ตอนที่ 298
บทที่ 299 มอบของขวัญหินเซียนให้ต้นตั๊กแตน
October 21, 2026
หัวใจของอู๋เป่ยเต้นแรง : “คุณหมายถึง เทวดา?”
เฉินจื่ออวี๋พยักหน้า : “ไม่ผิด เทวดา!”
อู๋เป่ยไม่ตอบ แต่ถาม : “คุณสามารถบอกผมได้ไหมว่าตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้น”
เฉินจื่ออวี๋พยักหน้า : “ได้”
ในขณะนั้น เธอเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนั้นให้อู๋เป่ยอย่างละเอียด
เจ็ดวันก่อน เธอกำลังทำโอทีในห้องทดลอง จนกระทั่งถึงตีสาม ค่อยลากร่างกายที่เหนื่อยล้ากลับบ้าน ช่วงเช้าตรู่ บนถนนมีคนไม่มาก เมื่อเวลาที่รถขับไปถึงทางแยกแห่งหนึ่ง ตาเธอพร่ามัว รู้สึกเหมือนมีคนเดินตัดหน้ารถ
เธอเหยียบเบรกโดยสัญชาตญาณ หลังจากเสียงเบรกดังสนั่น เขาเห็นกลางอากาศ มีร่างหนึ่งกำลังลอยอยู่ สวมชุดขาว ผมดำ ทั่วทั้งร่างกายเปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์ออกมา
เธอตะลึงไปเลย ลงจากรถ มองดูร่างคนที่อยู่กลางอากาศด้วยความอึ้ง
อย่างกะทันหัน เธอรู้สึกถึงเสียงโหยหวนของผีและหมาป่าที่อยู่ข้างหลังเขา ทันทีที่หันกลับไปมอง ร่างที่น่ากลัวนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าหาเธอจากระยะไกล
เธอกรีดร้องด้วยความตกใจ วิ่งไปข้างหน้าโดยไม่สนใจรถ วิ่งออกไปหลายกิโลเมตรด้วยลมหายใจเดียว หลังจากนั้นพุ่งเข้าไปในร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่ง
เมื่อเธอหันกลับไปมองอีกครั้ง ร่างนั้นหายไปแล้ว ผีก็หายไปแล้วเช่นกัน ราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน และหลังจากนั้น สุขภาพของเธอแย่ สติสตางค์ก็ไม่ค่อยดีเช่นกัน กลับมาพักฟื้นที่อวิ๋นติ่ง
หลังจากอู๋เป่ยได้ยิน คิดสักพักและพูด : “คุณเป็นภาพลวงตา”
เฉินจื่ออวี๋ตะลึง : “ภาพลวงตา?”
อู๋เป่ยพยักหน้า : “สิ่งที่คุณเห็นคือภาพลวงตาเท่านั้น”
ฟางเช่าชงสีหน้าจริงจัง : “พี่น้องอู๋ เป็นไปได้ไหมว่ามีคนทำสิ่งไม่ดีกับคุณเฉิน?”
อู๋เป่ย : “ไม่แน่ใจ อย่างไรก็ตามยาใหม่เกี่ยวข้องกับตลาดหลายล้านล้านหยวน และกำไรมหาศาลก็ดึงดูดผู้คนให้อยากได้อย่างง่ายดาย ความเป็นไปได้นี้ไม่ต้องตัดออก”
ฟางเช่าชงตะลึง พูดทันที : “ผมจะส่งคนมาคุ้มกันคุณเฉินทันที!”
เฉินจื่ออวี๋กลับสงบอย่างมาก พูด : “ฉันไม่จำเป็นต้องให้คนมาคุ้มกัน”
อู๋เป่ยคิดสักพัก พูด : “เอาแบบนี้แล้วกัน กลับไปผมจะเขียนยันต์ให้ ส่งคนเอามาให้คุณเฉิน คุณพกมันไว้ตลอดเวลา สามารถหลีกเลี่ยงภาพลวงตาของคนอื่นได้”
เฉินจื่ออวี๋เบิกตากว้าง : “คุณว่าอะไรนะ เขียนยันต์? คุณกำลังล้อเล่นใช่ไหม”
อู๋เป่ยเหลือบมองหนังสือของเธอหนึ่งรอบ พูด : “สิ่งที่คุณถือคือหนังสือทางการแพทย์โบราณ คุณลองเปิดอ่านหน้าสามสิบเจ็ดดู มีกรณีทางการแพทย์ที่คล้ายกันอยู่ที่นั่น ผมยังมีเรื่องต้องไปทำ ไม่รบกวนแล้ว”
พูดจบ เขาเขียนสูตรยาและวางไว้บนโต๊ะ ลุกขึ้นและออกไปข้างนอก
ฟางเช่าชงรีบพูด : “คุณเฉิน ไว้ผมมาเยี่ยมอีก”
หลังจากนั้นเขาวิ่งออกไปเลย ถามอู๋เป่ย : “พี่น้องอู๋ ทำไมจู่ๆก็จากไปล่ะ”
อู๋เป่ย : “คนอื่นไม่เชื่อ แล้วทำไมพวกเราต้องทนอยู่ต่อด้วยล่ะ”
ฟางเช่าชงทำอะไรไม่ได้ สามารถทำได้แค่ไปกับเขา
นั่งอยู่บนรถ ฟางเช่าชงพูด : “พี่น้องอู๋ แล้วเรื่องความร่วมมือล่ะ”
อู๋เป่ย : “รอข่าว”
ในเวลานี้ เฉินจื่ออวี๋เกิดความอยากรู้อยากเห็น เปิดหน้าที่สามสิบเจ็ดของหนังสือโบราณ แน่นอนว่ามีกรณีทางการแพทย์บันทึกไว้ ประสบการณ์ของผู้ป่วยคล้ายกับเธอจริงๆ ก็คือตอนที่ออกไปข้างนอกจู่ๆก็เห็น “ผี” นอกจากนี้ปรากฏการณ์นี้ก็เกิดขึ้นบ่อยขึ้นเรื่อยๆ
ช่วงเวลาที่หรั่งมองเห็นผู้ป่วยรายนี้ เขาเริ่มขาดสติ ครึ่งบ้าครึ่งปัญญาอ่อน ดังนั้น หรั่งใช้อุบายเพื่อทำลายภาพลวงตา ทำให้ผู้ป่วยรายนี้กลับมามีสติอีกครั้ง
แต่ในเวลานี้ เขาสูญเสียพลังงานไปเยอะมากแล้ว นับแต่นั้นมาร่างกายอ่อนแอ มีโรคมากมาย ไม่ถึงครึ่งปีก็เสียชีวิตเลย
อ่านถึงตรงนี้ หัวใจของเฉินจื่ออวี๋เย็นยะเยือก ถ้าหากสิ่งที่อู๋เป่ยพูดเป็นเรื่องจริง อย่างนั้นตัวเองอันตรายอย่างมากไม่ใช่เหรอ แม้ว่าภายในใจจะมีความกังวล แต่เธอกลับไม่สะดวกที่จะเชิญอู๋เป๋ยมาทันที ตัดสินใจผ่านไปสองวันค่อยว่ากันอีกครั้ง