บทที่ 566 ปีศาจชั่วร้ายที่แสนจะหยิ่งผยอง

ดวงตาของซาโตะเคียวเบลอ เขาตอบช้าๆ "ครับ นายท่าน"

อู๋เป่ย "คุณเจอปีศาจชั่วร้ายแล้วรึยัง?"

ซาโตะเคียว "ครับ นายท่าน ปีศาจชั่วร้ายได้ถูกปลดปล่อยไปแล้ว"

ในใจของอู๋เป่ยตกใจมาก "มีข้อมูลอะไรที่ซ่อนอยู่ในชุดบทกวีนั้น"

ซาโตะเคียว"ชุดบทกวีกล่าวไว้ว่าปีศาจร้ายมีทักษะพลังยุทธ์ที่ล้ำลึก ครั้งหนึ่งเคยครอบครองจักรพรรดิหลี่หลงจีแห่งราชวงศ์ถัง ต่อมามันก็ถูกปราบปรามโดยปรมาจารย์พระผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสี่ร่วมมือกันปราบมัน"

อู๋เป่ย "หลังจากที่ปล่อยปีศาจชั่วร้ายออกมาแล้ว รู้ไหมว่ามันไปไหน?"

ซาโตะเคียวส่ายหัว "หลังจากเปิดมัน เราก็วิ่งหนี ตอนนี้ไม่รู้ว่าปีศาจชั่วร้ายไปอยู่ที่ไหน"

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "พาฉันไปที่ที่คุณปลดปล่อยปีศาจชั่วร้าย!"

จากนั้นอู๋เป่ยก็ให้คนอื่นๆ อยู่ที่นี่ไปก่อน เขากับซาโตะเคียวขึ้นรถแล้วให้คนที่อยู่ด้านหลังชี้ทาง

รถขับเข้าไปในเขตชานเมืองและขับต่อไปบนภูเขา หลังจากขับรถได้สักพักทั้งสองก็ลงจากรถแล้วเดินขึ้นไปบนเนินเขาสองลูกจนมาถึงภูเขาเตี้ยๆ

ซาโตะเคียวพูดว่า "นายท่าน ปีศาจร้ายเคยถูกปราบปรามบนภูเขาลูกนั้นมาก่อน เราได้ทำลายวงเวทย์โดยรอบตามที่หนังสือพูดไว้"

อู๋เป่ยมองไปรอบ ๆ และพบว่าหินที่ยืนอยู่รอบๆ เหมือนถูกระเบิด เขาถามว่า "พวกคุณแค่ระเบิดหินนี่ไปหรอ?"

ซาโตะเคียว "ครับ นายท่าน"

อู๋เป่ยถอนหายใจด้วยความโล่งอกและพูดว่า "เจ้าโง่ คุณไม่เข้าใจวงเวทย์เลยด้วยซ้ำเลย หินพวกนี้เป็นเพียงหินวงเวทย์ที่อยู่นอกสุดเท่านั้น จุดประสงค์ของพวกมันคือเพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์ป่าเข้ามาโดยไม่ได้ตั้งใจ หากไม่มีหินรูปแบบนี้ ข้อจำกัดข้างในก็ยังคงมีผลอยู่”

ซาโตะเคียว "นายท่าน หมายถึงปีศาจชั่วร้ายยังไม่หนีไปหรอ?"

อู๋เป่ย "ก็ใช่น่ะสิ ซาโตะเคียว ฉันขอสั่งให้คุณรออยู่ข้างนอก ส่วนฉันจะเข้าไปดูสักหน่อย"

เขาเปิดดวงตาวิเศษและพบทางเข้าอย่างรวดเร็ว เขามาที่ไหล่เขาที่มีแสงแดดสดใสและผลักก้อนหินขนาดเท่าจานบดออกไป เผยให้เห็นทางเข้าอันมืดมิด

