บทที่ 2693: แมงมุมเทพแปดแขน

อย่างไรก็ตาม ท้ายที่สุดเขาก็อดกลั้นไว้ เก็บลูกปัดกลับเข้าไป แล้วก้มมองลงไปใต้ดิน เขารู้สึกได้ว่าเห็ดกินคนต้นนี้มีพลังชีวิตแข็งแกร่งอย่างมหาศาล ทั้งหุบเขาน่าจะเป็นเพียงส่วนหนึ่งของร่างมันเท่านั้น จะฆ่าสัตว์ประหลาดยักษ์ระดับนี้ เกือบเป็นไปไม่ได้เลย

เขาพูดขึ้นทันทีว่า “ช่วงที่มันยังไม่ฟื้น รีบไปกันเถอะ!”

ว่าแล้วเขาก็พาชิงจือกับคนอื่น ๆ เร่งถอยห่างออกมาอย่างรวดเร็ว

พวกเขาพุ่งหนีไปไกลหลายพันลี้ จนอู๋เป่ยไม่อาจรับรู้ลมปราณของเห็ดกินคนได้อีก จึงค่อยหยุดลง

ชิงจือมองทิวทัศน์แปลกตารอบตัวอย่างเลื่อนลอย ก่อนจะพูดว่า “ฉันไม่เคยเดินทางมาไกลขนาดนี้มาก่อนเลย”

อู๋เป่ยพูดว่า “ที่ผ่านมาเธอถึงไปไหนได้ไม่ไกล ก็เพราะเห็ดกินคนมันควบคุมความคิดของเธอ ลองนึกดูดี ๆ ตั้งแต่เด็กจนโต เธอเคยออกไปพ้นรัศมีพันลี้รอบ ๆ ที่นั่นบ้างไหม?”

ชิงจือพยักหน้า “ใช่ สูงสุดก็ออกไปแค่ไม่กี่ร้อยลี้ ไม่เคยห่างจากบ้านเกินพันลี้เลย”

นางถามอู๋เป่ยว่า “มันจะหาตัวฉันเจออีกไหม?”

อู๋เป่ยปลอบ “ไม่ต้องกังวลหรอก แค่ไม่เข้าไปในถิ่นของมัน มันก็ทำอะไรเธอไม่ได้ เห็ดกินคน หรืออีกชื่อหนึ่งว่าเห็ดวิญญาณมนุษย์ ต้นกำเนิดของมันน่าจะมาจากความโลภของยอดผู้แข็งแกร่งแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์”

เถียนเหมยเหมยถามอย่างอยากรู้อยากเห็นว่า “ศิษย์พี่ เห็ดวิญญาณมนุษย์พอแปลงร่างเป็นคนแล้ว จะยิ่งน่ากลัวขึ้นเหรอ?”

อู๋เป่ยพยักหน้า “เห็ดวิญญาณมนุษย์พอแปรรูปเป็นมนุษย์เมื่อไหร่ อย่างน้อยก็มีพลังระดับเต๋าขั้นที่สาม แถมยังครอบครองพลังงานในการกลืนกินเผ่าพันธุ์มนุษย์ สามารถเพิ่มพลังตัวเองได้อย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็เติบโตเป็นจักรพรรดิแห่งเคราะห์ร้าย! จักรพรรดิแห่งเคราะห์ร้ายจะนำความหายนะมาสู่เผ่าพันธุ์มนุษย์ทั้งมวล!”

แน่นอนว่าข้อมูลเหล่านี้ฟางลี่เป็นคนแอบบอกอู๋เป่ย เขาเพียงแค่พูดถ่ายทอดออกมาอีกทีเท่านั้น

เถียนเหมยเหมยถามต่อ “ศิษย์พี่ แล้วตอนนี้เราจะไปที่ไหนกัน?”

