บทที่ 273 เทพแห่งมายา

เมื่อพูดถึงว่านเฟิงชุนถูก จย่าผัวพัวดูไม่พอใจและพูดว่า "ทักษะทางการแพทย์ของเขานั้นล้าหลังกว่า หมอเทวดาอู๋มากนัก แต่เขาก็ยังกล้าที่จะเรียกเก็บเงินฉันหนึ่งหมื่นล้าน เขาเป็นหมอต้มตุ๋นที่ไร้ยางอายจริงๆ"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "ทักษะทางการแพทย์ของเขาไม่เลว แต่ค่ารักษาก็สูงกว่านิดหน่อย"

คุณย่าจย่าดูเขินอายและพูดว่า "หมอเทวดาอู๋ ครอบครัวของฉันค่อนข้างยากจนและฉันมีเงินไม่มาก นี่คือ 50,000 หยวน มันเป็นเงินออมของฉันในช่วงหลายปีที่ผ่านมา หมอรับไว้นะ"

อู๋เป่ยมองไปที่บัตรธนาคารในมือของเธอ เขาหยิบเช็คออกมาจากอกและมอบให้เธอ เขาพูดว่า "นี่เป็นเช็คห้าล้าน ผมให้ไว้ใช้"

คุณย่าจย่าตกตะลึง "ท่านหมอเทวดาอู๋ ไม่ได้เด็ดขาด!"

อู๋เป่ย "คุณสามารถกลับใจได้ก็ถือว่าใว้หน้าผมแล้ว ไว้เราพบกันอีกในอนาคตในฐานะเราเพื่อนกันนะ ยาที่ฉันสั่งมีราคาแพง ห้าล้านก็เพียงพอไว้ใช้สำหรับซื้อยา ถ้ามีเหลือก็เก็บไว้ ค่าครองชีพ ยี่สิบปีที่ผ่านมาด้วยความสามารถของท่านหาเงินง่ายเกินไป แต่ท่านอยู่อย่างสมถะ ผมชื่นชมท่าน"

คุณย่าจย่าหลั่งน้ำ "หมอเทวดาอู๋เป็นผู้ประเสริฐโดยแท้ ฉันจย่าซินเวยขอขอบคุณมาหมออู๋มาก!" เธอกล่าว โค้งคำนับอู๋เป่ยอย่างสุดซึ้งก่อนจะรับเช็ค

หลังจากที่จย่าตั๋วตั่วเข้าใจเหตุผลแล้ว เธอก็ขอบคุณอู๋เป่ยจากนั้นทั้งสองก็อำลา

ก่อนจากไปคุณย่าจย่าพูดว่า "หมอเทวดาอู๋ ฉันจะไปขอบคุณอีกครั้งเมื่อสาวน้อยฟื้น"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "ตกลง"

หลังจากส่งแม่และลูกสาวไปแล้ว เถาหรูเสวี่ยก็ขยี้ตาแล้วลงมาชั้นล่างพลางพูดว่า "คุณจย่าผัวพัวไปแล้วเหรอ"

อู๋เป่ย "ไปกันเถอะ พิษถูกกำจัดแล้ว ทานยาไปสองสามวันเดี๋ยวก็หายดี หรูเสวี่ย เธอหิวรึยัง?"

เถาหรูเสวี่ยพยักหน้า "ฉันหิวจะตาย เมื่อวานฉันเหนื่อยทั้งคืน"

อู๋เป่ยหัวเราะ "หึหึ" และพูดว่า "รอเดี๋ยว เดี๋ยวฉันจะหาคนมาเตรียมอาหารให้"

ระหว่างรับประทานอาหารเช้าอู๋เป่ยโทรหาเซ่าจุนและพูดถึงเหมียวเย่ากรุ๊ปและเซ่าจุนก็ตกลงทันที

หลังจากได้ยินข่าวดีเถาหรูเสวี่ยรีบไปที่ บริษัท หลังจากกินไป 2-3 คำ เธอต้องการเซ็นสัญญากับตระกูลเซ่าโดยเร็วที่สุด

