บทที่ 345 ความเป็นความตาย3นาที

มันคือระเบิดเวลาและเวลาก็เหลือแค่สามนาทีเท่านั้น!

แม้ว่าในใจของเขาจะกระสับกระส่ายแค่ไหน แต่เขาก็ยังคงสงบนิ่งและถามว่า "มีใครในถังเหมินที่ไม่ต้องการให้ฉันช่วยถังอู๋มิ่งรึเปล่า?"

ถังปิงอวิ๋น"ปกติแล้วถังอู๋มิ่งเป็นคนที่แข็งแกร่งมาก มีคนมากมายที่อยากให้เขาตาย"

“ไม่แปลกใจเลยที่จะมีคนวางระเบิดบนเครื่องบิน”

ถังปิงอวิ๋นผงะ "อะไรนะ บนเครื่องบินมีระเบิดเหรอ?"

อู๋เป่ย "อยู่ในห้องลงจอด"

ใบหน้าของถังปิงอวิ๋นซีดเซียว "เราจะทำยังไงดี? กระโดดลงไปเหรอ?"

อู๋เป่ยยิ้มตอบ "ไม่ต้องกลัว แค่ให้กัปตันปล่อยอุปกรณ์ลงจอดก็พอ"

ถังปิงอวิ๋นรีบไปที่ห้องนักบิน ใบหน้าของกัปตันก็ซีดลงเมื่อได้ยินเรื่องนี้ เขาชะลอความเร็วลงอย่างรวดเร็วและเปิดห้องลงจอด

ระเบิดติดอยู่บนกำแพงด้วยกาว อู๋เป่ยก็ใช้สายตาของเขาฉีกเทปออกทันที ระเบิดตกลงไปทันที ตอนนี้เหลือเวลาไม่ถึงครึ่งนาทีก่อนที่ระเบิดจะระเบิด ไม่นานหลังจากนั้นก็มีเสียงระเบิดดังมาจากด้านล่าง

อู๋เป่บอกให้กัปตันเปิดล้อลงจอดและพูดกับถังปิงอวิ๋นว่า "ปลอดภัยแล้ว"

ถังปิงอวิ๋นมีสหน้าแปลก ๆ และถามว่า "คุณทำได้ยังไงกัน?"

อู๋เป่ยหัวเราะและพูดว่า "ระเบิดติดกาวไว้ที่ผนังกั้นด้วยเทป ฉันตีมันด้วยฝ่ามือเมื่อกี้นี้ พลังภายของฉันเจาะทะลุเข้าไป ทำให้ระเบิดกระเด็นออกจากห้องโดยสาร"

ถังปิงอวิ๋นหายใจยาวและพูดอย่างขมขื่น "คนพวกนี้มันเกินไปแล้ว ฉันจะต้องสอบสวนเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด!"

อู๋เป่ยมองไปที่เธอ "อธิบายเกี่ยวกับสถานการณ์ถังเหมินให้ฉันฟังหน่อย ฉันต้องการรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ถังเหมิน"

ถังปิงอวิ๋นพยักหน้า "บุคคลที่มีอำนาจมากที่สุดในถังเหมินคือปู่ของฉัน ถังเทียนเจวี๋ย รองลงมาคือถังอู๋เสียผู้ควบคุมธุรกิจและถังอู๋มิ่งผู้ดูแลองค์กรลอบสังหาร ต่อมาคือหัวหน้าสำนักและญาติคนอื่นๆ "

“หัวหน้าสำนัก หัวหน้าห้องโถงทั้งสี่นั้นมีอำนาจมากที่สุด พวกเขาแบ่งกันดูแลธุรกิจของถังเหมิน ส่วนญาติ มีญาติห้าคนที่มีอำนาจมากที่สุด พวกเขาเป็นผู้มีอำนาจในแต่ละมณฑล "

อู๋เป่ย "ในบรรดาคนเหล่านี้ ใครอยากให้ถังอู๋มิ่งตายมากที่สุด?"

ถังปิงอวิ๋น"แน่นอนว่าเป็นถังอู๋เสียและเจ้าสำนักทั้งสี่คน ส่วนญาติทั้งห้านี่ฉันไม่รู้จริงๆ"

อู๋เป่ย "ถังเหมินช่างใหญ่เกินไปจริงๆ ดูท่ายากที่จะจัดการ"

ถังปิงอวิ๋นถอนหายใจ "ถ้าคุณปู่มีสุขภาพที่ดีขึ้น ก็คงจะไม่มีปัญหามากขนาดนี้"

หัวใจของอู๋เป่ยเต้นรัว "ถ้ารักษาถังอู๋มิ่งเรียบร้อยแล้ว ฉันจะไปหาปู่ของคุณให้"

ถังปิงอวิ๋นพยักหน้า "ตกลง!"

สิบนาทีต่อมาเครื่องบินลงจอดในเมืองฉูจิ่น ทันทีที่เครื่องบินลงจอด รถยนต์เชิงพาณิชย์ก็ขับไปด้านข้างของเครื่องบิน อู๋เป่ยและถังปิงอวิ๋นก็ขึ้นรถ

ในรถถังปิงอวิ๋นได้คุยโทรศัพท์และพูดกับอู๋เป่ยว่า "เราไปดูถังอู๋มิ่งกันก่อนเถอะ!"

อู๋เป่ย "เขาอยู่ในถังเหมินเหรอ?"

“มันเป็นลานแยกต่างหากของตรงเรือนบ้านเรียกว่าสวนไผ่ทอง ฉันเคยฝึกกังฟูที่นั่นตอนเด็กๆ”ถังปิงอวิ๋นกล่าว

ระหว่างทางมาที่นี่อู๋เป่ยรู้เกี่ยวกับถังอู๋มิ่งแล้ว เขาเป็นลูกชายบุญธรรมของถังเทียนเจวี๋ย เขาเก่งมาก อายุ 30 กว่าปีก็อยู่ชั้นเทพเขาเคยช่วยชีวิตถังเทียนเจวี๋ยไว้ได้ ถังปิงอวิ๋นเรียกเขาว่าลุงเจ็ด เรียกได้ว่าถังปิงอวิ๋นถูกเลี้ยงดูโดยถังอู๋มิ่งและทั้งสองมีความสัมพันธ์คล้ายพ่อกับลูกสาว

ประสบการณ์ชีวิตของถังปิงอวิ๋นขมขื่นมาก พ่อของเธอหายตัวไปไม่นานหลังจากที่เธอเกิด ตัวตนของเธอไม่ชัดเจน เธอต้องพึ่งพาแม่มาตั้งแต่เด็ก แต่แม่เธอยุ่งมาก แม่เธอต้องดูแลธุรกิจของครอบครัว เธอใช้เวลาอยู่กับถังอู๋มิ่งนานที่สุดและปฏิบัติต่อเขาเหมือนพ่อ

ภายใต้การฝึกฝนของถังอู๋มิ่งทำให้ถังปิงอวิ๋นเติบโตอย่างรวดเร็วและตอนนี้เธอได้กลายเป็นผู้นำในกลุ่มถังเหมินรุ่นเยาวชน