ตอนที่ 2681
บทที่ 2692: เห็ดกินคน
October 21, 2026
แต่ชิงจือกลับส่ายหน้า “ฉันไม่ใช่จือเซียน จือเซียนคือพ่อของฉัน”
อู๋เป่ยแปลกใจไม่น้อย ที่แท้เธอเป็นสายเลือดของจือเซียน ไม่แปลกเลยที่ในเลือดจะมีไอวิญญาณอยู่ เพียงแต่ไม่บริสุทธิ์นัก
ชิงจือทำหน้าหม่นเศร้า เอ่ยว่า “ที่นี่คือที่ที่พ่อแม่ฉันเคยอยู่เมื่อก่อน”
อู๋เป่ยถามว่า “ตอนนี้ท่านบิดามารดาของเจ้าไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วหรือ?”
ชิงจือเอ่ยเสียงเรียบ “พ่อฉันยอมสละตัวเองเพื่อช่วยแม่ที่บาดเจ็บสาหัส ถ่ายพลังเซียนทั้งร่างให้แม่ แม่ถึงรอดมาได้ ผ่านไปครึ่งปีถึงคลอดฉัน พอฉันเริ่มรู้ความ แม่ก็หายไปอย่างกะทันหัน ฉันอยู่คนเดียวที่นี่ ใช้ชีวิตจนโต”
อู๋เป่ยรู้สึกแปลกใจ ถามว่า “แล้วแม่เจ้าจากไปทำไม?”
ชิงจือส่ายหน้า “ฉันก็ไม่รู้ เธอรักฉันมาก ฉันไม่เชื่อว่าเธอจะทิ้งฉันไปเฉย ๆ”
หลิงปู้เฟยอดรู้สึกสงสารไม่ได้ ถามว่า “ตอนนั้นเธออายุเท่าไหร่?”
“เจ็ดขวบ” ชิงจือตอบ “เหมือนแม่เตรียมตัวไว้นานแล้ว ก่อนจะไปก็สอนทุกอย่างให้ฉัน เช่น ล่าสัตว์ ทำอาหาร ฝึกสัตว์อสูร”
“แล้วเธอไม่คิดจะออกไปตามหาเธอบ้างเหรอ?” อู๋เป่ยถาม
ชิงจือส่ายหน้า “แม่บอกว่า ถ้าฉันยังฝึกตนจนไม่ได้เทพทารก ห้ามออกจากที่นี่เด็ดขาด”
อู๋เป่ยพลันเกิดความเวทนา เอ่ยว่า “แม่ของเจ้าน่าจะเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้า อย่างน้อยที่นี่เจ้าก็คุ้นเคย”
หลิงปู้เฟยถามต่อ “คุณหนูชิงจือ เธออยู่ที่นี่มานานขนาดนี้ ไม่เคยมีใครเข้ามาบ้างเลยเหรอ?”
ชิงจือตอบว่า “มีอยู่ไม่กี่ครั้ง คนพวกนั้นก็เหมือนครั้งนี้ มองฉันเป็นจือเซียน ดีว่าให้พ่อช่วยไว้”
อู๋เป่ยชะงัก “แต่พ่อของเจ้าไม่ใช่ว่า…”
ชิงจือว่า “พ่อฉันแม้จะสูญเสียร่างคนไปเพราะช่วยแม่ แต่ตัวตนที่แท้จริงของเขายังอยู่แถวนี้ นั่นแหละคือเหตุผลที่ฉันอยู่ที่นี่มาตลอด เมื่อกี้ที่ท่านลงมือ พ่อของฉันก็จะลงไปสั่งสอนพวกเขาเหมือนกัน”
อู๋เป่ยพยักหน้า “อย่างนี้นี่เอง”
“เรื่องที่แม่เจ้าหายไป พ่อเจ้าก็ไม่รู้หรือ?” หลิงปู้เฟยถาม
ชิงจือส่ายหน้า “พ่อมักจะมาหาฉันในความฝัน แต่ไม่เคยยอมเล่าอะไรเลย”
ตอนนั้นเชียนหลงจื่อก็จัดการธุระเรียบร้อยแล้ว เขาเดินมาถึงหน้าประตู มองอู๋เป่ยอย่างรอคำสั่ง “คุณชายมีอะไรจะรับสั่งอีกไหม?”
อู๋เป่ยมองเขาแวบหนึ่ง ถามว่า “เจ้ามาดินแดนต้องห้ามโบราณเพราะอะไร?”
เชียนหลงจื่อว่า “ได้ยินมาว่าคนที่เข้าดินแดนต้องห้ามโบราณ จะได้เปิดการวิวัฒนาการหนึ่งครั้ง วันนั้นผมก็ได้ประโยชน์มาบ้างเหมือนกัน แน่นอน ถ้าเจอของล้ำค่าอะไรในดินแดนต้องห้ามโบราณด้วยก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่”
“ไปได้แล้ว” อู๋เป่ยโบกมือไล่
เชียนหลงจื่อถอนหายใจโล่งอก คำนับซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนจะขอตัวจากไป
ทันทีที่เชียนหลงจื่อเพิ่งเดินพ้นลานบ้าน ด้านหลังเขาก็พลันปรากฏปากยักษ์ขนาดมหึมาขึ้นมา อ้าปากงับเชียนหลงจื่อเข้าปากคำเดียวหมดตัว เขากรีดร้องโหยหวน ถูกปากยักษ์กัดขาดสองท่อนตรงเอว
ถัดมาเพียงวินาที ปากยักษ์ก็หายวับไป เหลือเพียงร่างท่อนล่างของเชียนหลงจื่อนอนจมกองเลือดอยู่
อู๋เป่ยลุกพรวดขึ้น จ้องชิงจือเขม็ง ถามว่า “นี่มันอะไร?”
ชิงจือไม่แสดงท่าทีตกใจเลยสักนิด เอ่ยอย่างเฉยชา “ตรงนี้เป็นเขตหวงห้าม มีแค่ฉันที่เข้าออกได้ ถ้าเป็นคนนอก…ก็จะถูกพ่อฉันกิน”