บทที่ 543 พลังวิญญาณอี่มู่

ฮวาเหยี่ยรีบบินไปชั้นสองที่อู๋เป่ยอยู่ เพียงแค่เห็นเขากำลังฝึกฝนอยู่ ออร่าบนร่างกายน่ากลัวอย่างมาก

อู๋เป่ยไม่มีเวลาคุยกับมัน ช่องวิญญาณของเขาหลอมรวมเข้ากับพลังวิญญาณอี่มู่แล้ว หลังจากช่องวิญญาณเข้าไปในพลังชีวิต จากนั้นเขาก็มีคุณสมบัติของพลังวิญญาณอี่มู่

พลังวิญญาณอี่มู่และพลังเซียนหยางบริสุทธิ์ไม่รบกวนซึ่งกันและกัน วิ่งแยกกัน เขาสามารถปล่อยพลังชีวิตหยางบริสุทธิ์ออกมาได้ตามลำพัง และสามารถปล่อยพลังวิญญาณอี่มู่ออกมาได้ตามลำพังเช่นกัน

“ในที่สุดก็สำเร็จแล้ว!” เขายิ้มเล็กน้อย ลืมตาทั้งคู่

ในเวลานี้ ข้างนอกมีคนเคาะประตู

อู๋เป่ยเดินไปเปิดประตูที่ชั้นหนึ่ง คนที่เคาะประตูก็คือสองคนก่อนหน้านี้ คนที่สวมชุดออกกำลังกายพูดด้วยรอยยิ้ม : “เพื่อน เถ้าแก่ของผมอยากพบคุณ”

อู๋เป่ยพูดอย่างไม่แยแส : “เถ้าแก่ของบ้านคุณอยากพบผม ให้เขามาเองสิ”

ชายที่สวมชุดออกกำลังกายขมวดคิ้ว พูด : “เพื่อน ตัวตนของเถ้าแก่ของผมสูงส่ง คุณอย่ามาไม่เอาหน้า......”

“ตูบ!”

อู๋เป่ยหมดความอดทน เตะคนๆนั้นบินออกไป หลังจากนั้นพูดกับอีกคนหนึ่ง : “ให้เถ้าแก่ของแกมาพบฉัน”

คนที่เหลือคนนั้นตกตะลึง ไม่สนใจพรรคพวกของเขาแล้ว รีบถอยออกไป

ผ่านไปไม่นาน ประตูใหญ่เปิดออกโดยอัตโนมัติ คนสามคนเดินเข้ามา มองเห็นคนผู้นี้ อู๋เป่ยและฝ่ายตรงข้ามต่างตกตะลึง

คนที่มา ก็คือตี้เซียนจังซีหลิงของพรรคฟ้าทมิฬ! แขนของเขาหายไปหนึ่งข้าง สีหน้ามีความซีดขาวเล็กน้อย

“คุณเองเหรอ!” สีหน้าของจังซีหลิงสับสน “ที่แท้คุณยังไม่ตาย!”

ครั้งที่แล้วตอนที่เข้าไปในสุสานผิงร่วนโฮ่ว จังซีหลิงและพรรคพวกไปทำให้ศพสวรรค์ตื่น ทำให้เกิดความสูญเสียอย่างหนัก

ข้างหลังจังซีหลิง คือซาเซิงเหอซังและเด็กชายพหลพิษ เด็กชายพหลพิษคนนั้นขาหายไปหนึ่งข้าง ซาเซิงเหอซังตาบอดไปหนึ่งข้าง

อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “คุณจัง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

เด็กชายพหลพิษพูดด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา : “เจ้าหนุ่ม คาดไม่ถึงว่าแกไม่ตาย! รีบพูดมา ที่สุสานในวันนั้น แกพบอะไรบางอย่างใช่ไหม”

ครั้งนั้น อู๋เป่ยและเด็กชายพหลพิษคนนี้มีการเผชิญหน้ากัน อีกฝ่ายยังพูดจาอย่างโหดเหี้ยม ขู่จะมาเอาชีวิตของเขาภายในหนึ่งปี

เขาหัวเราะอย่างเย็นชาหนึ่งที พูด : “เด็กชายพหลพิษ ไม่น่าล่ะแกถึงไม่สูงสักที ความคิดของแกหนักมากจนหนักหัวแก”

เด็กชายพหลพิษโกรธอย่างมาก : “เจ้าหนุ่ม แกรนหาที่ตายเหรอ!”

