บทที่ 36 ซื้อขาดหลินปิงเซียน

ทั้งหกคนจึงหยุด คนแรกที่ทุบตีเขาคือชายหนุ่มผมยาวอายุราวๆ ยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปี เขากลอกตาแหลมคมดุร้ายและพูดว่า "เด็กน้อย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเด็ก!"

อู๋เป่ยยิ้มเยาะเย้ย: "หน่วยจับกุมอยู่ใกล้ๆ ที่นี่ อยากให้ผมเรียกพวกเขามาที่นี่ไหมล่ะ"

เมื่อหลายคนได้ยินเช่นนี้ บริเวณนี้ก็เพิ่งมีการจับกุมทางอาชญากรรมจริงๆ พวกเขาตกใจ โจรกลัวเจ้าหน้าที่ตำรวจ เพราะนี่คือกฎหมาย พวกเขาก็คงไม่อยากสร้างปัญหาไปเอง

แต่ พวกเขาไม่เชื่อในสิ่งที่อู๋เป่ยพูด ชายหนุ่มผมยาวจุดบุหรี่แล้วเดินไปหาอู๋เป่ย

อู๋เป่ยไม่อยากลงมือ เขาจึงโทรหาเหอปี้ชื่อ พอดีเหอปี้ชื่อกําลังจัดการคดีอยู่ไม่ไกล พวกเขายังไม่กลับ พอได้ยินว่ามีคนมาสร้างปัญหาที่นี่ จึงรีบพาคนมาที่นี่หลายสิบคน

พวกนั้นตกใจเมื่อเห็นอู๋เป่ยโทรไปจริงๆ ชายหนุ่มผมยาวพูดว่า "รู้กฎหมายแล้วเกี่ยวอะไรอ่ะ? พี่ผมเป็นถึงรองผู้กำกับหน่วยลาดตระเวนด้านศิลปะการต่อสู้ เพียงแค่ผมโทรหาเขากริ้งเดียว เขาก็มา!" !' พูดเสร็จ จึงเรียนแบบจากอู๋เป่ยแล้วโทรศัพท์

อู๋เป่ยไปช่วยพยุงพี่หมี่ขึ้น แล้วกวาดตาดู พบว่าซี่โครงสองซี่หัก นิ้วก้อยของเขาหัก จึงพูดว่า "กระดูกหักสามซี่ บาดเจ็บเล็กน้อย มีคนทะเลาะกันอีกหกคน ไม่ว่าอย่างไรพวกคุณหกคนก็ต้องถูกตัดสินจําคุกสองถึงสามปี

ตั้งแต่เขาเคยติดคุกครั้งนั้น อู๋เป่ยได้ศึกษากฎหมายด้วยตัวเองและตัดสินได้ทันที

เมื่อหลายคนได้ยินเช่นนี้ พวกเขาต่างก็รู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มไม่ดี และพูดทันทีว่า "แม่งเอ้ย ไสหัวไป ไม่ใช่เรื่องของมึง!"

"ปัง!"

ชายคนนั้นด่ายังไม่จบ อู๋เป่ยก็ตบเขาล้มลงกับพื้น ลงน้ำหนักมือแรงมาก แต่ไม่ถึงกับทำร้ายเขา

คนอื่นๆ ตกใจมาก ผู้ชายคนนี้เคลื่อนไหวเร็วมาก!

พี่หมี่รีบคว้าอู๋เป่ย: "พี่ชาย อย่าทํา!" อู๋เป่ยเพิ่งได้รับการปล่อยตัวจากคุก เขาไม่ต้องการก่ออาชญากรรมอีก

คนพวกนี้ไม่กล้าออกมาข้างหน้า และก็ไม่กล้ากลับไป ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากัน โชคดีที่ไม่นานเหอปี้ชื่อก็มาถึงพร้อมกับลูกน้องอีกหลายคน เขาถามอู๋เป่ยสองสามคําแล้วโบกมือทันที: "ควมคุมตัวมัน!"

"ใครกล้าเหยียบหลังม้า!" ชายหนุ่มผมยาวจ้อง "พี่ชายคนโตของผมเป็นถึงรองผู้กำกับหน่วยลาดตระเวนที่เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้ ลองจับผมดูสิ"

รองผู้กำกับหน่วยลาดตระเวนเชี่ยวชาญด้านการต่อสู้ ทหาร ตํารวจ เขาจัดการกับพวกอันธพาลที่มีพลังการต่อสู้ที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ ผู้ก่อการร้ายหรือจัดการกับเหตุฉุกเฉิน เขาทำมาหมดแล้ว รองผู้กำกับคนนี้เป็นคนค่อนข้างมีอำนาจ ดังนั้นเหอปี้ชื่อจึงลังเบเล็กน้อย

แต่ หลักฐานก็ชัดเจนว่าทั้งหกคนนี้ทำร้ายคนจนได้รับบาดเจ็บ ซึ่งเป็นความผิดทางอาญาอยู่แล้ว และเขามีสิทธิ์จับกุมพวกเขา

เขาตะคอก "นายทหารก็ไม่มีประโยชน์ พวกคุณละเมิดกฎหมายอาญา ควบคุมตัวมาให้ผม"

