บทที่ 2695: ห้า วิชามือผี

เสียงนั้นดังต่อเนื่องขึ้นมาอีกครั้งว่า “คุณชาย ข้านี่แหละคือแมวดำที่อาศัยอยู่บนตัวท่าน ไม่ต้องตกใจไป!”

กล้ามเนื้อทั้งตัวของอู๋เป่ยที่ตึงเครียดอยู่คลายลง เขาสูดหายใจลึก ปล่อยให้เหล้ามือผีจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของตัวเอง มือผีพวกนี้ล่องลอยอยู่กึ่งกลางระหว่างรูปกับไร้รูป เลื่อนผ่านร่างของเขาไปอย่างง่ายดาย จนกระทั่งมาหยุดตรงตำแหน่งตันเถียน ที่ซึ่งมีแท่นบัวเก้ากลีบตั้งตระหง่านอยู่ แท่นที่แม้แต่วิญญาณต้องห้ามอย่างแมวดำเองยังต้องก้มหัวสยบ

“ครืน!”

แท่นบัวเก้ากลีบสั่นสะเทือนขึ้นในทันที มือผูนับไม่ถ้วนแข็งทื่อไปพร้อมกัน จากนั้นก็ยกฝ่ามือขึ้นหันเข้าหาแท่นบัวเก้ากลีบอย่างพร้อมเพรียง ฉากประหลาดก็ปรากฏขึ้น มือผีเหล่านี้ซ้ายขวาอย่างละข้าง จากนั้นประกบสองมือเข้าด้วยกัน ค้อมตัวลงคารวะแท่นบัวเก้ากลีบ

เมื่อมือผีทั้งหมดร่วมกันคารวะ แท่นบัวเก้ากลีบก็เปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์ออกมา ทำให้มือผีเหล่านั้นเคลื่อนตัวไปจัดเรียงเป็นวงแหวนล้อมรอบอยู่วงแล้ววงเล่า

ในเวลาเดียวกัน มือผีที่ไหลเข้าสู่ร่างของอู๋เป่ยก็เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ สามพัน หนึ่งหมื่น ห้าหมื่น จนถึงหนึ่งแสน!

ท้ายที่สุด มีมือผีหนึ่งแสนข้างเข้าสู่ร่างของอู๋เป่ย พวกมันเรียงตัวอย่างเป็นระเบียบล้อมแท่นบัวเก้ากลีบอยู่รอบ ๆ ทุกสองหมื่นข้างจัดเป็นหนึ่งวง คู่ซ้ายขวาจับคู่กัน แล้วประกบมือขึ้นเป็นวิชามือผีบางอย่าง

ทันทีที่วิชามือผีชุดแรกประสานกันเรียบร้อย อู๋เป่ยก็รู้สึกได้ถึงพลังประหลาดปนพิกลอย่างหนึ่งโอบล้อมทั่วร่าง พลังนั้นคือพลังอมตะ ทำให้ร่างกายของเขามีพลังฟื้นฟูอันร้ายกาจ!

อู๋เป่ยดึงดาบเจ็ดดาวหลงหยวนออกมา กรีดลงบนท่อนแขนของตัวเองหนึ่งแผล ลึกจนมองเห็นกระดูก! ทว่าภายใต้การหนุนเสริมของพลังอมตะ แผลนั้นกลับหายสนิทในเวลาเพียงสามวินาที แม้แต่รอยแผลเป็นก็ไม่เหลือ!

ต่อมา วิชามือผีชุดที่สองก็ประสานเสร็จ เมื่อมือผีหนึ่งหมื่นคู่พร้อมใจกันประกอบเป็นวิชา ในชั่วพริบตานั้นเอง อู๋เป่ยรู้สึกว่าทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยพลังสังหาร! พลังนี้คมกริบ หนักแน่น รุนแรง แม้มองไม่เห็น ทว่ากลับอาศัยร่างกายของเขาแปรเปลี่ยนเป็นรูปธรรมได้!

