ตอนที่ 399
บทที่ 400 เยี่ยมญาติ
October 21, 2026
อู๋เป่ย : “ชิงเหมินเหรอ”
เฉิงแล่ : “ใช่”
อู๋เป่ย : “ทำไมนายท่านหลินคนนั้นถึงอยากฆ่าฉัน”
เฉิงแล่ : “พื้นที่ของไห่เฉิงถูกแบ่งออกเป็นสามส่วน ไม่ใช่ใครก็สามารถเข้าไปแทรกแซงได้ คุณทำเรื่องต้องห้ามครั้งใหญ่”
อู๋เป่ย : “นายท่านหลินคนนี้ฐานะเป็นยังไง”
เฉิงแล่ : “สถานะของนายท่านหลินได้รับการเคารพ เขาเปรียบเสมือนหัวใจหลักของชิงเหมิน”
อู๋เป่ยหัวเราะอย่างเย็นชา : “แกกลับไปรายงานนายท่านหลินคนนั้น ฉันจำเขาไว้แล้ว!” พูดจบ เขาหันตัวออกจากประตู
เฉิงแล่ตามไปถึงลานบ้าน อู๋เป่ยหายไปแล้ว
กลับมาที่บ้านทรงโบราณ ลั่วฉังเซิงถามถึงการมาของเฉิงแล่ สีหน้าของเขากลายเป็นแย่อย่างมาก พูด : “ตอนนั้นผมเคยทำธุรกิจกับชิงเหมิน ชิงเหมินมีประวัติศาสตร์อันยาวนาน คนมีความสามารถมีเยอะ นายท่านหลินคนนี้ผมก็รู้จัก”
อู๋เป่ย : “เล่าให้ฟังหน่อย”
ลั่วฉังเซิงบอกเขา นายท่านหลินชื่อหลินเลิ่งฉาน อยู่ที่ชิงเหมิน สำหรับผู้ที่มีอายุมากกว่าห้าชั่วอายุคนควรเรียกว่าท่านทวด ในยุคชิงเหมินในปัจจุบัน มีเพียงสามหรือห้าคนที่เรียกได้ว่าเป็น "ท่านทวด" และทุกคนมีศีลธรรมอันสูงส่ง
ลั่วฉังเซิงคำนวณ การฝึกฝนในปัจจุบันของหลินเลิ่งฉานน่าจะอยู่ชั้นตี้เซียน เพียงแต่สิ่งที่เขาฝึกฝนนั้นเป็นวิชาทางพุทธศาสนา เขาไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของดินแดนแห่งเซียน
อู๋เป่ยพูดอย่างไม่แยแส : “ไม่ว่าเขาเป็นใคร บัญชีนี้ฉันจำเอาไว้แล้ว!”
ลั่วฉังเซิงตกใจอย่างมาก พูด : “นายท่าน ความโกรธนี้ต้องอดทนไว้ก่อน ก่อนที่นายท่านจะเลื่อนขั้นเป็นคนเซียน อย่าเพิ่งหักหน้ากัน”
อู๋เป่ยพูดอย่างไม่แยแส : “นายคิดมากเกินไปแล้ว ฉันไม่มีทางทำเรื่องที่ไม่มั่นใจ”
ลั่วฉังเซิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก : “ใช่ นายท่านต้องยกระดับการฝึกฝนก่อน ดั่งคำที่ว่าสุภาพบุรุษแก้แค้น สิบปีก็ไม่สาย”
ในเวลานี้ ฟ้าสว่างแล้ว อู๋เป่ยมาที่ลานบ้านฝึกฝนวิชาเพาะกาย หลังจากที่เขาฝึกวิชาเพาะกายทั้งสามชุดไปหลายรอบ จากนั้นฝึกการหายใจ
หลังจากเลื่อนขั้นเป็นชั้นเทพ การหายใจเป็นการฝึกอีกอย่างหนึ่ง สามารถดึงพลังงานลึกลับชนิดหนึ่งจากฟ้าและโลกได้ พลังงานนี้คล้ายกับพลังงานที่เขาดูดซับเมื่อฝึกฝนวิชาเพาะกาย แต่ว่าขั้นสูงกว่า เขารู้สึกว่าพลังงานนี้สามารถเพิ่มศักยภาพของเขาได้