เมื่อเห็นเถาหรูเสวี่ยรีบออกไปอู๋เป่ยก็ส่ายหัว

หลังจากนั้นไม่นานเย่เสวียนก็มาถึงและเขาถามว่า "ท่านน้อย ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนในบาร์เมื่อวานนี้ เธอมีฝีมือดีมาก"

อู๋เป่ย"ฮวาเจี้ยนเย่ว์จี เหยียนหลงคือลั่วเมิ่งเฉิน ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของ กลุ่มธุรกิจสามหยงและเป็นหลานสาวของรั่วฉางเซิน"

ดวงตาของเย่เสวียนเบิกกว้าง "ให้ตาย ทำไมเธอมีเบื้องหลังที่ดีขนาดนั้น แต่ว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่"

อู๋เป่ย"เห็นบอกว่าต้องการแต่งงานกับฉันและใช้เหตุผลนี้เพื่อโอนทรัพย์สินของตระกูลลั่วไปที่เหยียนหลง"

เย่เสวียนตกตะลึง "มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?ท่านน้อยผมอิจฉาคุณจัง"

อู๋เป่ย"ฉันไม่ได้ตอบรับกับเธอ"

เย่เสวียนกระโดดขึ้น "อะไรนะ ไม่ได้ตอบรับ?"

อู๋เป่ย"มันยุ่งยากเกินไป ฉันต้องไปหยิงตงเพื่อแต่งงาน ฉันไม่มีเวลาว่าง ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง"

จากนั้นเขาก็เปลี่ยนเรื่องและพูดว่า "เย่ซวน คุณจะไปจากหยุนจิงเมื่อไหร่"

เย่เสวียนยิ้มและพูดว่า "ผมกำลังจะบอกท่านน้อยว่าเพื่อนของฉันในหยุนจิงถูกใครบางคนก่อกวนและผมต้องกลับไปช่วยสักหน่อย"

อู๋เป่ยถามว่า "เพื่อนคนไหน?"

เย่เสวียน"คนที่ชื่อหลู่เสียวยี่ ที่ไม่ได้มาเมื่อวานนี้เป็นเพราะยังนอนอยู่ที่โรงพยาบาลอยู่ ถูกทำร้ายที่หัว ผู้หญิงก็ถูกแย่งไปอีก คนที่ทำมันมาจากเจียงเป่ย ชื่อว่านนู่เทา"

นามสกุลว่านยังคงอยู่ในเจียงเป่ย อู๋เป่ยอดไม่ได้ที่จะถามว่า "อาจมาจากครอบครัวของว่านเฟิงชุน"

เย่เสวียนพยักหน้า "ท่านน้อยเดาถูก ว่านนู่เทาคนนี้เป็นลูกชายนอกสมรสของว่านเฟิงชุน เขาหยิ่งมาก จะหยิ่งในเจียงเป่ยก็ช่างเถอะ แต่เขากล้าที่จะไปที่หยุนจิงเพื่อเอาต่อยตีกับเพื่อนยากของฉัน ท่านน้อยว่า ผมควรจะไปแก้แค้นรึเปล่าล่ะ?"

อู๋เป่ยยังเป็นชายหนุ่มในวัยยี่สิบ เขาพยักหน้า และพูดว่า "จำเป็นต้องชำระความ คุณมีแผนว่าจะทำอย่างไร"

เย่เสวียนหัวเราะ "หึหึ" "ที่ผมมาที่นี่เพื่อขอความช่วยเหลือท่านน้อยไม่ใช่เหรอ? ว่านนู่เทาคนติดตามอยู่สองคนและก็มีปรมาจารย์สองคนอยู่เคียงข้างเขา ดังนั้นจึงไม่ง่ายที่จะจัดการ"

อู๋เป่ยพยักหน้า "โอเค ถ้าอยากลงมือเมื่อไหร่ก็บอกฉัน"