บทที่ 455 งานแต่งของกังจื่อ

เขามาถึงลานกว้างของร้านอาหาร ก็มองเห็นใต้แสงจันทร์อันเหน็บหนาว นักแสดงงิ้วจีนที่แต่งหน้าด้วยใบหน้าสีแดงสด ถือดาบขนาดใหญ่และสวมเสื้อคลุมสีเขียว รับบทเป็นกวนอู!

“ความสำเร็จตั้งแต่โบราณถึงปัจจุบัน ซุ่นห้าบุรุษและสามวีรบุรุษแห่งฮั่นอยู่ที่ไหน ทั้งสองราชวงศ์แยกจากกัน เพียงไม่กี่ปี.....”

ฟังเขาร้อง น่าจะเป็นบทประพันธ์สมาคมดาบเดี่ยว กวนอูผู้นั้นยิ่งใหญ่และกล้าหาญ

อู๋เป่ยออกหน้า กวนอูคนนั้นมองมาทันที บนใบหน้าแดง มีดวงตาสีเขียวคู่หนึ่ง กำลังเรืองแสงใต้แสงจันทร์

อู๋เป่ยยิ้มอย่างเย็นชา : “ครั้งที่แล้วตัวตลกมา ครั้งนี้ส่งงิ้วจีนกลับมา ทำไมนะ พวกแกจะส่งตัวตลกและงิ้วจีนมาให้หมดเลยเหรอ”

สิ้นสุดเสียง จู่ๆกวนอูคนนั้นก็เคลื่อนไหว แสงดาบที่เยือกเย็น ยาวประมาณหนึ่งเมตร วิ่งเข้ามาอยู่ตรงหน้าทันที

เร็วเกินไปแล้ว! อู๋เป่ยหลบและถอยกลับไปหลายเมตร มีดาบยาวอยู่ในมือแล้ว ก็คือดาบปีศาจเล่มนั้น

โจมตีครั้งแรกไม่สำเร็จ กวนอูคนนั้นเก็บดาบ พูดเสียงสูง : “ชื่อกวน สมาชิกในบัญชีของเจ้านาย เป็นตัวแทนของนายน้อย แกจะยอมมอบตัวไหม”

อู๋เป่ยฮึหนึ่งที : “ไม่ต้องมาแสดงเป็นผีเทพ! ให้นายน้อยของแกออกมา ฉันอยากจะเห็นนัก เขามีความสามารถแค่ไหน!”

“บังอาจ! ดูถูกนายน้อยของฉัน ตาย!”

ดาบใหญ่โบกไปมา แสงดาบตกลงมาอีกครั้ง เร็วกว่าก่อนหน้านี้

อู๋เป่ยโบกดาบ ปลายดาบถูกเขาตัดออกโดยตรง หลังจากนั้นใช้พลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เข้าไปใกล้ทันที

“ตุ้ม!”

ฝ่ามือสายฟ้าหนึ่งชุด โจมตีไปที่ท้องของอีกฝ่าย กวนอูคนนี้บินออกไป ชนต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปกว่าสิบเมตร

“พุฟ!”

เขากระอักเลือดออกมา ดิ้นรนอยากจะลุกขึ้น แต่ไม่ว่าจะลุกยังไงก็ลุกไม่ขึ้น ระดับของคนผู้นี้ น่าจะอยู่ระดับชั้นเทพ แต่อยู่ต่อหน้าอู๋เป่ย อ่อนแออย่างมาก!

“การฝึกฝนของแกไร้ประโยชน์ ใช้ยาอายุวัฒนะกระตุ้นออกมาใช่ไหม” เขาพูดอย่างไม่แยแส

“เพี๊ยะเพี๊ยะ!”

ไม่ไกลมีคนปรบมือ ชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าสีขาวและมีขอบสีแดงซึ่งดูเหมือนจะเป็นใบหน้าที่น่าเกลียดเดินเข้ามาหาเขาพร้อมทั้งปรบมือ

คนผู้นี้ค่อยๆ เดินเข้ามาและหยุดห่างออกไปสิบเมตร พูด : “ไม่น่าแปลกใจเลยที่แกกล้าครองยุทธภพของเมืองเค มีความสามารถอยู่บ้างจริงๆ”

อู๋เป่ยมองดูคนผู้นี้ อีกฝ่ายเป็นคนเซียนท่านหนึ่ง! เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว คนเซียนไม่ใช่คนธรรมดา เป็นถึงผู้แข็งแกร่งของประเทศ ทำไมถึงโผล่ออกมาแบบสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้

“แกเป็นใคร” เขาถาม

ชายหน้าขาวพูด : “เดิมทีอยากเอาชีวิตของแก แต่นายน้อยเปลี่ยนแผน ตัดสินใจให้โอกาสแกหนึ่งครั้ง”

อู๋เป่ยยิ้มอย่างเย็นชา : “ให้โอกาสฉันเหรอ”

ชายหน้าขาว : “หากแกยอมมอบตัวต่อนายน้อย ไม่เพียงแต่สามารถมีชีวิตรอดได้ ยังสามารถรับการสนับสนุนจากนายน้อยได้ อนาคตไร้ขีดจำกัด”

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว : “นายน้อยที่แกพูดถึง เป็นคนดินแดนแห่งเซียนเหรอ”

“ไม่ผิด ตระกูลที่นายน้อยอยู่ เป็นถึงยักษ์ใหญ่ของดินแดนแห่งเซียน” ชายหน้าขาวพูด : “ฉันให้เวลาแกคิดสามวัน หลังจากสามวัน ถ้าหากแกปฏิเสธนายน้อย อย่างนั้นก็เตรียมโลงศพของคนในครอบครัวของแกทั้งหมดเลย!”

ดวงตาของอู๋เป่ยเต็มไปด้วยจิตสังหาร พูด : “ได้ หลังจากเวลาสามวัน ฉันจะรอพวกแกที่นี่!”

ชายหน้าขาวยกกวนอูที่ได้รับบาดเจ็บด้วยมือเดียว ทันทีที่ร่างกายยืดออก คนผู้นั้นกระโดดข้ามกำแพงและจากไป

เซี่ยเฟยและคนอื่นๆเดินออกมา ถาม : “เถ้าแก่ เกิดอะไรขึ้น”

อู๋เป่ยพูด : “ไม่มีอะไร” พูดจบ คนหลายคนกลับไปที่โต๊ะและดื่มเหล้าต่อ

รอหลังจากหลี่เสวียนป้ากินเสร็จ ทั้งสี่คนกลับไปที่บ้านทรงโบราณ

เซี่ยเฟยและเย่เสวียนกลับห้องไปพักผ่อน หลี่เสวียนป้าถูกเรียกไปที่ห้องยาอายุวัฒนะ

อู๋เป่ยหยิบถั่วตั๊กแตนออกมาสามเม็ด ให้เขากินลงไป ฤทธิ์ยาเริ่มทำงาน จู่ๆหลี่เสวียนป้าก็รู้สึกง่วง อู๋เป่ยให้เขากลับไปพักผ่อน

เวลาที่เหลือ เขาไปที่ลานบ้าน เริ่มฝึกฝนวิชาเพาะกายชุดที่สี่

วิชาเพาะกายสามชุดแรก ชุดหนึ่งยากกว่าชุดหนึ่ง แน่นอนชุดที่สี่ยากกว่าชุดที่สามอย่างมาก แต่ผลลัพธ์ของมันก็ดีกว่าเช่นกัน