ช่วงบ่าย อู๋เหมยเลิกเรียน อู๋เป่ยค่อยบอกข่าวที่คุณปู่กำลังจะมาให้เธอและจางลี่
“อะไรนะ ปู่ของนายกำลังจะมา” จางลี่ตกใจอย่างมาก หลังจากนั้นตบอู๋เป่ยหนึ่งที : “เด็กคนนี้นี่ ทำไมไม่บอกเร็วๆหน่อย ฉันยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย”
เธอลูบผม ถาม : “เสี่ยวเหมย หนูว่าแม่ควรจะออกไปดัดผมหน่อยไหม”
อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “แม่ ไม่ต้องประหม่าขนาดนั้น”
อู๋เหมยก็ตื่นเต้นอย่างมากเช่นกัน เธอกระซิบถาม : “พี่ คุณปู่รวยมากใช่ไหม”
รอยยิ้มของอู๋เป่ยหายไป : “ใช่แล้ว ทำไมเหรอ”
อู๋เหมยหัวเราะฮ่าฮ่า : “หมายความว่า อนาคตหนูก็เป็นคนรวยรุ่นที่สามใช่ไหม”
อู๋เป่ยเหลือบมองเธอหนึ่งที : “ดูความสำเร็จเล็กๆของเธอสิ”
คุณตาและคุณยายก็ดีใจอย่างมากเช่นกัน คุณตาพูด : “เสี่ยวเป่ย คุณปู่ของนายมาในครั้งนี้ พวกเราอย่าละเลยเขาเป็นอันขาด ฉันจะไปร้านอาหารเพื่อจองโต๊ะ”
อู๋เป่ยรีบโบกมือ : “คุณตา ล้วนแล้วเป็นคนบ้านเดียวกัน ไม่ต้องลำบากขนาดนั้น ให้คุณป้าทำอาหารสองสามอย่างก็พอแล้ว”
เพิ่งพูดจบ พ่อครัวใหญ่หลี่เฮ้าฉวนของอาคารรอยัลโทรศัพท์มา เขาบอกว่าถังจื่อยี่ช่วยเขาหาที่ตั้งทำเลดีของร้านอาหารในอวิ๋นจิงได้แล้ว วันนี้เขาอยากมาเยี่ยมอู๋เป่ยสักหน่อย เพื่อแสดงการขอบคุณ
อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “คุณมาได้พอดีเลย วันนี้บ้านของผมมีงานเลี้ยง รบกวนคุณหน่อยแล้ว ช่วยผมทำอาหารสองโต๊ะ”
หลี่เฮ้าฉวนพยักหน้า รีบพูดได้เลย ตัวของเขาเข้ามาในเมืองแล้ว มาถึงภายในครึ่งชั่วโมง และยังนำของขวัญมากมายมาอีกด้วย เขาพากังจื่อไปด้วยทันที และไปซื้อผักที่ตลาด เพื่อเตรียมงานเลี้ยงครอบครัวตอนค่ำ
บ่ายสามโมง อู๋เป่ยได้รับโทรศัพท์จากคุณปู่ เครื่องบินจอดที่สนามบินแล้ว เขาขึ้นไปในรถหุ้มเกราะที่เซียไท่หู่มอบให้เขาทันที ไปสนามบินกับอู๋เหม่ยด้วยกัน
สนามบินห่างจากบ้านไม่ไกล ระยะทางยี่สิบนาที มาถึงสนามบิน คนของหลี่อวิ๋นโต้วกำลังขนกระเป๋าเดินทางจำนวนมากขึ้นรถ การมาในครั้งนี้ เขาพกของขวัญมาเยอะอย่างมาก เยอะจนรถสามคันก็ไม่พอใส่