บทที่ 510 งานเลี้ยงดอกบัว

อู๋เป่ยจึงสั่งยาและให้เขากลับไปกินยาก่อน ซึ่งน่าจะได้ผล

หลังจากรักษาผู้ป่วยแล้ว ถังซีก็เชิญเขาไปที่ห้องจัดเลี้ยง อาหารหลากหลาย และอู๋เป่ยก็รู้สึกอยากอาหารทันทีที่เขาเห็นมัน งานเลี้ยงก่อนที่ตระกูลถัง เขาไม่ได้กินอะไรสักคำ ดังนั้นเขาจึงขะกินชดเชยในครั้งนี้

ถีงซีในฐานะเจ้าภาพ อวยพรทุกคนไปสองสามครั้ง อาจารย์หลงยิ่น ก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "คุณอู๋ ฉันขอดื่มแก้วนี้เพื่อแสดงความขอบคุณ"

อู๋เป่ยรีบหยิบแก้วขึ้นแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า: "วันนี้เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบกับท่านอาจารย์"

หลงยิ่นยิ้มและพูดว่า: "คุณอู๋อวดฉันเกินไปแล้ว ตำแหน่งอาจารย์นั้น ฉันไม่กล้ารับ"

ถังเทียนเหอกล่าวว่า: "ทักษะการแปรธาตุของคุณอู๋นั้นยอดเยี่ยมมาก ฉันจะขอคำแนะนำจากเขาในภายหลัง"

หัวใจของหลงยื่น สั่นไหว: "คุณอู๋ คุณยังรู้วิธีการแปรธาตุด้วยหรือ? นั่นน่าทึ่งจริงๆ"

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงหยิบการ์ดเชิญที่ทำจากใบกระวานออกจากแขนของเขา ยื่นให้อู๋เป่ยด้วยมือทั้งสองข้าง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า: "คุณอู๋ เดือนหน้า เมืองธิเบตฉันจะจัด'งานเลี้ยงดอกบัว' ฉันหวังว่าคุณอู๋จะเข้าร่วมได้”

อู๋เป่ยรับคำเชิญและดูการ์ดนี้ถูกส่งมาจากวัดจินกังและเจ้าอาวาสของ วัดจินกัง ก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากจิงกังหมิงวัง!

เขาอดไม่ได้ที่จะถามว่า: "งานเลี้ยงดอกบัวนี้ทำอะไรกัน?"

หลงยิ่นยิ้มและกล่าวว่า: "ผู้ที่สามารถมีส่วนร่วมในงานเลี้ยงดอกบัวนั้นเป็นหนุ่มสาวที่มีพรสวรรค์ซึ่งมีอายุต่ำกว่า 25 ปี พวกเขาจะมีโอกาสไปวัดจินกังและพบกับพระภิกษุศักดิ์สิทธิ์"

จู่ๆ หัวใจของอู๋เป่ยก็เคลื่อนไหว: "ได้พบพระภิกษุศักดิ์สิทธิ์"

หยงยิ่น พยักหน้า: "ใช่ งานเลี้ยงดอกบัว นี้จัดขึ้นทุกๆ 10 ปีเท่านั้น เป็นโอกาสที่หาได้ยาก คุณอู๋คุณเป็นคนที่มีพรสวรรค์พิเศษ คุณต้องไปนะ บางทีคุณอาจได้พบกับพระภิกษุศักดิ์สิทธิ์และได้รับการยอมรับให้เป็นลูกศิษย์ของเขาก็ได้ ”

อู๋เป่ยรู้ว่าเขามีเจตนาดีจึงรีบพูดว่า: "ขอบคุณมากอาจารย์"

หลังอาหารเย็น ถังปิงอวิ๋นได้นำฮวาเหยี่ยและตงหวงมา เนื่องจากพวกเขาต้องเข้าร่วมงานเลี้ยงตระกูลถังฮวาเหยี่ยและ ตงหวงจึงอยู่ในหุบเขา และตอนนี้พวกเขาถูกส่งไปยังบ้านพักของถังซีแล้ว

ทุกคนต่างก็จากไป และอู๋เป่ยก็อาศัยอยู่ในลานบ้านเล็กๆ ถังปิงอวิ๋นคุยกับเขาสักครู่แล้วก็ไปหาถังเทียนเจวี๋ย ตอนนี้ตระกูลมีเรื่องหลายอย่างเกิดขึ้นและก็เธอก็ยุ่งมาก

