บทที่ 494 การประมูล

ต่อจากนี้อู๋เป่ยและถังปิงอวิ๋นคุยกัน ไม่สนใจอะไรเขาแล้ว

ถังเทียนเหอก็ไม่อึดอัดเช่นกัน นั่งยิ้มแย้มอยู่ด้านข้าง อู๋เป่ยหัวเราะ เขาก็หัวเราะเช่นกัน ถังอันเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นอยู่ในสายตา อดไม่ได้ที่จะอึ้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

ถังปิงอวิ๋นทนมองต่อไปไม่ไหวแล้ว รีบพูด : “คุณปู่สาม วันนี้คุณเป็นหนึ่งในผู้รับผิดชอบของงานเลี้ยงถัง ไม่ต้องมาเสียเวลาที่นี่ เอาแบบนี้ พรุ่งนี้ฉันจะให้อู๋เป่ยไปคุยกับคุณ”

ถังเทียนเหอดีใจอย่างมาก เขาตบขาหนึ่งทีและพูด : “ได้ ปิงอวิ๋นเชื่อฟังมากเลย รู้ใจปู่สามของเธอ”

หลังจากนั้นเขาทำความเคารพอู๋เป่ย : “คุณอู๋ ผมไม่รบกวนแล้ว” หลังจากนั้นก้มหัวแล้วจากไป

หลังจากถังเทียนเหอจากไป ถังปิงอวิ๋นมองอู๋เป่ย ยิ้มอย่างขมขื่นแล้วพูด : “ก่อนหน้านี้คุณบอกว่ารับปู่สามเป็นศิษย์ ฉันยังไม่เชื่อ ตอนนี้ฉันเชื่อแล้ว”

ถังอันตบหน้าอกโดยตรง พูด : “ผมตกใจแทบแย่! คุณปู่สามพูดเสียงต่ำแบบนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็น ต่อให้อยู่ต่อหน้าผู้นำถังเหมิน เขาก็ไม่เคยทำแบบนี้!”

อู๋เป่ยกลับไม่รู้สึกประหลาดใจ พูด : “เขามีความรู้ด้านการปรุงยา ดังนั้นภายในใจจึงเคารพนับถือผม พวกคุณสองคนไม่เข้าใจ”

ถังปิงอวิ๋นเหลือบมองเขาหนึ่งที : “ใช่ใช่ใช่ พวกเราไม่เข้าใจ อาจารย์ยาอู๋ ผู้น้อยของดื่มให้ท่านหมดแก้ว”

ถังอันก็ยกแก้วขึ้นมาเช่นกัน พูดด้วยรอยยิ้ม : “ผมด้วย เพื่อนอู๋ ผมดื่มให้คุณ!”

ดื่มเสร็จ ถังอันจากไป วันนี้เขารับผิดชอบกิจกรรมบางอย่างของงานเลี้ยงถัง ต้องไปเตรียมของบางอย่าง

ที่ไม่ไกล ว่าที่ลูกเขยเหล่านั้นมองเห็นว่าอู๋เป่ยและถังเทียนเหอและถังอันเจอหน้ากัน ภายในใจไม่พอใจอย่างมาก พวกเขาล้วนแล้วคิดไม่ออก เด็กคนนี้มีความสามารถขนาดไหน ถึงกล้าคุยกับถังเทียนเหอและถังอันคนใหญ่โตแบบนี้!

“ฮึ เด็กคนนี้ประจบประแจงเก่งจริงๆ คาดไม่ถึงว่าจะผูกมิตรกับถังเทียนเหอและถังอัน ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาจีบถังปิงอวิ๋นติด!” ชายร่างสูงคนหนึ่ง ทั้งตัวเต็มไปด้วยกล้ามพูดอย่างดูถูก : “ฉันดูถูกที่สุดก็คือคนที่ชอบเกาะผู้หญิงกิน”

อีกคนหนึ่งพูด : “พี่ฉี ดูเหมือนคุณจะไม่รู้จักคนนี้ เขาชื่ออู๋เป่ย เป็นปรมาจารย์ชั้นเทพท่านหนึ่ง ไม่ใช่คนที่ชอบเกาะผู้หญิงกินอะไรนั่น”

คนที่พูดเป็นผู้ชายที่มีใบหน้าเหลี่ยมและมีคิ้วหนา เขาถือแก้วไวน์ ไม่เคยละสายตาออกจากอู๋เป่ย

พี่ฉีคนนี้ตะลึงอย่างมาก : “อะไรนะ ปรมาจารย์ชั้นเทพ! หลัวจื่อหมิง นายไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม”

เขาตกใจจริงๆ ท้ายที่สุดแล้วการฝึกฝนของตัวเองเป็นเพียงชั้นลมปรานเสี่ยวโจวเทียน แต่ปรมาจารย์ชั้นเทพ ล้วนเป็นหัวหน้าใหญ่ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะดูแลมณฑล!

