บทที่ 412 การรั่วไหลของคลังสินค้า

ถังปิงอวิ๋นได้เตรียมห้องทำงานสำหรับอู๋เป่ยมานานแล้ว การตกแต่งภายในนั้นหรูหราและโบราณมากโดยมีพื้นที่ประมาณ 300 ตารางเมตร มีเลานจ์พิเศษ ห้องชาและห้องออกกำลังกาย

เมื่อเขามาถึงที่ห้องทำงาน อู๋เป่ยก็วางกล่องลงบนโต๊ะ จากนั้นหยิบชาออกมาทีละก้อน

ถังปิงอวิ๋นเธอค่อนข้างรู้จักในตัวอู๋เป่ยดี เธอถามว่า "เราเจอของดีเข้าแล้วเหรอ?"

อู๋เป่ยหัวเราะ "หึหึ" พลางพูดว่า "ฉันยังไม่แน่ใจ เปิดมาดูก่อนดีกว่า"

ในที่สุดเขาก็หยิบก้อนชาสามก้อนออกมาจากด้านล่างของกล่อง พวกมันก็ดูเหมือนก้อนชาธรรมดา แต่ในสายตาของอู๋เป่ยก้อนชาทั้งสามนี้เปล่งแสงสีเลือดออกมาเรื่อยๆ

เขาเปิดออกมาและพบว่ามีดอกบัวสีแดงอยู่ข้างใน มันไม่ใช่ผู่เอ๋อร์เลยด้วยซ้ำ

ถังปิงอวิ๋นสังเกตอย่างสงสัยอยู่พักหนึ่งแล้วถามเขาว่า "นี่คืออะไร?"

ใบหน้าของอู๋เป่ยเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "นี่คือดอกบัวสีเลือดที่ถูกทำเป็นก้อน"

ถังปิงอวิ๋นไม่ค่อยเข้าใจและถามว่า "ดอกบัวสีเลือดคืออะไร"

อู๋เป่ยคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า "เป็นยารักษาสารพัดโรคชนิดหนึ่ง มีค่ามากกว่าเซว้จือ การใช้คือต้องใช้เป็นยาหลัก สามารถทำเป็นยาอายุวัฒนะชั้นยอดได้ แม้ว่าผลจะไม่ดีเท่ายาอายุวัฒนะมังกรพยัคฆ์ แต่คุณภาพก็ไม่ด้อยไปกว่ากันมาก”

ถังปิงอวิ๋นมีดีใจ "ถึงกับสามารถเอามาเปรียบเทียบกับยาอายุวัฒนะมังกรพยัคฆ์ได้ สุดยอดเลย!"

อู๋เป่ยเก็บก้อนเลือดทั้งสามก้อนแล้วพูดว่า "มันคุ้มมากที่ซื้อมันมาในราคา 700 ล้านหยวน"

ถังปิงอวิ๋น"ดอกบัวเลือดชิ้นนี้ ฉันว่าต่อให้มี 10 พันล้านก็ซื้อไม่ได้ โชคดีที่มันไม่ได้ถูกนำไปประมูล ไม่งั้นเสียดายแย่"

อู๋เป่ย "ก้อนชาเหล่านี้ก็เป็นของดีเหมือนกัน เหมาะที่จะเก็บสะสม"

ไม่นานนัก พระพุทธรูปทองคำก็ถูกย้ายเข้ามาวางไว้หน้าโต๊ะของอู๋เป่ย

ถังปิงอวิ๋นถามด้วยรอยยิ้ม "พระพุทธรูปทองคำองค์นี้ล่ะ"

อู๋เป่ย "มีบางอย่างอยู่ในพระพุทธรูปทองคำ"

ในขณะที่พูด เขาก็หยิบดาบปีศาจออกมาตัดไหล่ซ้ายขององค์พระทองคำออกเผยให้เห็นรูกลวงๆ อู๋เป่ยเอื้อมมือเข้าไปหยิบกล่องหยกออกมา

เขายิ้มตอบ "ฉันไม่ทำให้เงินที่เธอจ่ายไปเสียโดยเปล่าประโยชน์หรอกน่า ฉันไม่ต้องการพระพุทธรูปทองคำองค์นี้แล้วล่ะ ฉันต้องการแค่กล่องหยกกล่องนี้เท่านั้น"

