บทที่ 498 มีดกระดาษมรณะ

อู๋เป่ยพูด : “กลับไปพักฟื้นให้มากๆ ประมาณหนึ่งเดือน น่าจะสามารถหายขาดได้แล้ว”

อาจารย์หลงยิ่นโค้งคำนับลึกๆ : “อมิตตาพุทธ หมอเทวดาอู๋มีความเมตตา ฉันขอขอบคุณ!”

อู๋เป่ยโค้งคำนับกลับ : “อาจารย์เกรงใจแล้ว”

ถังอันพูดด้วยรอยยิ้ม : “อาจารย์หลงยิ่น ในเมื่อท่านมาแล้ว เชิญไปร่วมงานเลี้ยงถังด้วยกัน ผมจะให้คนจัดห้องให้เดี๋ยวนี้เลย ให้ท่านได้พักผ่อนอย่างสงบ ถังเหมินของพวกเรามียารักษาศักดิ์สิทธิ์มากมาย เชื่อว่าน่าจะช่วยอาการบาดเจ็บของเขาได้”

เขาดีใจอย่างมากจริงๆ เพราะว่าถังเหยียนผู้ก่อเรื่องคนนี้ บุคคลระดับสูงของถังเหมินกังวลอย่างมาก ถังเหมินไม่กลัวหลงยิ่น แต่เบื้องหลังของหลงยิ่นมีจิงกังหมิงวังและพระภิกษุศักดิ์สิทธิ์ ไม่กล้ารุกรานเป็นอันขาด

ตอนนี้อู๋เป่ยรักษาซื๋อเสียวหลินหายดีแล้ว ความเกลียดชังก็จะหายไปเองเช่นกัน ในที่สุดพวกเขาก็รู้สึกโล่งอก

หลงยิ่นยิ้มเล็กน้อย : “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อย่างนั้นฉันก็ขออยู่ต่อแล้วกัน”

อันที่จริงหลงยิ่นสามารถอยู่ต่อได้ เป็นเพราะไว้หน้าอู๋เป่ย หวังว่าจะสามารถคุยกับเขาได้มากขึ้น ท้ายที่สุดแล้วรู้จักกับหมอเทวดาแบบนี้หนึ่งคน เท่ากับว่าชีวิตมีเกราะป้องกันเพิ่มอีกหนึ่งชั้น

หัวใจที่แขวนอยู่ของถังชิงเฉิน ในที่สุดก็วางลงมา เธอรีบขอบคุณอู๋เป่ย

อู๋เป่ย : “คุณผู้หญิงถังไม่ต้องเกรงใจ”

หลังจากนั้นเขามองถังเหยียนหนึ่งที พูด : “น้องชายของคุณไม่ได้เป็นอัมพาต อันที่จริงไม่จำเป็นต้องรักษา”

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ทุกคนต่างตกตะลึง เขาไม่ไดเป็นอัมพาตเหรอ

ความลับของตัวเองถูกเปิดเผยด้วยหนึ่งประโยค ถังเหยียนโมโหเล็กน้อย เขาลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว พูดด้วยความโกรธ : “ผมเป็นอัมพาตหรือไม่เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย”

ทุกคนต่างส่ายหน้า พูดในใจ ถังชิงเฉินมีน้องชายแบบนี้ ช่างโชคร้ายจริงๆ!

ถังชิงเฉินทั้งโกรธและตะลึง เข้าไปใบหน้าของน้องชายหนึ่งที พูดด้วยความโกรธ : “รีบขอโทษคุณชายอู๋เดี๋ยวนี้!”

“อย่าแม้แต่จะคิด!” ถังเหยียนคนนี้ผลักฝูงชน แล้ววิ่งหนีออกไป

ถังชิงเฉินโกรธจนใบหน้าซีด สามารถทำได้แค่หันกลับมาโค้งคำนับอู๋เป่ย : “คุณชาย ขอโทษ ฉันขอโทษแทนถังเหยียนด้วย”

อู๋เป่ยพูดอย่างไม่แยแส : “ไม่เป็นไร” สำหรับนิสัยเสียของชายหนุ่มคนนี้ เขาก็หมดคำพูดเช่นกัน

หลังจากถังชิงเฉินขอโทษเสร็จ รีบไปหาน้องชายของเธอคนนั้นเลย

หวงฟู่เฉียนจวินและโอวหยางจินจุนในเวลานี้ ภายในใจรู้สึกไม่สุขอย่างมาก พ่ายแพ้ให้อู๋เป่ยสองครั้งติดต่อกัน ภายในใจมืดมนอย่างมาก