ชายที่ชื่อหลัวจื่อหมิงพูดอย่างช้าๆ : “ถ้าหากพวกคุณมีสายสืบที่ฉลาดล่ะก็ น่าจะรู้จักเขาตั้งนานแล้ว อู๋เป่ยคนนี้เป็นคนที่มีอิทธิพลอย่างมาก ศิษย์พี่ของเขาคือเย่เทียนจงของกรมศิลปะการต่อสู้ขั้นเทพ และยังมีหยางมู่ไป๋ของเซียนจี นอกจากนี้ เขายังเป็นสมาชิกของพรรคเทียนหลง กระทั่งอาจจะกลายเป็นผู้บัญชาการทหารคนต่อไปของมณฑลเคก็ได้!”

พี่ฉีคนนั้นฟังถึงตรงนี้ สีหน้าเปลี่ยนกะทันหัน รีบหุบปาก ไม่กล้าพูดอู๋เป่ยอีกต่อไป เป็นถึงปรมาจารย์ชั้นเทพ ไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถวิพากษ์วิจารณ์ได้

อย่างไรก็ตาม ในสถานที่ก็มีคนไม่พอใจเช่นกัน เสียงหนึ่งพูด : “ชั้นเทพเท่านั้น ไม่มีอะไรน่าตกใจเลย ผมได้ยินมาว่าโอวหยางจินจุนและหวงฟู่เฉียนจวินมาถึงแล้ว พวกเขามีตัวตนเป็นถึงชั้นคนเซียน! คนเซียนอยู่ต่อหน้า ชั้นเทพไม่นับเป็นอะไรเลย”

“ผมก็ได้ยินเหมือนกัน สองคนนี้ดูเหมือนว่าจะมุ่งเป้ามาที่ถังปิงอวิ๋น พระเจ้า ตอนนี้มีเรื่องสนุกๆให้ดูแล้ว คนที่ชื่ออู๋เป่ยคนนี้ เกรงว่าจะซวยแล้ว!”

ระหว่างที่พวกเขากำลังพูด ชายหนุ่มสองคนเดินเข้ามา พวกเขาเดินอย่างสง่างาม มีสไตล์ของราชา ทันทีที่ทั้งสองปรากฏตัว ว่าที่ลูกเขยเหล่านี้หุบปากทันที หลีกทางให้โดยอัตโนมัติ

คนที่มาดูอยู่ห่างประมาณสี่ห้าก้าว พวกเขายืนอยู่ตรงตำแหน่งตรงกลาง

“พวกคุณใครคืออู๋เป่ย” ทั้งสอง ชายคนหนึ่งที่สวมชุดสูทสีดำพูด คนผู้นี้อายุยี่สิบกว่า ใบหน้าเรียว ดวงตาเรียว คิ้วบาง และกระดูกที่ดูสง่างาม

พี่ฉีคนนั้นกระแอมในลำคอ ชี้ไปทางอู๋เป่ย พูด : “ผู้สืบทอดโอวหยาง คนนั้นก็คืออู๋เป่ย!”

คนผู้นี้ก็คือโอวหยางจินจุน เขามองตามทางที่ชี้ไป แน่นอนมองเห็นอู๋เป่ยและถังปิงอวิ๋นนั่งอยู่ด้วยกันและพูดคุยอย่างสนุกสนาน ใบหน้าของเขามืดมนทันที เตรียมจะเดินไปหาอู๋เป่ยเพื่อหาเรื่อง

อย่างไรก็ตาม ผู้ชายที่มาด้วยกันคนนั้นขัดขวางเขา พูดอย่างไม่แยแส : “อย่าเพิ่งใจร้อน”

คนผู้นี้ สวมชุดสูทสีขาวทั้งตัว รูปร่างสูงใหญ่ สูงกว่าพี่ฉีคนนั้นนิดหน่อย สูงหนึ่งร้อยเก้าสิบห้าเซนติเมตร ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเหมือนก้อนเหล็ก ผิวของเขาสีเข้ม เขามีคิ้วหนาและตาโต และมีผมสั้น

เขามองดูแล้วกลับไม่อ้วน แต่น้ำหนักของเขามากกว่าสองร้อยกิโลกรัม ทรงพลังอย่างมาก ระเบิดพลังทำให้คนหวาดกลัว!

โอวหยางจินจุนพูดด้วยความโกรธ : “หวงฟู่เฉียนจวิน คุณกล้าขวางผมเหรอ”