บทที่ 468 ความลับของอวิ๋นซี

อวิ๋นซี "ฉันไม่เก่งเรื่องการทำนาย ความสามารถของฉันมันไม่ถึงระดับนักทำนายหรอก"

อู๋เป่ยพูดไม่ออก "คุณเกือบจะแก้หกเหลี่ยมระดับที่ห้าได้แล้ว นี่คุณยังไม่เก่งเหรอ?"

อวิ๋นซียิ้มและพูดว่า "ฉันไม่เก่งจริงๆ"

อู๋เป่ยไม่อยากคุยเรื่องนี้กับเธออีก เขาจึงพูดเพื่อตัดจบบทสนทนา "ไปกินข้าวกันเถอะ"

ระหว่างมื้ออาหารอวิ๋นซีกินน้อยมาก ดูเหมือนเธอจะไม่ชอบอาหารบ้านอู๋เป่ย หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ อู๋เป่ยก็ถามเธอว่า "อาหารไม่ถูกปากคุณเหรอ?"

อวิ๋นซีส่ายหัว "มันอร่อย แต่ฉันกินได้แค่นิดเดียว"

ผู้หญิงหลาย ๆ คนชอบที่จะไดเอท ดังนั้นเขาจึงไม่ได้คิดอะไรมาก ในช่วงบ่าย ทั้งสองคนคุยกันเรื่องการฝึกฝน การเล่นแร่แปรธาตุและทักษะทางการแพทย์อวิ๋นซีรู้เรื่องพวกนี้แค่เล็กน้อย แต่เธอก็มีความรู้กว้างขวางจนอู๋เป่ยต้องเอ่ยปากชม

ไม่นานก็มีข่าวมาจากเมืองหลวง เย่เทียนจงบอกเขาว่าเบื้องบนได้รับความจริงแล้ว ตอนนี้เขาไม่เพียงแต่เป็นหัวหน้าของกรมศิลปะการต่อสู้ขั้นเทพเท่านั้น เขายังรับผิดชอบเซียนจีอีกด้วย ปัจจุบันเขาให้หยางมู่ไป๋ดูแลเซียนจี หลังจากการต่อสู้ครั้งนี้ ชื่อเสียงของเย่เทียนจงก็ยิ่งดังขึ้น ผู้คนมากมายในยุทธภพก็มาพึ่งเขา

แน่นอนว่าอู๋เป่ยก็ได้รับประโยชน์เช่นกัน เขาจะเป็นรองผู้ช่วยของเซียนจี ช่วยงานหยางมู่ไป๋

ตลอดช่วงบ่ายอู๋เป่ย พาหลี่เสวียนป้าและคนอื่นๆ ฝึกซ้อม เคล็ดวิชาป้าเซียน หลี่เสวียนป้ามีความก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ในเวลาเพียงหนึ่งวัน เขาได้ความเชี่ยวชาญระดับแรกแล้ว ใช้เวลาไม่นาน เขาก็สามารถผ่านระดับที่สองได้แล้ว

เย่เสวียนและเซี่ยเฟยก็ก้าวหน้าเช่นกัน พวกเขาเริ่มฝึกฝนวิชาเพาะกาย

ตกกลางคืนอู๋เป่ยและอวิ๋นซีมาที่ร้านอาหารของหมี่เจี้ยน เขาสั่งอาหารรองท้อง เปิดขวดไวน์ดีๆ และพูดคุยกับอวิ๋นซีขณะดื่ม พวกเขาทั้งสองชนแก้วกันดื่มเหมือนน้ำ อวิ๋นซีหัวเราะอย่างไพเราะเป็นครั้งคราว เธอดูมีความสุขมาก

ด้านนอกร้านอาหารมีต้นอู๋ถงสูงหลายต้น ลำต้นแต่ละต้นหนามาก ต้องใช้คนหลายคนมาล้อมถึงจะโอบได้มิด ในเวลานี้มีชายชราตัวเล็กคนหนึ่งมีหนวดเคราสีเทาและหญิงสาวสวยในชุดสีม่วงนั่งอยู่บนกิ่งไม้ที่สูงกว่าสิบเมตร

