บทที่ 2694: เหวลึกมือผี

“เส้นไหม!”

ต้นไม้รอบตัวอู๋เป่ยถูกตัดขาดทีละต้น กิ่งใบโปรยปราย เศษไม้ปลิวว่อนไปทั่ว เพียงครึ่งนาทีให้หลัง พืชทุกชนิดในรัศมีห้าร้อยจั้งรอบตัว แม้แต่ก้อนหิน ยังถูกเฉือนจนแหลกเป็นชิ้น ๆ!

การควบคุมเส้นไหมบินต้องใช้พลังจิตสูงมาก อู๋เป่ยเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า เขาจึงเก็บเส้นไหมบินกลับเข้ามาทันที

“เส้นไหมบินพวกนี้ถ้าเอาไปหลอมบ่มเพาะ อานุภาพต้องร้ายกาจกว่านี้แน่นอน” เขาคิดในใจ

พอดีกับตอนนั้น เขาได้ยินเสียงเคลื่อนไหวใต้ต้นไม้ ก้มลงมองก็เห็นมีคนหนึ่งหยุดยืนอยู่ใต้ต้นไม้ พอมองดี ๆ คนผู้นั้นไม่ใช่เชียนหลงจื่อหรือ? ทั้งที่เมื่อครู่เขาเห็นกับตาว่าอีกฝ่ายถูกเห็ดกินคนกลืนเข้าไป แล้วมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

เชียนหลงจื่อเหงื่อท่วมทั้งตัว เขาเอนหลังพิงต้นไม้แล้วนั่งลง พึมพำกับตัวเองว่า “ดีที่ข้ามีหุ่นเชิดทดแทนชีวิต ไม่อย่างนั้นวันนี้ได้ตายแน่!”

ว่าจบ เชียนหลงจื่อก็เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงอีกแบบหนึ่งทันที “ไอ้โง่! แกก็รู้ดีว่าไอ้หมอนั่นแซ่อู๋อันตรายขนาดไหน ยังกล้าตามเจ้าเหอลู่เซียนพวกนั้นไปล่าตัวเขาอีก ช่างโง่เง่าสิ้นดี!”

เชียนหลงจื่อเปลี่ยนน้ำเสียงกลับเป็นแบบแรก “ไหนแกว่าเก่งนัก ทำไมไม่ห้ามข้าไว้ล่ะ? เหอลู่เซียนนั่นใช่คนที่ข้าไปขัดแข้งขัดขาได้รึ? แกเล่นไปปะทะกับเขาตรง ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่กลัวเขาลงมือกำจัดเราสองพี่น้องให้ตายหรือไง?”

คราวนี้อู๋เป่ยถึงฟังออก ว่าเชียนหลงจื่อเป็นโรคจิตแตกแยก มีจิตวิญญาณหรือบุคลิกมากกว่าหนึ่งอยู่ในร่างเดียว เขาจึงลงมายืนข้าง ๆ อีกฝ่าย ยิ้มทักทายว่า “พี่เชียน”

เชียนหลงจื่อตกใจสะดุ้ง เขาตลอดทางมัวแต่ใจหายใจคว่ำ ไม่ได้สังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวเลย พอเห็นว่าเป็นใครที่พูดกับตน ใบหน้าก็ยิ่งบูดเบี้ยวกว่าเดิมหลายส่วน

“เป็นเจ้า!”

อู๋เป่ยว่า “คนที่ควรจะตกใจจริง ๆ น่าจะเป็นผมมากกว่า ผมเห็นกับตาว่าคุณถูกเห็ดกินคนกลืนเข้าไป”

เชียนหลงจื่อฝืนยิ้มที่ยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก พลางพูดว่า “ในเมื่อคุณชายอู๋เอ่ยปากถาม ข้าก็จะบอกให้ ว่านั่นเพราะข้าใช้หุ่นเชิดทดแทนชีวิต ถ้าไม่มีหุ่นเชิดรับเคราะห์แทน ป่านนี้ข้าถูกกินจนไม่เหลือซากแล้ว ลงเอยไม่ต่างจากตอนจบที่น่าอนาถแน่”

อู๋เป่ยหัวเราะ “ผมได้เจอพี่เชียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แบบนี้ไม่เรียกพรหมลิขิตก็คงไม่ได้แล้ว”

เปลือกตาเชียนหลงจื่อกระตุก เปลี่ยนเป็นอีกน้ำเสียงหนึ่งทันที “ใครอยากมีพรหมลิขิตกับเจ้า! ตั้งแต่เจอเจ้า ชะตาข้าก็ซวยไม่หยุด!”

อู๋เป่ยไม่โกรธ กลับยิ้มถามว่า “แล้วเพื่อนจะให้ผมเรียกยังไงดีล่ะ?”

“กูนี่แหละเฉียนเซียวเฉิน! เจ้าของตัวจริงของร่างนี้ ไอ้โง่ที่คุยกับเจ้าตะกี้ เป็นน้องชายฝาแฝดที่寄生อยู่ในตัวกู ตอนอยู่ในท้องแม่ มันดูดกินตัวกูเข้าไป เราเลยกลายเป็นหนึ่งร่างสองจิตวิญญาณ”

อู๋เป่ยว่า “อย่างนี้นี่เอง”

เชียนหลงจื่อพูดต่อ “คุณชายอู๋ เรื่องของข้า หวังว่าคุณจะไม่เอาไปบอกใคร”

“ข้อนี้วางใจได้ ผมไม่ใช่พวกชอบพูดมาก” อู๋เป่ยยิ้มบาง “แต่ดูเหมือนเมื่อครู่พี่เชียนกำลังหนีอะไรอยู่?”

เฉียนเซียวเฉินตอบว่า “ตอนที่หุ่นเชิดทดแทนชีวิตสลับที่กับตัวข้า ร่างข้าถูกส่งไปยังเขตประหลาดแห่งหนึ่งโดยสุ่ม ที่นั่นมีมือผีนับไม่ถ้วนคอยจับข้าไว้ ข้าต้องเผาผลาญสมบัติล้ำค่าไปไม่น้อยกว่าจะหนีมาถึงที่นี่ ดีที่ข้า…”

เขายังพูดไม่ทันจบ จู่ ๆ ก็เริ่มพูดไม่ชัด จากปากของเขายื่นมือผีสีดำสนิทออกมาข้างหนึ่ง พุ่งมาคว้านจมูกเขาตรง ๆ

เฉียนเซียวเฉินตกใจจนเสียงแหลมร้องลั่น “มันอยู่ในท้องข้า!”

อู๋เป่ยประหลาดใจอย่างยิ่ง เขารีบเร่งพลังความเน่าเปื่อย คว้ามือผีนั่นไว้แน่น พลังต้องห้ามอันน่าสะพรึงกลัวหลั่งไหลเข้าไปในมือผี ในชั่วพริบตา มือผีก็เหี่ยวแห้งเน่าเปื่อย ก่อนจะแตกสลายกลายเป็นฝุ่นผง

เฉียนเซียวเฉินไออยู่หลายครั้ง รีบคำนับกำหมัดให้กับอู๋เป่ย “ขอขอบคุณ!”

แต่อู๋เป่ยกลับรู้สึกได้ถึงหนึ่งริ้วของพลังต้องห้ามจากมือผีเมื่อครู่ แม้จะจางมาก แต่คุณภาพของพลังต้องห้ามเส้นนั้นกลับไม่ธรรมดา

เขาจึงถามว่า “พวกคุณหนีออกมาจากที่ไหนกันแน่?”