บทที่ 52 ดรรชนีคีบดอกไม้

หลังจากดื่มไปสามรอบ อู่เป่ยถามเหลิ่งหรูเยียนว่า "คุณเป็นเพื่อนกับลู่จวินเฟยเหรอ"

"ไม่ขนาดนั้น" เหลิ่งหรูเยียนยิ้มเบา ๆ "พ่อของฉันและพ่อของลู่จวินเฟยทำงานร่วมกันมาระยะหนึ่ง หลังจากที่ตระกูลลู่ฟื้นฟูบ้านพักไท่คัง พวกเขาขายแหล่งเงินทุนทุกที่ ฉันมาที่นี่เพื่อตรวจสอบบ้านพักไท่คังน่ะ"

อู๋เป่ย "หืม? ตระกูลลู่กำลังจัดหาเงินทุน?"

จัวคังที่รู้เรื่องนี้พูดขึ้นว่า "ตระกูลลู่มีความทะเยอทะยานอย่างมาก ตอนนี้พวกเขากำลังขายสิทธิ์และผลประโยชน์ของบ้านพักบนภูเขาไท่คัง จากนั้นก็จะเอาเงินมาพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ใหม่"

เหลิ่งหรูเยียนพยักหน้า "ถูกต้อง ตระกูลลู่ได้รับที่ดินแล้วและกำลังจะทำโครงการใหญ่ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องการเงินทุนอย่างเร่งด่วนในขณะนี้"

อู๋เป่ยถามแปลก ๆ ว่า "ตระกูลลู่เพิ่งฟื้นตัวจากการล้มละลายและกำลังจะซื้อที่ดิน?"

จัวคังหัวเราะเยาะ "ฉันเกรงว่ามีเหตุผลอื่นสำหรับเรื่องนี้!"

เหลิ่งหรูเยียนกล่าวว่า"พ่อของฉันก็คิดแบบนั้น ตระกูลลู่อาจมีเจตนาอื่น แต่เราไม่รู้"

หลังจากรับประทานอาหารและเหล้าเสร็จก็เป็นเวลาเช้าตรู่แล้ว สวี่จี้เฟยและจัวคังก็ออกไปพักผ่อนตามลำดับ อู๋เป่ยและเหลิ่งหรูเยียนไม่ได้จากไป มีบ้านหลายหลังในสถานที่นี้และคืนนี้พวกเขาจะพักที่นี่

พวกเขาอาศัยอยู่ในอาคาร ส่วนอู๋เป่ยและเหลิ่งหรูเยียนอาศัยอยู่บ้านข้างๆ

ขณะที่อู๋เป่ยเข้าไปในห้องของเขาและกำลังจะอาบน้ำและเข้านอน ก็มีคนมาเคาะประตู เมื่อเขาเปิดประตู เขาก็เห็นเหลิ่งหรูเยียน

“คุณเหลิ่ง มีอะไรหรือเปล่า” เขาถาม

เหลิ่งหรูเยียนยิ้มและพูดว่า "เรียกฉันว่าหรูเยียนเถอะ"

ดวงตาที่สวยงามของเธอเคลื่อนไหว เธอพูดว่า "คุณอู๋เป็นปรมาจารย์พลังลมปราณและมีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยม คุณช่วยฉันแก้ปัญหาการฝึกฝนได้ไหม"

อู๋เป่ย "หืม? คุณมีปัญหาอะไรเหรอ"

เหลิ่งหรูเยียนพยักหน้า"ฉันฝึกดรรชนีคีบดอกไม้ของตระกูลได้อย่างราบรื่นมาก แต่เมื่อเร็ว ๆ นี้ฉันมักจะรู้สึกว่าลมหายใจหยุดนิ่งและรู้สึกวิงเวียนอยู่เสมอ"

อู๋เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ไหนเธอลองทำให้ฉันดู"

เหลิ่งหรูเยียนรวบรวมลมหายใจ มือขวาทำเป็นรูปดอกไม้ เขาเห็นว่าลมปราณภายในวิ่งมาสักพักหนึ่ง จากนั้นมันก็เริ่มวิ่งกระจายไปหลายสายเห็นได้ชัดว่ามีปัญหากับเส้นทางวิ่งนี้!

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หากทำตามเหลิ่งหรูเยียนเมื่อเขาผ่านจุดเชื่อมต่อของตัดผ่านทั้งสอง เขารู้สึกหยุดนิ่งจริงๆ และสมองของเขาก็มึนงงเช่นกันสำหรับ สักครู่

“ห๊ะ? เวียนหัวจริงๆ!” เขาแอบประหลาดใจ

เมื่อเห็นอู๋เป่ยตัวสั่น เหลิ่งหรูเยียนรีบถาม "คุณเป็นอะไรไป"

อู๋เป่ยโบกมือ "ไม่เป็นไร ฉันกำลังคิดเกี่ยวกับสิ่งที่เธอพูด"

เหลิ่งหรูเยียนยิ้มและพูดว่า "สถานการณ์นี้รบกวนพ่อของฉันจริงๆ อาจเกี่ยวข้องกับความไม่สมบูรณ์ของดรรชนีคีบดอกไม้ที่เราเรียนมา"

อู๋เป่ยพยักหน้า "น่าจะใช่ ถ้าอย่างนั้นฉันจะหาวิธีและบอกเธอพรุ่งนี้เช้า"

เหลิ่งหรูเยียนพยักหน้า "ลำบากคุณแล้วจริงๆ!"

เหลิ่งหรูเยียนออกไปแล้ว แต่อู๋เป่ยนอนไม่หลับได้ เขากำลังคิดถึงดรรชนีคีบดอกไม้นี้ พลังลมปราณถูกขวางเมื่อผ่านจุดจุดหนึ่ง วิธีแก้ปัญหานี้คือสิ่งที่เขาต้องคิดในตอนนี้

“แล้วถ้าเราไม่ผ่านจุดเชื่อมนี้ แต่ใช้จุดอื่นล่ะ?” ทันใดนั้น เขาก็คิดหาวิธีและเริ่มลองทันที

ระหว่างเส้นทั้งสองก่อนและหลังมีเส้นขนาดใหญ่และขนาดเล็กเชื่อมต่อกัน อู๋เป่ยกระตุ้นลมปราณให้ผ่านเส้นเหล่านี้ เพื่อเชื่อมกับเส้นก่อนและหลังจุดเชื่อม

ครั้งแรก เขารู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต ครั้งที่สอง เปลือกตาของเขากระตุก และจิตของเขาเกือบซ่าน แต่มันก็ยังไม่ได้ผล!

หลังจากทดลองเจ็ดถึงแปดรอบติดต่อกัน ในที่สุดในรอบที่เก้าพลังลมปราณก็เคลื่อนผ่านเส้นขนาดปานกลางที่เชื่อมต่อเส้นก่อนและหลังจุดเชื่อได้