เขาเหยียดขาข้างหนึ่ง ทันใดนั้นกระโจนเข้าไปหาอู๋เป่ย ในความทรงจำของเขา อู๋เป่ยเป็นเพียงผู้ฝึกฝนชั้นพรสวรรค์เท่านั้น ในฐานะที่เขาเป็นคนเซียน ฆ่าชั้นพรสวรรค์คนหนึ่งเป็นเพียงการยกมือขึ้นเท่านั้น ดังนั้น เขาไม่เห็นอู๋เป่ยอยู่ในสายตาอย่างสมบูรณ์ ลงมืออย่างหุนหันพลันแล่น

จังซีหลิงไม่มีการขัดขวาง สำหรับอู๋เป่ย เขาก็มีข้อสงสัยเหมือนกัน วันนั้นเขาจงใจทำให้ตัวเองหายสาบสูญหรือเปล่า

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพุ่งเข้ามาหาตัวเอง อู๋เป่ยฮึอย่างเย็นชาหนึ่งที ใช้ดาวรุ่งโรจน์กระบวนท่าแรกโจมตีออกไป สองฝ่ามือประสานกัน ก็ได้ยินเสียงแกร็กหนึ่งที กระดูกข้อมือและแขนของเด็กชายพหลพิษหัก เขาส่งเสียงกรีดร้องออกมา แล้วบินกลับ

จังซีหลิงยื่นมือออกมารับเขาจากด้านหลัง ทันใดนั้นใบหน้าก็จมลง พูด : “เพียงไม่กี่เดือน คาดไม่ถึงว่านายจะพัฒนาเป็นคนเซียนแล้ว!”

อู๋เป่ยดึงดาบมังกรทมิฬออกมา พูดอย่างเย็นชา : “คุณจัง วันนี้ผมจะต้องฆ่าเด็กชายพหลพิษแน่นอน ขอให้คุณหลีกทางด้วย!”

จังซีหลิงยิ้มอย่างเย็นชา : “ทำตัวอวดดีต่อหน้าฉัน นายเป็นแค่คนเซียนคนหนึ่งเท่านั้น มีคุณสมบัติสั่งให้ตี้เซียนหลีกทางเหรอ”

“เป็นตี้เซียนแล้วเก่งมากเหรอ” ฮวาเหยี่ยบินออกมา หยุดอยู่บนไหล่ของอู๋เป่ย หลังจากนั้นพูดกับอู๋เป่ย : “เอาป้ายหวู๋มู่ให้เขาดู!”

หัวใจของอู๋เป่ยเต้นแรง เอาป้ายหวู๋มู่ของแม่มดเฒ่าออกมาโชว์ มองเห็นป้ายหวู๋มู่นี้ สีหน้าของจังซีหลิงเปลี่ยนไป เขาถาม : “นายคือผู้สืบทอดของแม่มดเฒ่าเหรอ”

อู๋เป่ยไม่เกรงใจอีกต่อไป น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นแข็งกระด่าง พูด : “ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ! หลบไป ผมจะฆ่าเด็กชายพหลพิษ!”

จังซีหลิงขมวดคิ้ว : “น้องชายอู๋ ต่อให้นายเป็นผู้สืบทอดของแม่มดเฒ่า แต่พรรคฟ้าทมิฬของฉันก็ไม่ปล่อยให้คนอื่นรังแกเช่นกัน นายต้องการฆ่าเด็กชายพหลพิษ ต้องผ่านด่านฉันไปก่อน!”

อู๋เป่ยหัวเราะอย่างเย็นชา : “ดีมาก ดาบไม่มีตา คุณระวังหน่อยแล้วกัน!”

สิ้นสุดเสียง เขาโบกดาบไปทางเด็กชายพหลพิษ