หลุมนี้มีความสูงหนึ่งเมตรสองและต้องก้มลงเพื่อเข้าไป เขาก้มตัวเข้าไปในถ้ำแล้วเดินเข้าไปข้างใน 2-3 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลางของถ้ำใหญ่ขึ้นมากและเขาก็สามารถยืดตัวของเขาให้ตรงได้อย่างช้าๆ

ในที่สุดเขาก็สามารถเดินหลังตรงได้ หลังจากเดินลัดเลาะลงไปประมาณสองร้อยเมตรก็เจอกับทางแยกซ้ายขวา

เขาหยุดหยิบเหรียญธรรมะออกมาทำนายดวงชะตา เมื่อทำนายเสร็จก็ได้ผลว่าไปทางซ้ายเป็นทางโชคร้าย เขามุ่งหน้าไปยังอีกทางทันที

คราวนี้หลังจากเดินไปได้ไม่ถึงร้อยเมตร เขาก็เข้าไปในห้องหินที่มีโต๊ะและเก้าอี้หิน ที่นั่นมีศพนั่งอยู่บนเก้าอี้หิน ร่างกายของศพแห้งสนิท

บนโต๊ะหิน มีหนังแกะแผ่นหนึ่งเขียนข้อความไว้ว่า ผู้ที่บุกเข้าไปในวงเวทย์ไม่อาจตายได้ แต่ก็ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้เช่นกัน!

อู๋เป่ยพูดกับศพว่า "ไม่ต้องห่วง ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำลายวงเวทย์ ผมแค่อยากจะดูว่าปีศาจชั่วร้ายมีหน้าตาเป็นยังไง"

หลังจากพูดอย่างนั้นเขาก็ใช้ฝ่ามือตบไปที่ผนังด้านหนึ่งของห้องหินและได้ยินเสียง "ตึง" ผนังแยกออกเป็นสองข้างเผยให้เห็นรูและมีลมกระโชกแรงพัดออกมาจากตรงนั้นจนทำเอาคนตัวสั่น

อู๋เป่ยผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้ เขาไม่กลัวอะไรและเดินเข้าไป

หลังจากเข้าไปในถ้ำก็พบว่าเป็นท้องภูเขาขนาดใหญ่ที่ก่อตัวตามธรรมชาติ อากาศบริเวณไหล่เขานั้นแห้งมาก อีกทั้งยังมีกลิ่นกำมะถัน

รอบตัวมืดไปหมด แต่โชคดีที่อู๋เป่ยมองเห็นได้ในความมืด ไกลออกไปกว่าร้อยเมตรมีฐานทองสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่ มีเสาทองสัมฤทธิ์ บนฐานที่ปกคลุมไปด้วยยันต์

พระภิกษุอายุมากจนดูอายุไม่ออกถูกผูกไว้กับเสาทองแดง เขามียันต์ทองคำทั่วทั้งตัวทั้งหน้าและแขน

พระภิกษุปิดตาแน่นแน่น แขนขาของเขาถูกเส้นไหมที่แข็งแกร่งรัดไว้แน่น เส้นไหมแต่ละเส้นเชื่อมต่อกับเส้นลมปราณเส้นหนึ่งของเขา

เมื่อเห็นอย่างนี้อู๋เป่ยก็ประหลาดใจ คนที่สามารถใช้วิธีนี้ได้ต้องเป็นผู้ที่เชี่ยวชาญทางการแพทย์ด้วย

เขามาที่ฐานทองสัมฤทธิ์และเหลือบมองพระภิกษุอายุสามสิบ เขาดูแข็งแรงมากแต่กลับไม่ใส่เสื้อผ้าเสื้อผ้า

ทันใดนั้นพระภิกษุก็ลืมตาขึ้น ดวงตาของเป็นลูกตาดำทั้งหมดแ อีกฝ่ายพูดว่า "เด็กน้อย ช่วยปล่อยฉันไปที ฉันจะให้ผลประโยชน์กับคุณจนนับไม่ถ้วนเลย!"