่างยิ่ง นางพูดเรียบ ๆ ว่า

“ที่นี่คือบ้านของข้า ข้าจะหนีไปไหนได้อีกเล่า?”

แล้วนางหันมาบอกอู๋เป่ยว่า

“พวกท่านรีบไปเถอะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคนนอก”

อู๋เป่ยสัมผัสได้ว่าชิงจือกำลังลอบหมุนวิชายุทธบางอย่างอยู่ ลมปราณในกายของนางค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นดุร้ายเกรี้ยวกราด นางคงคิดจะสู้ถวายหัวกับคนด้านนอกพวกนี้

เขานิ่งคิดชั่วครู่ ก่อนลุกเดินออกไปนอกบ้าน

เหอลู่เซียนเข้าใจไปว่าเขาจะหนี จึงพูดเสียงเย็นว่า

“ไหน ๆ ก็มาแล้ว ก็ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น!”

อู๋เป่ยมองเขา “ไม่ต้องไป? เจ้าคิดจะกักตัวข้าไว้รึ?”

เหอลู่เซียนตอบเสียงเย็น

“ใครทดถ่วงงานของพวกเรา ต้องตายทุกคน!”

อู๋เป่ยพยักหน้า

“เมื่อกี้ข้ายังคิดอยู่เลยว่าจะหาเหตุผลอะไรถึงจะได้ลงมือ พอเจ้าพูดแบบนี้ เหตุผลก็มีแล้วล่ะ”

เหอลู่เซียนขมวดคิ้ว

“กล้าพูดจาทะนงตนต่อหน้าข้าเองอย่างนี้ เดี๋ยวข้าจะให้เจ้าตายช้าลงหน่อย!”

ตอนนี้ เขาไม่ทันได้สังเกตเลยว่าเชียนหลงจื่อกำลังค่อย ๆ ถอยหลังทีละนิด จนออกไปหยุดอยู่พ้นเขตลานบ้าน

อู๋เป่ยเงยหน้ามองดวงอาทิตย์แวบหนึ่ง แสงแดดเจิดจ้า เงาของทั้งหลายคนบนพื้นชัดเจนดีนัก

“ลงมือ!” เหอลู่เซียนสะบัดมือหนึ่งที คนสามคนด้านหลังก็ทะยานพุ่งใส่อู๋เป่ยทันที

อู๋เป่ยมองลงไปที่เงาบนพื้นของทั้งหลายคน พลางเอ่ยเบา ๆ ว่า

“จับเงา!”

ทันใดนั้น เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งพรวดจากใต้ฝ่าเท้าของเขา เงานั้นคว้าเงาของสามคนนั้นไว้ราวกับจับลูกไก่ พอเงาถูกจับ ร่างทั้งสามก็เหมือนวิญญาณหลุดหาย แรงหมดทั้งตัว ดวงตาพร่าเลื่อน ยืนแข็งทื่ออยู่ที่เดิมขยับไม่ได้แม้แต่นิ้ว

เหอลู่เซียนตกใจหนัก มือขวาสะบัดใส่อากาศ กระดิ่งยักษ์ใบหนึ่งบินออกมาจากฝ่ามือ แผ่ขยายจนใหญ่กว่าร้อยจ้าง แล้วก็ “ตึง!” ดังสนั่นขึ้นครั้งหนึ่ง เวลาเหมือนหยุดนิ่งลงชั่วพริบตา ทุกคนในที่นั้นก็เช่นกัน