อู๋เป่ยมองไปรอบ ๆ ตอนนี้พวกเขามาถึงขอบป่าแล้ว และยังอยู่ใกล้พื้นที่ขาวบนแผนที่ที่เขาตั้งใจจะไปมากด้วย

เขาไม่รู้ว่าที่นั่นมีอันตรายแฝงอยู่หรือไม่ จึงบอกทุกคนว่า “พวกเธอกระจายกันไปสำรวจแถว ๆ นี้ เผื่อฟลุกเจออะไรดี ๆ ค่ำลงแล้วเรากลับมาเจอกันที่นี่”

ทุกคนพยักหน้ารับ จากนั้นอู๋เป่ยก็ออกเดินทางไปยังจุดหมายเพียงลำพัง

ไม่นาน เขาก็มาถึงริมบึงเล็กแห่งหนึ่ง บึงนี้ซ่อนตัวอยู่ในป่า รอบด้านล้อมด้วยต้นไม้เตี้ยหนาทึบ ถ้าไม่เข้าใกล้ถึงระดับนี้ แทบไม่มีทางสังเกตเห็นว่ามีบึงอยู่ตรงนี้เลย

อู๋เป่ยลงยืนบนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง มองสำรวจบึงเล็กตรงหน้า น้ำในบึงสงบนิ่ง เป็นครั้งคราวถึงมีปลาโผล่หัวขึ้นมาเท่านั้น นอกจากนั้นแล้ว เขาก็ไม่พบอะไรผิดสังเกตอีก

“ที่นี่ก็ไม่มีอะไรพิเศษ แล้วทำไมถึงถูกคนทำเครื่องหมายเอาไว้บนแผนที่กัน?”

ขณะเขากำลังครุ่นคิด พื้นน้ำก็เกิดระลอกคลื่น แขนขาวโพลนข้างหนึ่งโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมา จากนั้นแขนข้างที่สอง ข้างที่สาม ไล่ไปจนแขนทั้งแปดโผล่ขึ้นมา แต่ละข้างล้วนงดงามน่ามอง ทว่านั่นคือแขนของสัตว์ประหลาดตนหนึ่ง ท้องเหมือนแมงมุม มีแขนแปดข้างงอกออกมา ข้างบนกลับเป็นศีรษะหญิงสาวงดงาม

แขนทั้งแปดยันอยู่บนผิวน้ำราวกับพื้นแข็ง มันเดินบนน้ำอย่างคล่องแคล่ว มุ่งหน้าเข้าสู่ฝั่ง จากนั้นก็เหยียบผิวน้ำกระโจนเบา ๆ แล้วก้าวจากไปไกล

อู๋เป่ยเบิกตากว้าง นี่มันสัตว์ประหลาดอะไรกันแน่?

“แมงมุมเทพแปดแขน!” เสียงของฟางลี่ดังขึ้น “สิ่งมีชีวิตชนิดนี้ถูกล่าจนสูญพันธุ์ไปจากทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์แล้ว ไม่นึกเลยว่าจะยังมีหลงเหลืออยู่ในดินแดนต้องห้ามโบราณ ช่างหายากเหลือเกิน!”

อู๋เป่ยสัมผัสได้ถึงความโลภในน้ำเสียงของฟางลี่ จึงถามว่า “แมงมุมเทพแปดแขนนี่มันตัวอะไรกันแน่?”

“เป็นสายพันธุ์โบราณแปลกพิสดาร เกิดจากเทพแมงมุมกับจ้าวสูงสุดยุคโบราณตัวหนึ่งผสมพันธุ์กัน มันพ่นใยที่บางได้ถึงขีดสุด แต่กลับเหนียวและแข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ แทบไม่มีสิ่งใดตัดขาด แต่ตัวมันเองกลับตัดได้ทุกสิ่ง ผู้คนจึงเรียกใยของมันว่าใยแมงมุมคมสวรรค์ นายท่าน รีบเข้าไปในรังของมันเร็วเข้า ข้างในต้องมีใยสะสมอยู่มากมาย ต่อให้ได้ใยแมงมุมคมสวรรค์มาแค่เส้นเดียว ก็เอาไปแลกเมืองทั้งเมืองบนทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์ได้!”

อู๋เป่ยถามว่า “แมงมุมเทพแปดแขนนี่เก่งมากเหรอ?”

ฟางลี่ตอบ “เอาเป็นว่า ถ้านายท่านเห็นมันอยู่ตรงหน้า ดีที่สุดคือหันหลังแล้วเผ่นให้ไกลไว้ก่อน”

อู๋เป่ยไม่พูดพร่ำ กระโจนพุ่งดิ่งลงไปในน้ำทันที