ในลานบ้าน มีเพียง คนคนเดียว สุนัขตัวเดียวและนกแก้วตัวเดียว

เกิดหลายสิ่งมากในวันเดียว และตอนนี้ อู๋เป่ย จำเป็นต้องสงบสติอารมณ์และแยกแยะมัน

เขาจุดธูปแล้วผ่อนคลายและทำความเข้าใจกับสถานการณ์ ด้วยการสนับสนุนของตี้ซิน และ ถังเทียนเจวี๋ย เขาจะมีตัวตนในตรกูลถัง อย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม ตระกูลถังนี้อันตรายในทุกย่างก้าว ซึ่งทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก และเขาต้องการหลีกหนีโดยสัญชาตญาณ แต่ว่าหากเขาจากไป ถังปิงอวิ๋นอาจไม่สามารถรับมือกับมันได้ทั้งหมด

หลังจากที่ธูปเผาไหม้หมดแล้ว เขาก็ถามฮวาเหยี่ยว่า: "ฮวาเหยี่ย คุณรู้จักพระภิกษุศักดิ์สิทธิ์ในธิเบตหรือไม่"

ฮวาเหยี่ย: "คุณกำลังพูดถึงพระภิกษุแห่งวัด หลันเคอ ใช่ไหม เขามีภูมิหลังที่ดี มีผู้คนมากมายในโลกเซียนที่ได้รับความสูญเสียจากมือเขา ในใจพวกเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง แต่พวกเขาไม่กล้าที่จะแก้แค้น"

อู๋เป่ยเริ่มสนใจ: "ถ้าอย่างนั้น พระภิกษุผู้ศักดิ์สิทธิ์มีพลังมาก เขาอยู่ในสถานะอะไร?"

ฮวาเหยี่ย: “อาณาจักรพระพุทธศาสนาแตกต่างจากของเรา ได้ยินมาว่าพระภิกษุผู้นี้อาจเป็นผู้มีอำนาจในขอบเขตโพธิสัตว์”

อู๋เป่ยประหลาดใจ: “โพธิสัตว์?”

ฮวาเหยี่ยพยักหน้า: "และเป็นขอบเขตโพธิสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ ขอบเขตของอาณาจักรโพธิสัตว์นั้นค่อนข้างใหญ่ เทียบเท่ากับขั้นปลายของขอบเขตเซียนทางโลกสู่ขอบเขตขั้นเซียน โพธิสัตว์ศักดิ์สิทธิ์นี้เป็นขั้นที่สามของขอบเขตโพธิสัตว์ในอาณาจักรพุทธศาสนา หรือที่เรียกกันว่าโพธิสัตว์ศักดิ์สิทธิ์”

อู๋เป่ยกระพริบตา : "โพธิสัตว์ซูและโพธิสัตว์พู่เซียงในตำนานอยู่ในระดับใด?"

ฮวาเหยี่ย: "พวกเขาเป็นโพธิสัตว์ลำดับสูงสุด ฝึกฝนสมบูรณ์และถูกเรียกว่าโพธิสัตว์ผู้ยิ่งใหญ่ พวกเขาเทียบเท่ากับการดำรงอยู่เหมือนเทพเจ้า"

อู๋เป่ยกำลังคุยกับฮวาเหยี่ย จู่ๆ อู๋อ้าวซวงก็เดินเข้ามา เมื่อเห็นเธอ ฮวาเหยี่ยและตงหวงต่างก็ตกตะลึง วินาทีต่อมา ฮวาเหยี่ยก็หลับตาลงครึ่งหนึ่งทันที งอคอ และดูเหมือนจะหลับไปทันที ตงหวงซุกหน้าลงในท้องและนิ่งเงียบ

ความเงียบของพวกเขาทำให้ อู๋เป่ยแอบประหลาดใจ พวกเขารู้ที่มาของผู้หญิงคนนี้งั้นเหรอ?

“มีอะไรเหรอ?” เขาถาม

อู๋อ้าวซวงยื่นมือออกมา: "ขอเงินหน่อย"

อู๋เป่ยจำได้ว่าเขาสัญญาว่าจะให้เงินจำนวนหนึ่งแก่เธอ เขาจึงถามว่า "คุณต้องการเท่าไหร่"

อู๋อ้าวซวง: "ห้าหมื่นล้าน"