หน่วยจับกุมอาชญากรรมรีบควบคุมตัวทั้งหกคน

เหอปี้ชื่อยิ้มและพูดว่า "คุณอู๋ คุณเป็นพลเมืองดีจริงๆ ที่ทําหน้าที่อย่างกล้าหาญเพื่อความยุติธรรม คุณช่วยเราอีกแล้ว"

อู๋เป่ย: "ควรจะเป็นอย่างนั้นครับ อืมใช่ นี่คือเจ้าของร้านอาหาร เขากระดูกหักสามซี่ ซึ่งถูกคนพวกนั้นนั้นทุบตี ผมเป็นพยานได้

เหอปี้ชื่อพยักหน้า: "ไม่ต้องกังวล พวกเขาจะต้องได้รับโทษ"

พวกเขารีบออกไปพร้อมกับหกคนนั้นทันที และเจ้าของร้านก็ถูกพาไปด้วย เพราะเขาจะต้องได้รับการประเมินอาการบาดเจ็บ

พี่หมี่รู้สึกขอบคุณอู๋เป่ยมาก เขาเรียกพนักงานมา แล้วบอกเขาว่าอย่าเก็บเงินกับอู๋เป่ย และให้เหล้าเหมาไถที่เขาสะสมไว้ไปสองขวด

ทั้งหกคนด่าโหวกเหวกโวยวายและขึ้นรถตํารวจไป จากนั้นอู๋เป่ยก็กลับไปที่ห้องวีไอพี ทันทีที่เขากลับมา เขาก็เห็นหลินปิงเซียนเมากว่าเดิม เธอกอดหลินเหม่ยเจียวไว้ในอ้อมแขนแล้วก็หลั่งน้ําตา

"แม่ค่ะ แม่ต้องไม่เป็นไร พี่อู๋จะรักษาแม่ได้แน่นอน"

หลินเหม่ยเจียวถอนหายใจเบาๆ : "ปิงเซียน อย่าเศร้าไปเลย คนเกิดมาก็ต้องตาย ฉันไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย"

อู๋เป่ยรีบพูดว่า "คุณป้า อาการป่วยของคุณไม่ได้มีปัญหาอะไร สามารถรักษาให้หายขาดได้"

หลินปิงเซียนดื่มมากเกินไปแล้ว จู่ๆ เธอก็กอดแขนอู๋เป่ยและพูดว่า "พี่อู๋ คุณเป็นคนดี ขอบคุณนะ ฉันจะตอบแทนคุณอย่างแน่นอน"

เธอพูดเรื่อยเปื่อย และเริ่มพูดถึงอดีตของเธอ เธอเคยมีพรสวรรค์ด้านดนตรี ตอนมัธยมคะแนนของเธอเป็นที่หนึ่งของจังหวัด และสอบเข้าเรียนที่ เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยดนตรีหยุนจิง

มหาวิทยาลัยดนตรีหยุนจิงเป็นมหาวิทยาลัยดนตรีที่ติดสามอันดับแรกในประเทศ ไม่ว่าจะเป็นการจ้างงานหรือโอกาสการจ้างงานนั้นดีมาก น่าเสียดายที่ตอนนั้นหลินเหม่ยเจียวตกงาน เพราะเธอทนไม่ได้กับการโดนเจ้านายคุกคาม หลินปิงเซียนครุ่นคิดเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า พอเรียนได้เพียงหนึ่งเดือนเธอก็ออกจากโรงเรียนแล้วไปทํางาน

ภายในใจของเธอเต็มไปด้วยความเสียใจ นั่นคือชีวิตที่เธอสมควรจะได้รับ แต่โชคชะตาเล่นตลกกับเธอคนนี้ ทําให้เธอไม่มีทางเลือก

"พี่อู๋ ฉันจะทํางานหนักหาเงิน เพื่อให้แม่ของฉันได้มีชีวิตต่อ" เธอพูดอย่างจริงจัง

อู๋เป่ยเปิดขวดเหมาไถรินให้ตัวเองหนึ่งแก้ว แล้วพูดว่า "ชีวิตต้องตั้งมั่น ปิงเซียนคุณอยากกลับไปเรียนที่โรงเรียนไหม"

หลินปิงเซียนพยักหน้า: อยากสิ แต่ตอนนี้ฉันต้องหาเงินก่อน"

อู๋เป่ยยิ้ม แล้วพูดว่า "อาการป่วยของคุณป้า ผมรักษาได้ และเงินค่าเล่าเรียน ผมก็จ่ายให้ได้ แต่คุณต้องเซ็นสัญญากับผม"

หลินปิงเซียนตกตะลึง: "เซ็นสัญญาอะไรคะ"

อู๋เป่ยยิ้ม แล้วพูดว่า "ผมก็เป็นคนมีความฝันเช่นกัน ความฝันของผมคือการจัดตั้งบริษัท ผลิตกลุ่มศิลปินสาวสวย แล้วผมจะเป็นเจ้านาย คุณล่ะ? อยากศิลปินคนแรกที่เซ็นสัญญากับผมไหม ตอนนี้ฉผมใช้เงินเพื่อฝึกคุณ และให้เงินเดือนทุกเดือน

หลินปิงเซียนตกตะลึง อันที่จริงเธอเมานิดหน่อย เธอรู้สึกว่าสัญญาไม่ค่อยถูก แต่เธอไม่สามารถพูดได้ว่าผิดตรงไหน

อู๋เป่ยถามเธอว่า "คุณยินดีเซ็นสัญญาไหม"