บทที่ 530 ชาตรัสรู้และแม่ทองจากตะวันตก

ผ่านไป 10 กว่านาที รถก็มา ครั้งนี้มีคนเจ็ดคนขึ้นรถ ในนั้นมีชายคนหนึ่งใส่หน้ากากที่เป็นที่นิยมในหมู่นักเรียนนั่งอยู่ข้างอู๋เป่ย

ทันทีที่เขานั่งลง ชายคนนั้นก็มองไปที่ถังจื่อยี่และพูดด้วยรอยยิ้ม "รูปร่างดีขนาดนี้ คงเป็นสาวสวยสิท่า?"

ถังจื่อยี่ไม่สนใจ แต่อีกคนก็ยังพูดต่อ "คนสวย ไปกับฉันไหม ฉันเป็นกังฟูนะ ฉันปกป้องเธอได้"

อู๋เป่ยตบหน้าเขาและหน้ากากของเขาก็แตก เขากระแทกชายคนนั้นล้มลงที่ทางเดินทำให้ทุกคนตกตะลึง

เขาพูดอย่างเย็นชา "อยากไปกับฉันไหม แล้วฉันล่ะ?"

ชายคนนั้นปิดหน้าของเขาโดยรู้ว่าอู๋เป่ยไม่ใช่คนที่ควรจะมีเรื่องด้วย เขาจ้องมองที่อู๋เป่ยอย่างขุ่นเคืองและพูดว่า "ฝากไว้ก่อนเถอะ ฉันไม่ปล่อยแกไปแน่!"

อู๋เป่ยเยาะเย้ย เขายกชายคนนั้นขึ้นแล้วกระแทกหัวเข้ากับหน้าต่างรถ

"เพล้ง!"

กระจกรถแตก ชายถูกโยนลงจากรถ ชนเสาไฟฟ้าแรงสูงอย่างแรง กระดูกหักหลายจุดและสลบอยู่ตรงนั้น

ทุกคนทำเป็นไม่สนใจกับการกระทำของอู๋เป่น ไม่มีใครหยุดเขาและไม่มีใครว่าอะไร พวกเขาทั้งหมดทำแค่ยืนดูเฉยๆ

อู๋เป่ยกลับไปที่ที่นั่งเดิม พูดคุยและหัวเราะกับถังจื่อยี่ต่อไปราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็ขับเข้าไปในเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ สถานที่แห่งนี้ดูคุ้นตา เขาเคยมาเมื่อสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ที่นี่เรียกว่า "เขตอนุรักษ์ธรรมชาติภูเขาพระจันทร์"

ในตอนนี้ภูเขาพระจันทร์ทั้งหมดกลายเป็นตลาดผีในเจียงหนาน รถจอดอยู่ที่ทางเข้าเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ ผู้คนต่างเดินเข้าไป

อู๋เป่ยและถังจื่อยี่หยิบตั๋วเล็ก ๆ ที่ประทับด้วยแสตมป์สีน้ำเงินและจ่ายเงินก่อนจะผ่านประตู

หลังจากเข้าไปในประตู ชายชราคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลแล้วพูดว่า "ทุกคน ตลาดผีเจียงหนานแห่งนี้แตกต่างจากปีก่อนๆ ปีนี้มีขนาดใหญ่ขึ้น ตระกูลเก่าแก่บางตระกูลก็ได้รับเชิญให้มาด้วย ฉันหวังว่าทุกคนจได้ซื้อในสิ่งที่คุณต้องการ นอกจากนี้ ใครที่จะไปตลาดชั้นใน กรุณามาซื้อตั๋วเข้าด้วย”

จากนั้นอู๋เป่ยก็เดินไปซื้อตั๋ว โดยใช้เงินยันต์สองเหรียญต่อหนึ่งตั๋ว "ขอโทษครับ ตั๋วใบเดียวพาคนไปได้กี่คน?"

ชายชรากล่าวว่า "ตั๋วหนึ่งใบพาคนเข้าไปได้มากสุดสองคน"

อู๋เป่ยพยักหน้า หยิบตั๋วทองคำแล้วดึงถังจื่อยี่เข้าไปข้างใน

ถังจื่อยี่ "เรามาดูนอกตลาดชั้นในกันก่อนเถอะ"

เดินมาได้สักพักก็ถึงทางขึ้นเขา อู๋เป่ยและถังจื่อยี่เดินขึ้นไปตามถนนบนภูเขา เดินไปเพียงไม่กี่ก้าวก็เห็นชายชราชุดดำนั่งอยู่บนก้อนหินใหญ่ มีกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งกระจายอยู่ตรงหน้าเขาและมีขวดเล็กๆ สามใบวางอยู่บนกระดาษโดยมีโน้ตอยู่บนกระดาษ

บนกระดาษเขียนว่า "เซนหนึ่ง" "เซนสอง" และ "เซนสาม" อู๋เป่ยถูกดึงดูดทันที เขายิ้มแล้วถามว่า "ท่านผู้เฒ่า ขายอะไรเหรอ?"

ใบหน้าของชายชราพร่ามัวเล็กน้อยและผิวหน้าของเขาถูกห่อหุ้มด้วยพลังวรยุทธ์ เขาพูดอย่างใจเย็น "ชาที่ฉันหลอมขึ้นมาเอง"

มันคือชาจริงๆ! อู๋เป่ยรีบถาม "เปิดดูได้ไหม"

ชายชราส่ายหัว "คุณสามารถเปิดได้หลังจากซื้อแล้วเท่านั้น"

อู๋เป่ยก็ไม่โกรธ เขาถาม "ท่านผู้เฒ่า ชาของคุณราคาเท่าไหร่?"

ชายชราพูดว่า “เซนแรกขายสามล้าน เซนสองขายเก้าล้าน เซนสามขายยี่สิบล้าน”

อู๋เป่ยเห็นว่าขวดโหลเต็มไปด้วยใบชา แต่ละขวดมีน้ำหนักประมาณครึ่งจิน

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ท่านผู้เฒ่า นี่คือ 'ชาซิน' หรือเปล่า?"

ชายชราอดไม่ได้ที่จะมองเขาอย่างครุ่นคิด "ถูกต้อง หายากนะคนที่รู้จักมัน ทุกวันนี้มีคนน้อยมากที่รู้จักชาซิน"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "ในเมื่อเป็นชาซิน งั้นผมเหมาหมด" หลังจากพูดไปอย่างนั้น เขาก็มอบเช็คธนาคารมูลค่า 100 ล้านให้อีกฝ่ายและซื้อชามาสามกระป๋อง

ชายชราตรวจสอบตั๋วแลกเงิน หยิบกระดาษขาวขึ้นมาแล้วลอยจากไป

ถังจื่อยี่รู้สึกว่าชาค่อนข้างมีราคาแพง เธอจึงกระซิบ "มันก็แค่ชา มันไม่แพงไปหน่อยเหรอ ขายตั้งร้อยล้าน?"