ในเวลานี้ถังอันพูดด้วยรอยยิ้ม : “ทุกท่าน การพบปะสิ้นสุดเพียงเท่านี้ ต่อจากนี้ พวกเรามาเล่นเกมล่าสมบัติกัน”

ต่อจากนั้น เขาพูดถึงกฎของเกม ถังเหมินจะส่งยอดฝีมือออกมาสี่คน ยอดฝีมือแต่ละคนจะเฝ้าสมบัติหนึ่งหีบ ทุกคนที่อยู่ในสถานที่เพียงแค่ต้องเอาชนะยอดฝีมือที่เฝ้าสมบัติ ก็สามารถมีหีบสมบัติได้

แน่นอน ยอดฝีมือทั้งสี่ต่างก็มีความเชี่ยวชาญเป็นของตัวเอง และเป็นการยากที่จะเอาชนะพวกเขาได้

พูดกฎเสร็จ ถังอันปรบมือหนึ่งที ยอดฝีมือทั้งสี่ของถังเหมินปรากฏตัวทีละคน ในมือของพวกเขาแต่ละคนจะถือหีบเล็กๆหนึ่งใบ

หนึ่งในนั้นมีผมสีขาว ดูเหมือนว่าจะมีอายุเจ็ดสิบปี เขายืนอยู่ที่นั่น ก็มีกลิ่นอายของความดุร้ายเผยออกมา ทำให้คนไม่กล้าดูถูก

ถังอันพูดด้วยรอยยิ้ม : “ทุกท่านคงทราบดี สิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดของถังเหมินของผมคืออะไร”

คนที่อยู่ในสถานที่พูด : “แน่นอนว่าเป็นอาวุธลับและยาพิษ”

ถังอันพยักหน้า : “ไม่ผิด สิ่งที่ทุกคนคุ้นเคยมากที่สุดของถังเหมินของผม ก็คืออาวุธลับ แม้ในยุคของอาวุธปืน อาวุธลับของถังเหมินของผมก็ยังคงทำให้โลกตกใจได้”

“ท่านนี้คือผู้อาวุโสถังซี เป็นยอดฝีมือด้านอาวุธลับของถังเหมินของผม อาวุธลับที่เขาใช้ แม้แต่ตี้เซียนก็ต้องขนหัวลุก ห้าสิบปีก่อน ปีศาจตัวใหญ่เซียวจวินอวิ๋นออกอาละวาดทางตะวันตกเฉียงใต้ เข่นฆ่าบู๊ลิ้ม แม้แต่ซั่งฟ๋าซื่อที่ถูกส่งมาจากดินแดนแห่งเซียนก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้”

“เซียวจวินอวิ๋นไม่เห็นถังเหมินของพวกเราอยู่ในสายตา นำปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่มาบุกโจมตีถังเหมิน ผู้อาวุโสถังซีก้าวออกมา ด้วยสุดยอดอาวุธลับของถังเหมิน เข็มเซียนเกล็ดมังกรบินทำให้มันบาดเจ็บสาหัส ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหมดที่เขานำมาก็ถูกสังหารเช่นกัน! สงครามครั้งนั้น ทำให้ชื่อเสียงของถังเหมินของพวกเราโด่งดังอย่างมาก ห้าสิบปีต่อมา ไม่มีใครกล้าโจมตีถังเหมินของพวกเราอีก”

ทุกคนตกตะลึง ต่างมองไปทางถังซีด้วยสายตาที่ตกตะลึง ต้องรู้ว่า เซียวจวินอวิ๋นคนนั้นเป็นถึงปรมาจารย์ตี้เซียนขั้นสาม คาดไม่ถึงว่าจะได้รับบาดเจ็บจากเข็มเซียนเกล็ดมังกรบิน!

ถังอันแนะนำเสร็จ ถังซีหัวเราะฮ่าฮ่า : “ทุกท่าน บนตัวของฉันมีมีดกระดาษเจ็ดรูปแบบ พวกนายใครที่สามารถรับมีดกระดาษเจ็ดรูปแบบของฉันโดยไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว หีบสมบัติในมือของฉันก็จะมอบให้เขา หีบสมบัตินี้ มันเป็นสมับติหนึ่งชิ้นของถังเหมินของพวกเรา พู่กันมังกร”

อู๋เป่ยถามถังปิงอวิ๋นเสียงเบา : “ปิงอวิ๋น พู่กันมังกรนี้มีต้นกำเนิดมาจากอะไร”

ถังปิงอวิ๋น : “สมัยที่ประเทศฉู่ได้รับการสถาปนา ขงเบ้งได้ครอบครองโดยบังเอิญ เขาชอบใช้พู่กันนี้ในการเขียน”