บทที่ 557 ประตูที่หนึ่ง

อู๋เป่ย : “คนข้างนอกเหล่านี้ ทำไมถึงต้องอยู่ข้างนอก”

หลิวชางซิง : “คนที่อยู่ข้างนอกโดยทั่วไปแล้วเป็นคนที่อ่อนแอ นอกจากนี้ไม่มีประโยชน์อะไร เพียงแค่รอความตายอยู่ข้างนอก”

อู๋เป่ยถามจบ ครุ่นคิดสักพัก เดินไปทางประตูที่หนึ่ง

หลิวชางซิงตกตะลึง เขาอยากตามไป แต่กลับไม่กล้า รอให้หลังของอู๋เป่ยหายไปแล้ว จากนั้นเขาก็อุ้มศพของสี่ปีศาจแห่งตะวันตก เดินไปที่มุมซ่อนตัวแล้วเริ่มกิน

อู๋เป่ยเดินเข้าประตูบานที่หนึ่ง ด้านหลังเป็นทางเดินสี่เหลี่ยมยาว ทุกด้านปูด้วยโลหะ มีไฟไฟฟ้าที่ผนังทั้งสองด้าน คาดไม่ถึงว่ายังมีการติดตั้งกล้องวงจรปิด

เดินไปหลายสิบเมตร มีคนเดินเข้ามาสองคน ทั้งสองคนมีรอยยิ้มที่ดุร้ายบนใบหน้า ด้วยเจตนาอันชั่วร้าย คนทางซ้ายมีสีหน้าเคร่งขรึม พูด : “น้องชาย มาใหม่ใช่ไหม ถอดเสื้อผ้าของแกทั้งหมดสะ จากนั้นมอบของที่มีค่าทั้งหมดออกมาให้หมด!”

คนใหม่ที่มาที่นี่ทุกคน ล้วนแล้วต้องถูกพวกเขาเอาเปรียบหนึ่งครั้ง เสื้อผ้า สิ่งของ ต้องถูกยึดทั้งหมด ตอนที่อารมณ์ไม่ดี ยังมีการทุบตีคนใหม่หนึ่งรอบ

อู๋เป่ยพูดอย่างเย็นชา : “ไสหัวไปสะ!”

ทั้งสองโกรธอย่างมาก ดึงมีดสั้นออกมาเตรียมจะลงมือ แต่ในชั่วพริบตา สีหน้าของทั้งสองคนเปลี่ยน เพราะว่าพวกเขาพบว่า อากาศด้านหลังอู๋เป่ยกำลังบิดเบี้ยว หรือว่า เขาเป็นปรมาจารย์ที่รวมลมปราณเป็นหนึ่ง

“ตุ้ม!”

เสียงดังสนั่น ทั้งสองคนบินไปข้างหลัง กระแทกพื้นอย่างแรง

อู๋เป่ยเหยียบใบหน้าของทั้งสองคนแล้วเดินผ่านไป เจ็บจนพวกเขาส่งเสียงกรีดร้องอย่างต่อเนื่อง

ในตอนท้ายของทางเดินเป็นพื้นที่ขนาดใหญ่ แสงสว่างเพียงพอ เดินออกจากทางเดิน ในที่สุดเขาก็มองเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัวได้ชัดเจน ฝั่งตรงข้ามเป็นหลุมลึกเส้นผ่านศูนย์กลางนับหมื่นเมตร! หลุมลึกนี้มีลักษณะเป็นกรวย ยิ่งลงไปยิ่งแคบลง

ผนังหลุมลึกมีมุมชันมาก ส่วนที่ลึกที่สุด ห่างจนกพื้นดินหนึ่งหมื่นกว่าเมตร! มีคนสร้างบันไดเวียนไว้บนผนังหลุม หมุนวนลงไปเรื่อยๆ อลังการอย่างมาก!

