บทที่ 536 กลับบ้าน

ถังจื่อยี่รู้สึกถึงลมในหูของเธอและร่างของเธอก็ขยับตามอู๋เป่ยขึ้น ๆ ลง ๆ ภายในไม่กี่นาทีพวกเขาก็ปีนขึ้นไปบนภูเขาและเข้าสู่เส้นทางภูเขา

อู๋เป่ยวิ่งไปตามเส้นทางอีกครั้งและไม่นานก็พบที่จอดรถของเขา

หลังจากขึ้นรถแล้วเหยียบคันเร่ง รถก็สตาร์ทขับออกไปจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว

ครึ่งนาทีต่อมา มีร่างคนหลายร่างปรากฏขึ้นตรงที่ที่เขาขับรถออกไป ร่างของพวกเขานั้นไม่แน่นอนและไล่ตามไปในทิศทางที่รถออกไป

อู๋เป่ยเหยียบคันเร่งจนสุด หลังจากขับรถไปได้ระยะหนึ่งเขาก็เปิดฟังก์ชั่นการขับขี่อัตโนมัติของรถแล้วกระโดดลงจากรถโดยมีถังจื่อยี่อยู่ในอ้อมแขนของเขาแล้วเขาก็วิ่งไปอีกทางหนึ่ง

ภายในหนึ่งนาที ร่างหลายร่างก็เกาะที่ตัวรถ แต่เมื่อกระโดดขึ้นไปบนหลังคารถกด็พบว่าไม่มีใครอยู่ข้างในและรถก็ขับไปเองทั้งๆที่ไม่มีใครขับ

“ให้ตายเถอะ!” บางคนก็สบถ บางคนก็สาปแช่ง

ในตอนนี้อู๋เป่ยและถังจื่อยี่ได้นั่งรถไปตามถนนสายอื่นแล้วกลับไปที่สำนักงานใหญ่ถังเหมิน

ตอนนี้ถังจื่อยี่ยังคงกังวลมาก หัวใจของเธอเต้นรัวเร็ว เธอถามว่า "พวกเขาจะตามเรามาทันมั้ย?"

อู๋เป่ย "ไม่หรอก ต่อให้พวกเขาจะตามทัน ผมก็ไม่กลัว"

ถังจื่อยี่ยิ้มอย่างขมขื่น "ฉันไม่คิดว่าตลาดผีเจียงหนานจะอันตรายขนาดนี้!"

คนขับมีลักษณะอ้วนท้วม เขาเหลือบมองกระจกมองหลังแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "คุณสองคนกำลังตกอยู่ในอันตรายเหรอ อยากโทรหาตำรวจไหม?"

อู๋เป่ยมีสีหน้าจริงจังขึ้น เขาวางมือบนไหล่คนขับแล้วพูดว่า "คุณเป็นถึงปรมาจารย์ชั้นดทพ แต่ดันมาขับแท็กซี่เนี่ยนะ?"

ขณะที่เขาพูด พลังหยางบริสุทธิ์อันทรงพลังทะลุผ่านไหล่ของเขาและยับยั้งคนขับทันที ทำให้เขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

คนขับเหงื่อแตกและพูดว่า "คุณคือผู้ฝึกยุทธ์ชั้นราชันย์?"

อู๋เป่ย "หยุดพูดไร้สาระซะ คิดเอาละกันว่าอยากอยู่หรืออยากตาย"

คนขับถอนหายใจเบา ๆ "ฉันไม่มีเจตนาร้ายกับพวกคุณหรอก"

“คุณไม่ใช่ศัตรูของผม แน่นอนว่าคุณไม่มีเจตนาร้ายอยู่แล้ว” อู๋เป่ยยิ้มเยาะ “ผมขอถามอะไรคุณหน่อย คุณรู้ได้ยังไงว่าผมจะขึ้นรถคุณ”

คนขับรถ "ทุกอย่างเป็นเรื่องบังเอิญ ฉันมาที่นี่เพราะอยากเจอคนที่ออกมาจากตลาดผี แต่ไม่คิดว่าจะได้เจอกับผู้ฝึกยุทธ์ชั้นราชันย์"

อู๋เป่ย "รบกวนขับรถไปที่เมืองด้วย"

คนขับไม่กล้าพูดอะไรจึงขับรถไปที่เมือง หลังจากที่อู๋เป่ยและถังจื่อยี่ลงจากรถแล้ว พวกเขาก็ขึ้นรถอีกคันแล้วจากไป

คนขับคนนั้นนั่งอยู่ในรถนาน เขาขยับตัวไม่ได้จนอยากจะร้องไห้ทั้งน้ำตาเพราะก่อนที่อู๋เป่ยจะจากไป เขาไม่เพียงแต่ควบคุมเขาเท่านั้น แต่ยังเอาเหรียญยันต์ยี่สิบเหรียญไปจากเขาเพราะต้องการลงโทษเขา

ครึ่งชั่วโมงต่อมาอู๋เป่ยและถังจื่อยี่กลับไปที่อวิ๋นติงวิลล่าอย่างปลอดภัย

ตอนนี้ก็เป็นเวลาดึกแล้วและพวกเขาก็ตรงไปที่โกดังทันที

ถังจื่อยี่ถอนหายใจเบา ๆ และพูดว่า "ไม่นึกเลยว่าคนขับรถจะเป็นผู้มีวรยุทธ์ด้วย โชคดีที่คุณอยู่ที่นั่น ถ้าฉันอยู่คนเดียว ฉันคงไม่รอด"

อู๋เป่ย "จริงๆ ถ้าเธอไปคนเดียวมันปลอดภัยกว่าเราไปสองคน"

หลังจากพูดจบเขาก็ถามว่า "อยากเห็นของที่ผมซื้อมามั้ย?"

ถังจื่อยี่ตื่นเต้นและพยักหน้าอย่างแรง "อยาก!"

อู๋เป่ยหยิบหินที่มีหัวมนุษย์ออกมา เขาสังเกตอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ขอเตือนไว้ก่อน ในนี้มีหัวคนอยู่ด้านใน"

ถังจื่อยี่รู้สึกประหลาดใจ "หัวคน?"

อู๋เป่ย "มันน่าจะเป็นหัวคนจากแดนเซียนหัว ผมว่ามันค่อนข้างพิเศษเพราะมันมีลมหายใจแห่งชีวิตอยู่และดูเหมือนว่าจะมีความศักดิ์สิทธิ์อยู่ด้วย"

ถังจื่อยี่ถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "คุณหมายถึง หัวคนนี่ยังมีชีวิตอยู่เหรอ?"

อู๋เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ใช่"

จากนั้นเขาก็พูดกับถังจื่อยี่"เดี๋ยวให้คนเตรียมโต๊ะธูปกับเทียนหอมที่ดีที่สุดมาให้หน่อย แล้วก็เตรียมสัตว์สามอย่างเตรียมผลไม่สี่ชนิดมาด้วย ผมจะบูชาสักหน่อย"