บทที่ 532 หินที่มีหัวคนอยู่ในนั้น

อู๋เป่ยพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็กระแอมในลำคอ "เถ้าแก่ หนึ่งพันหยวนแพงเกินไป เอาอย่างนี้ดีกว่า ให้ผมซื้อไปดูสักไม่กี่ก้อนก่อน ก้อนละ สามพันหยวน"

จริงๆ แล้วตัวพ่อค้าเองก็กังวลเหมือนกัน ของพวกแปลกดี แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครซื้อ ก่อนหน้านี้าีคนผ่านไปผ่านมาตั้งไม่รู้เท่าไหร่ แต่ก็ไม่มีใครสนใจเลยสักนิด

เขาลังเลและพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นก็ต้องซื้ออย่างน้อยสิบอัน"

ในการเดินทางครั้งนี้ เขาต้องหารายได้นับหมื่นหยวน ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่มีเงินจ่ายค่าเดินทางกลับบ้าน!

อู๋เป่ยพยักหน้า "แน่นอน ผมจะซื้ออย่างน้อยสิบอัน"

อู๋เป่ยค้นหินที่มีอยู่มากกว่าร้อยก้อนตรงนั้น หินส่วนใหญ่ไม่มีอะไรอยู่ข้างใน และมีเพียงห้าก้อนเท่านั้นที่มีบางอย่างอยู่ข้างใน รวมถึงหินก้อนใหญ่ที่มีหัวมนุษย์อยู่ข้างในด้วย

เขาหยิบหินออกมาทั้งหมดห้าก้อน แล้วหยิบหินเล็กๆ ข้างในกลวงออกมาห้าก้อน แล้วพูดว่า "เถ้าแก่ ผมเอาหินสิบก้อนนี้แหละ"

เมื่อเห็นว่ามีคนซื้อหินแปลก ๆ พวกนี้ หลายคนก็เข้ามาดูอย่างสนใจ

มีเสียงคนแก่ถามว่า "หนุ่มน้อย ทำไมถึงซื้อหินพวกนี้ล่ะ"

ในตลาดผี ปกติคนทั่วไปไม่จะถามเรื่องของคนอื่น อู๋เป่ยรู้สึกแปลก ๆ เขาหันกลับมาและเห็นชายชรามีหนวดเคราสีขาว เขาอายุ 70 ​​ปี เขาไม่สวมหน้ากากและถามด้วยรอยยิ้ม

อู๋เป่ยที่กำลังจะตอบว่าทำไมต้องบอกคุณ ถังจื่อยี่ก็รีบพูดว่า "คุณจิง คุณก็อยู่ที่นี่เหมือนกันเหรอ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบคุณ"

ทันทีที่เขาพูดว่า "คุณจิง" อู๋เป่ยก็นึกขึ้นได้ เขาเคยได้ยินคนในยุทธภพพูดว่ามี "ชายแก่ที่ดี" คนหนึ่งชื่อจิงเหอ

เหตุผลที่คุณจิงมีชื่อเสียงนั้นแทบไม่ได้มาจากตัวเขาเลย เขามีชื่อเสียงไปทั่วโลกเพราะเขามีลูกชายสองคนที่มีชื่อเสียง

ลูกชายสองคนของเขา คนหนึ่งเป็นราชาทางตะวันตกเฉียงเหนือและเป็นที่รู้จักในนามหมาป่าตะวันตกเฉียงเหนือ อีกคนเป็นนักมวยชื่อดังระดับโลกที่แต่งงานกับลูกสาวของคนในดินแดนเซียนที่มีพลังอันทรงพลัง

เป็นผลให้ชื่อเสียงของจิงเหอเติบโตขึ้น หากใครจะให้ลูกชายเขาทำอะไร จะต้องผ่านเขาไปก่อน เมื่อเวลาผ่านไปเขาก็กลายเป็นบุคคลอันดับหนึ่งที่รู้จักกันในชื่อคุณจิง

อู๋เป่ย "คุณจิง ผมคิดว่าหินก้อนนี้ดี ผมก็เลยซื้อมาสะสม"

คุณจิงหยิบหินขึ้นมา เขาสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง จึงถามเถ้าแก่ว่า "หินก้อนนี้เปิดแล้วหรือยัง?"