อู๋เป่ยกำหมัดออกหมัดใส่อากาศ หมัดหนึ่งนั้นทำให้หมัดตราประทับสีดำก้อนหนึ่งพุ่งออกไปอย่างเป็นรูปเป็นร่าง ทะยานขึ้นสู่สวรรค์ทั้งเก้า จากเล็กกลายเป็นใหญ่ ในที่สุดก็กลายเป็นหมัดเหล็กมหึยาวัดได้เป็นหมื่นจ้าง กระแทกใส่ความว่างเปล่าจนทะลุเป็นโพรงขนาดมหึมา กว่าชั่วครู่โพรงนั้นถึงจะค่อย ๆ ปิดตัวลง

ถัดมา มือผีหนึ่งหมื่นคู่ที่สามก็ประสานวิชา เมื่อวิชานี้ปรากฏ ด้านนอกกายของอู๋เป่ยก็มีโล่สีเขียวอมทองสี่ด้านผุดขึ้นมาล้อมรอบหมุนเวียนอยู่ โล่แต่ละด้านมีอักขระยันต์สามพันตัวไหลเวียนอยู่บนพื้นผิว แล้วรวมตัวกันเป็นหน้าผีอันองอาจสี่หน้า

“นี่คือพลังป้องกัน!” ดวงตาของอู๋เป่ยส่องประกาย เขารู้อย่างชัดเจนว่าที่แมวดำพูดมานั้นถูกต้อง มือผีเหล่านี้ไม่เพียงทำร้ายเขาไม่ได้ กลับกันยังกลายเป็นกำลังช่วยเหลืออีกด้วย!

ส่วนมือผีที่เหลืออีกสี่หมื่นข้าง ต่างก็ประกบมือขึ้นเช่นกัน แต่ไปคอยคุ้มกันอยู่ในสองชั้นวงในสุด แม้พวกมันจะประสานเป็นวิชามือผีเหมือนกัน ทว่าพลังของวิชากลับเชื่อมโยงเฉพาะกับแท่นบัวเก้ากลีบเท่านั้น ตัวอู๋เป่ยในฐานะนายท่านกลับสัมผัสอะไรไม่ได้เลย

แต่เขากลับสังเกตเห็นอย่างหนึ่งได้ชัดเจนว่า วิชามือผีสองชุดสุดท้ายนี้ลึกล้ำกว่าสามชุดด้านนอกอยู่หลายเท่า หากเปล่งพลังออกมาได้จริง พลังที่ก่อเกิดขึ้นต้องน่ากลัวถึงขั้นสั่นสะเทือนสวรรค์!

แมวดำเห็นอู๋เป่ยปราบมือผีได้แล้ว ก็โดดกลับไปนอนขดอยู่บนบ่าของเขาอีกครั้ง ท่าทางซบเซาไร้เรี่ยวแรง

อู๋เป่ยนึกถึงคำพูดของเฉียนเซียวเฉิน จึงเดินลึกเข้าไปด้านในอีกหน่อย ก็เห็นขั้นบันไดสูงเก้าชั้นทอดอยู่เหนือหน้าไป บนสุดของบันไดนั้นเป็นแท่นที่ก่อจากหยกดำ บนแท่นวางกะโหลกศีรษะส่วนกระหม่อมมนุษย์อยู่หนึ่งชิ้น กะโหลกนั้นเป็นสีทอง เปล่งแสงเย็นยะเยือกออกมาวาววับ

ใต้กะโหลก มีเศียรมนุษย์ที่หล่อจากทองคำตั้งอยู่ กะโหลกศีรษะสีทองนั้นประดับลงไปพอดิบพอดี กลายเป็นหัวมนุษย์ที่สมบูรณ์หนึ่งหัว

อู๋เป่ยสัมผัสได้ชัดว่าลมปราณที่แผ่ออกมาจากกะโหลกศีรษะนี้ไม่ธรรมดา เขาไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้เกินไปนัก จึงเรียกถามฟางลี่ก่อน

ศีรษะของฟางลี่บินออกมาจากมิติจัดเก็บของ เขาเองถึงกับตะลึงงัน นัยน์ตาจับจ้องอยู่ที่กะโหลกศีรษะไม่กะพริบ พึมพำว่า “นั่นคือกะโหลกศีรษะของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์! โอ้สวรรค์...ซากกระดูกของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ยังคงหลงเหลืออยู่ได้ น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!”

อู๋เป่ยเคยฟังฟางลี่เล่าเรื่องของทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์มามาก เขารู้ว่าจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์คือยอดสูงสุดของการดำรงอยู่ ต่ำลงมาจากจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ ถึงจะเป็นจ้าวสูงสุด!