บทที่ 474 ครูฝึกด้านการต่อสู้

โวจิพูดด้วยรอยยิ้ม : “คุณอู๋ พวกเขาคือผู้พิทักษ์ของผม พวกเขาถูกคัดเลือกจากชนเผ่าหลักทั้งหมด คนที่ต่อสู้เก่งที่สุด คนนี้เป็นครูฝึกสอนการต่อสู้ของพวกเขา หลี่เฉิงซี เขาเป็นแชมป์การต่อสู้แบบไม่จำกัดรุ่นเฮฟวี่เวตระดับโลก ร้ายกาจอย่างมาก”

อู๋เป่ยพยักหน้าเบาๆ กลับไม่ใส่ใจ ในสายตาของผู้ฝึกฝน วิธีการต่อสู้ของโลกมนุษย์เกือบจะเหมือนกับการละเล่นของเด็ก ไม่ควรค่าแก่การพูดถึง

นายพลโวจิ : “หลี่เฉิงซี คุณอู๋ท่านนี้เป็นปรมาจารย์การต่อสู้ของประเทศเหยียนหลง เขาลงมือเร็วปานสายฟ้า”

หลี่เฉิงซีคนนี้หันหน้าตรง เขาเหลือบมองอู๋เป่ยหนึ่งที พูด : “ใช่ไหม สำหรับนักสู้แล้ว ความเร็วไม่ใช่ปัญหา ต้องรวดเร็วและทรงพลังในเวลาเดียวกัน ยิ่งกว่านั้นต้องแม่นยำ แบบนี้ถึงจะสามารถเอาชนะศัตรูด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว”

นายพลโวจิหัวเราะฮ่าฮ่า ถามอู๋เป่ย : “คุณอู๋ ผู้พิทักษ์เหล่านี้ของผมฝีมือถือว่าใช้ได้ไหม”

อู๋เป่ยพูด : “ส่วนล่างไม่มั่นคง กล้ามเนื้อแข็งทื่อ ไม่มีอะไรนอกจากความแข็งแกร่งที่ดุร้าย พวกเขาไม่เข้าใจการต่อสู้ที่แท้จริงเลย”

ฟังเขาพูดแบบนี้ หลี่เฉิงซีโกรธอย่างมาก : “ไอ้เวร! แกกล้าพูดว่านักเรียนที่ฉันสอนไม่เข้าใจการต่อสู้ นี่แกกำลังดูถูกฉันเหรอ”

อู๋เป่ยดูแปลกๆ : “แกควรค่าให้ฉันดูถูกด้วยเหรอ ฉันเพียงแค่พูดความจริง”

คิ้วของหลี่เฉิงซีชนกันแน่น ตะคอก : “พูดจาไร้ยางอาย! กล้าต่อสู้กับฉันไหม”

อู๋เป่ยพูดอย่างไม่แยแส : “สู้กับฉันเหรอ แกยังไม่เหมาะ”

หลังจากนั้นเขาพูดกับจูชิงเหยียน : “ชิงเหยียน คุณไปสั่งสอนเขาสักหน่อย”

จูชิงเหยียนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวทันที พูดอย่างไม่แยแส : “เชิญ”

ช่วงเวลาที่ผ่านมา เธอฝึกฝนวิชาเพาะกายอย่างหนัก วิชาหายใจ การฝึกฝนพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด ชั้นพรสวรรค์อยู่ใกล้แค่เอื้อม บวกกับวิธีการบางอย่างที่อู๋เป่ยสอนเธอ เอาชนะคนที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่เรื่องยาก

หลี่เฉิงวีดูเหมือนว่ากำลังดูถูก : “เธอเหรอ”

จูชิงเหยียนพูดอย่างไม่แยแส : “ทำไม ดูถูกผู้หญิงเหรอ สามกระบวนท่าฉันก็สามารถเอาชนะแกได้แล้ว”

หลี่เฉิงซีโกรธจนหัวเราะออกมา : “ได้! อย่างนั้นก็อย่าโทษฉันทำร้ายดอกไม้ด้วยมือที่โหดเหี้ยม!”

ขาทั้งสองของเขาดีดหนึ่งที คนก็กระโดดขึ้นมา เตะกลางอากาศ ตรงมาทางจูชิงเหยียน ลูกเตะนี้ ทรงพลังอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม จูชิงเหยียนเพียงแค่ขยับร่างกายหนึ่งที มือขาวโบกเบาๆ ตบเข่าของหลี่เฉิงซี

เข่าของหลี่เฉิงซีเจ็บ และการรุกของเขาก็พลาดท่า ล้มไปทางด้านหน้าซ้าย เขาเพิ่งตกสู่พื้น ฝ่ามือตบหลังของเขาหนึ่งที

“เพี๊ยะ!”

หลี่เฉิงซีรู้สึกเหมือนถูกทุบด้วยค้อนอันหนักหน่วง นอนกองอยู่บนพื้น กระอักเลือดออกมาเต็มปาก

พลังฝ่ามือของจูชิงเหยียนนั้นลึกซึ้งมาก ความแข็งแกร่งนั้นน่าทึ่งมาก ฝ่ามือเดียวก็ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บ

นักเรียนผิวดำส่งเสียงร้องด้วยความประหลาดใจ ใช้สายตาที่เหลือเชื่อมองไปทางจูชิงเหยียน

จูชิงเหยียนพูดอย่างไม่แยแส : “ออมมือแล้ว”

นายพลโวจิตบมืออย่างแรง พูดด้วยรอยยิ้ม : “คุณจู คุณร้ายกาจอย่างมาก คาดไม่ถึงว่าจะเอาชนะคุณหลี่”

หลี่เฉิงซีลุกขึ้นมาจากพื้น จ้องจูชิงเหยียนถาม : “คุณเป็นนักสู้ของประเทศเหยียนหลงเหรอ”

จูชิงเหยียน : “ถือว่าใช่มั้ง”

จากนั้นหลี่เฉิงวีมองไปทางอู๋เป่ย พูดอย่างเกลียดชัง : “ตัวเองไม่ลงมือ ให้ผู้หญิงออกหน้า ไม่ใช่ผู้ชายที่ดี”

จูชิงเหยียนหัวเราะอย่างเย็นชา : “คนโง่! เขาเป็นปรมาจารย์ชั้นเทพ แค่นิ้วเดียวก็กดแกตายแล้ว แกมีสิทธิ์อะไรไปท้าประลองกับเขา”

อะไรนะ ปรมาจารย์ชั้นเทพ!

หลี่เฉิงซีตกใจอย่างมาก ใบหน้าซีดขาวไปเลย พูดเสียงสั่น : “เป็นไปไม่ได้ เขาอายุน้อยขนาดนี้.....”

อู๋เป่ยไม่อยากสนใจเขา เตรียมจะจากไป ใครจะไปรู้จู่ๆหลี่เฉิงซีก็คุกเข่าอยู่บนพื้น : “ปรมาจารย์ รับผมเป็นศิษย์ด้วยเถอะ!”

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว พูดในใจคนผู้นี้สมองไม่ปกติหรือเปล่า ลูกศิษย์สามารถรับไปเรื่อยได้ด้วยเหรอ