เจ้านายส่ายหัว "มันเปิดไม่ออก"

อู๋เป่ยยิ้มแล้วพูดว่า "ถ้าคุณจิงอยากเห็น ผมเปิดบางส่วนให้ดูก็ได้"

เขาดึงดาบมังกรดำออกมา จากนั้นหยิบหินเปล่าออกมาและฟันมันลงด้วยดาบของเขา

ด้วยเสียง "ตึก" หินก็ถูกแยกออกเป็นสองส่วน พื้นผิวที่ถูกตัดเรียบ แต่ไม่มีอะไรอยู่ข้างใน ดูเหมือนจะเป็นเพียงวัสดุแปลก ๆ บางชนิด

ทุกคนแสดงความผิดหวัง พวกเขาเห็นอู๋เป่ยซื้อหินไปเยอะมาก พวกเขาก็เลยพาลคิดว่าอู๋เป่ยเจอของดี

นายจิงยิ้มแล้วพูดว่า "ที่แท้มันก็เป็นแค่ก้อนหิน"

อู๋เป่ยไม่ต้องการเอาหินกลวงเหล่านี้ ดังนั้นเขาจึงแยกหินออกเป็น 5 ชิ้นติดต่อกัน ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิมโดยธรรมชาติ ไม่มีอะไรอยู่ข้างใน

เขาถอนหายใจอย่างจงใจและพูดว่า "ดูเหมือนว่าจะเป็นแค่ก้อนหิน"

เมื่อเถ้าแก่เห็นว่าอู๋เป่ยมีดาบที่สามารถตัดหินได้ ดวงตาของเขาก็สว่างขึ้นและพูดว่า "เพื่อนยาก ช่วยตัดหินให้ฉันอีกสักสองสามก้อนได้ไหม"

เขามีการคำนวณเล็กๆ น้อยๆ ในใจ โดยหวังว่าอู๋เป่ยจะสามารถตัดบางสิ่งบางอย่างจากหินได้ ด้วยวิธีนี้หินอาจจะสามารถขายได้ในราคาที่สูงขึ้น

อู๋เป่ย"ได้สิ"

จากนั้นเขาใช้ดาบตัดหินทีละอัน ทุกอันไม่แตกต่างกัน ไม่มีอะไรอยู่ในหินพวกนี้

ทุกคนยิ่งผิดหวังมากขึ้น ส่ายหัวแล้วจากไป เถ้าแก่หงุดหงิดมากและก่นด่า "ที่แท้ก็เป็นแค่กองขยะ!"

อู๋เป่ยไม่ได้พูดอะไร เขาเก็บหิน 5 ก้อนใส่ถุง แบกไว้บนหลังแล้วเดินไปข้างหน้า

เขาเดินอีกสักหน่อย แต่ก็พบว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ ส่วนถังจื่อยี่ก็ซื้อของเก่าไปอีกสองสามชิ้น

อีกด้านหนึ่ง ทั้งสองก็พร้อมที่จะลงจากภูเขา อู๋เป่ยเอาของลงในแหวนปาจื่อครึ่งหนึ่งแล้วพูดกับถังจื่อยี่ "ไปในเมืองกันเถอะ"

พวกเขากำลังไปเที่ยวเมืองต่างประเทศและของที่พวกเขาซื้อก็ค่อนข้างธรรมดา ของดี ๆ ส่วนมากจะอยู่ในเมือง

หากต้องการเข้าตัวตลาดชั้นในต้องลงจากภูเขาแล้วใช้ถนนสายอื่น

หลังจากที่พวกเขาเดินไปได้สักพัก ก็ได้ยินคนข้างหลังพูดว่า "คุณให้ฉันยืมดาบหน่อยได้ไหม"