ถังปิงอวิ๋นอยากรู้อยากเห็นมาก เธอถามว่า "มีอะไรอยู่ข้างในเหรอ ขอฉันดูหน่อยสิ"

หลังจากที่อู๋เป่ยเปิดออกมา มีคัมภีร์พุทธศาสนาสีทองอยู่ ตัวอักษรในนั้นเล็กมากจนถังปิงอวิ๋นไม่สามารถอ่านได้ ดังนั้นเธอจึงหมดความสนใจไปหลังจากที่ได้เห็น

หลังจากเก็บข้าวของแล้ว ทั้งสองก็มาที่เคาน์เตอร์ชั้น 10 ในตอนนี้ เซียวซานเหยี่ยนกำลังต้อนรับแขกคนหนึ่ง

แขกคนนั้นพาคนมาด้วย 2 คน อายุประมาณ 50 ปี แต่งกายดี เป็นปรมาจารย์ชั้นพรสวรรค์

เซียวซานเหยี่ยนถือขวดยาไว้ในมือ มีความหนาเท่ากับนิ้วหัวแม่มือและสูงสี่นิ้วเท่านั้น

ลูกค้าพูดว่า "ผู้คุมร้าน มีขวดนี้มี 'ยารู้แจ้ง' อยู่สามเม็ดอยู่ บรรพบุรุษของฉันมอบให้เป็นมรดก ตอนนี้ฉันต้องการเงินด่วน คุณจะให้เงินฉันได้เท่าไหร่?"

เซียวซานเหยี่ยนหยิบจานหยกออกมา เทยาลงไป กลิ่นหอมของยาลอยเข้าจมูกทำให้จิตใจสดชื่นทันที

ร่างของเซียวซานเหยี่ยนสั่นสะท้าน เขาพูดว่า "นี่เรียกว่ายารู้แจ้ง?"

ไม่ว่าเซียวซานเหยี่ยนจะมีความรู้แค่ไหน แต่ยาเม็ดแบบนั้นหายากเกินไป ตลอดชีวิตเขาได้รับจากการจำนำแค่ไม่กี่ครั้งและบางส่วนก็เป็นยาธรรมดา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นยาอายุวัฒนะระดับสูงเช่นนี้

ลูกค้าพยักหน้าและกล่าวว่า "นี่คือมรดกสืบทอดของครอบครัวฉัน ว่ากันว่าถูกทำขึ้นโดยหลู่ชุนหยาง ถ้าตี้เซียนกินมันเข้าไปก็สามารถพัฒนาระดับพลังยุทธได้อย่างง่ายดาย"

เซียวซานเหยี่ยนลังเลมาก เขาไม่สามารถตัดสินได้ว่ายาเม็ดนั้นมีจริงหรือไม่ ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องยากที่จะประเมินราคา

อู๋เป่ยเหลือบมองยา เขาขมวดคิ้วทันทีแล้วพูดว่า "ผู้คุมร้าน เดี๋ยวฉันดูให้"

อู๋เป่ยเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของอาคารถังและเป็นผู้รับผิดชอบหลัก ในเมื่อเขาต้องการดูมัน เซียวซานเหยี่ยนพูดอะไรไม่ได้ เขาจึงก้าวออกไปทันที เขาโค้งคำนับแล้วพูดว่า "ท่านอู๋ ฉันไม่เก่งเรื่องยา ดีที่คุณมาพอดี”

อู๋เป่ยเหลือบมองเม็ดยา แล้วใส่กลับเข้าไปในขวด มองลูกค้าแล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า "จะให้ฉันเรียกคุณว่าอะไรดี"

ลูกค้าบอกว่า “ฉันแซ่หวัง”

อู๋เป่ย "คุณหวัง คุณต้องการแลกยากับเงินจำนวนเท่าไหร่?"

คุณหวังหัวเราะ "หึหึ" และพูดว่า "มูลค่าขอยารู้แจ้งนั้นไม่สามารถวัดได้ด้วยเงิน แต่ในเมื่อฉันกำลังจำนำมัน แน่นอนว่าฉันจะบอกราคากับคุณ"

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "หนึ่งแสนล้าน"

อู๋เป่ยส่ายหัว "ในพูดถึงราคาดีกว่า ยานี่ไม่ใช่ยารู้แจ้งเลยด้วยซ้ำ"

ลูกค้าผงะ "คุณกำลังพูดถึงอะไร? ยาของฉันไม่ใช่ยารู้แจ้งเหรอ?"