สามารถมองเห็นได้ว่า ในทุกขั้นตอน ทุกคนต่างยุ่ง ดูเหมือนกำลังมองหาบางสิ่งบางอย่าง

มือซ้ายของเขา มันเป็นเต็นท์ขนาดใหญ่ ที่มีคนสี่คนยืนอยู่ข้างหน้า พวกเขาสังเกตเห็นอู๋เป่ย ก็ตะโกนอะไรบางอย่างออกมาทันที จากนั้นนักรบชั้นลมปรานสองคนเดินเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว

อู๋เป่ยยืนอยู่กับที่ไม่ขยับ เขาปลดปล่อยออร่าของคนเซียนออกมา เดิมทีทั้งสองคนมีสีหน้าที่ไม่เป็นมิตร แต่หลังจากที่พวกเขาเข้าใกล้อู๋เป่ย สีหน้าของพวกเขาค่อย ๆ กลายเป็นจริงจังขึ้นมา

เข้ามาภายในระยะสิบเมตร ทั้งสองคนรีบโค้งคำนับให้อู๋เป่ยหนึ่งที : “เข้าพบผู้ฝึกยุทธ์ชั้นเทพ!”

พวกเขามีความรู้สึกคลุมเครือว่าอย่างน้อยอู๋เป่ยก็อยู่ในระดับผู้ฝึกยุทธ์ชั้นเทพ เลยมีการเรียกผู้ฝึกยุทธ์ชั้นเทพทันที

อู๋เป่ยพูด : “ผมเป็นคนมาใหม่ ชื่ออู๋เป่ย ได้ยินมาว่าซื่อเซิ่งเป็นลูกพี่ใหญ่ของที่นี่ เลยมาเยี่ยมเป็นพิเศษ”

ทั้งสองคนรีบพูด : “คุณอู๋รอสักครู่ พวกเราจะไปแจ้งคุณชายซื่อ”

อู๋เป่ยก็ไม่รีบเช่นกัน รออยู่กับที่ ผ่านไปไม่นาน ประตูเต็นท์เปิดออก มีชายชราคนหนึ่งพร้อมกับคนหนึ่งกลุ่มเดินออกมา

ชายชราคนนี้อายุประมาณห้าสิบ สวมชุดคลุมสีฟ้าเทาตัวหนึ่ง ไว้หนวดเคราสีดำสามเส้น ผมสีเทา หวีผมไปด้านหลัง คนผู้นี้มีออร่าสง่างามและกำลังบิดเชือกลูกปัดในมือ เดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม

จากไกลๆ เขายื่นมือมาจับมือกับอู๋เป่ย : “คุณชายอู๋ ขออภัยที่ไม่ได้ออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง!”

อู๋เป่ยโค้งคำนับกลับ พูด : “คุณก็คือซื่อเซิ่งคุณซื่อใช่ไหม”

ชายชราพูด : “ใช่ฉันเอง ก่อนหน้านี้ฉันก็ได้ยินแล้ว จะมีคนเซียนคนหนึ่งมา คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะมาเร็วขนาดนี้”

อู๋เป่ย : “ผมขอแนะนำตัวสักหน่อย ผมชื่ออู๋เป่ย ต่อจากนี้จะอยู่ในคุกใต้ดินสักสองสามวัน”

ซื่อเซิ่งพูดด้วยรอยยิ้ม : “คุณชายอู๋ คุณเป็นแขก ต่อจากนี้ไปก็พักอยู่ในเต้นท์แล้วกัน”

อู๋เป่ยก็ไม่เกรงใจเช่นกัน พูด : “รบกวนแล้ว”

ซื่อเซิ่งเชิญอู๋เป่ยเข้าไป

ทันทีที่เข้าไปในเต้นท์ อู๋เป่ยก็ตะลึงไปเลย ข้างนอกเต้นท์มองดูแล้วไม่มีอะไร แต่ภายในกลับหรูหราอย่างมาก!

พรมขนสัตว์เปอร์เซียแฮนด์เมด โคมระย้าคริสตัลระดับไฮเอนด์ โซฟาหนังสัตว์ที่แท้จริง เฟอร์นิเจอร์ไม้มะฮอกกานี ยิ่งไปกว่านั้น ก็คือการประดิษฐ์ตัวอักษรและภาพวาดของคนดังก็แขวนอยู่ทั้งสองด้านเช่นกัน