ชายชราตัวน้อยสวมเสื้อผ้าสีน้ำเงินสว่างและสูงไม่ถึง 130 เซนติเมตร ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยย่นและดวงตาของเขาส่องแสงราวกับดาวสองดวงในคืนที่มืดมิด ผู้หญิงในชุดสีม่วงมีรูปร่างอวบ ผิวขาวเหมือนหิมะและดูมีเสน่ห์

ชายชราตัวน้อยมองลงมาอย่างว่างเปล่าและพูดว่า "ฉันจำได้ว่าอวิ๋นซีไม่ได้ยิ้มแบบนี้มานานแล้ว"

ผู้หญิงในชุดสีม่วง "ผู้สูงศักดิ์อวิ๋นลงมายังโลกมนุษย์ เป็นไปได้ไหมที่ชอบเจ้าเด็กคนนี้เข้าแล้วจริงๆ?"

ชายชราตัวน้อยส่ายหัว "เป็นไปไม่ได้ สายเลือดของอวิ๋นซีมีเกียรติอย่างยิ่ง และไม่มีใครในโลกนี้คู่ควรกับเธอ"

ผู้หญิงในชุดสีม่วง "จริงหรือที่อวิ๋นซีพูด เธอแค่ทำตามความประสงค์ของสวรรค์"

ชายชราตัวน้อย "ลืมมันซะ มาดูกันดีกว่า ถ้าเด็กคนนี้กล้ามีความคิดไม่ดีเกี่ยวกับอวิ๋นซี เขาไม่รอดแน่!"

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็สูดหายใจเข้าและพูดว่า "ไวน์ดี! ผู้ชายคนนี้แม้จะมีพลังยุทธไม่มาก แต่ไวน์ที่เขาดื่มช่างดีจริงๆ"

หลังจากดื่มไวน์ทั้งสามขวดเสร็จแล้ว อู๋เป่ยก็จงใจปล่อยให้แอลกอฮอล์ย่อยช้าลง เขาพูดว่า "อวิ๋นซี ทำไมคนเหล่านั้นถึงเรียกคุณว่าอวิ๋นซี"

อวิ๋นซีพูดว่า "คุณก็รู้เช่นกันว่าฉันสามารถทำนายได้จนถึงระดับที่สี่ ฉันมีพลังมาก ดังนั้นมันก็เป็นเรื่องปกติที่พวกเขาจะเคารพฉัน"

อู๋เป่ยเห็นด้วย ถ้าเขาสามารถไปถึงระดับ 3 ได้ หลายๆ คนคงจะเต็มใจเรียกเขาว่า "ท่านอู๋เป่ย" ยิ่งเธอไปถึงระดับสี่ได้คนย่อมยกย่องเป็นธรรมดาอยู่แล้ว?

อวิ๋นซี"อู๋เป่ยคุณมีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยม อย่าทิ้งทักษะทางการแพทย์ของคุณล่ะ"

อู๋เป่ยพยักหน้า "ฉันตั้งใจว่า พอฉันมีเวลา ฉันจะไปที่ที่สามารถช่วยชีวิตและรักษาผู้บาดเจ็บและรักษาทุกคนบนโลกได้"

อวิ๋นซียิ้มและพูดว่า "หลังจากนี้ถ้าเพื่อนของฉันได้รับบาดเจ็บ คุณสัญญานะว่าจะช่วยพวกเขา"

“อืม ถ้าเป็นฉันจะตรวจให้ฟรี ๆ เลย ” เขายิ้ม

อวิ๋นซีหยิบผนึกเล็ก ๆ ออกมาจากแขนเสื้อของเขา มันใหญ่พอ ๆ กับกล่องไม้ขีดและเป็นสีทองซีด มีเซียนโบราณสี่คนถูกจารึกไว้บนนั้น

เธอยิ้มและพูดว่า "ถ้าคุณให้ยาแปลงร่างมังกรกับฉัน ฉันจะให้ตราประทับกับคุณ นี่เรียกว่า 'ตราธรรมเสี่ยวซีเทียน' เมื่อคุณวาดยันต์แล้วเพิ่มตราประทับนี้เข้าไป คุณจะได้รับพรจากพลังพุทธะของเสี่ยวซีเทียน”

อู๋เป่ยประหลาดใจ "พลังของพระพุทธเจ้าเหรอ? น่าทึ่งมาก!"