บทที่ 576 อาวุธผี

อู๋เป่ยเงยหน้า ตรงครึ่งทางขึ้นไปบนภูเขาเขาเห็นคนสี่คนมองมาที่เขา ตรงนั้นมีผู้ชายสามคนกับผู้หญิงอีกหนึ่งคน อู๋เป่ยไม่รู้จักพวกเขาเลยสักคน

เขารีบสวมเสื้อผ้า เป่าผมให้แห้งและมุ่งหน้ากลับไปยังทางที่มา ทั้งสี่คนกระโดดราวกับบินผ่านพุ่มไม้หนามและไม่นานก็มาถึงสระน้ำเล็กๆ

มีคนมีอายุคนหนึ่ง วัยกลางคนหนึ่งคนแล้วก็ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ชายวัยกลางคนมีรูปร่างสูงผอม ริมฝีปากและคิ้วบาง เขาเหลือบมองน้ำขุ่นจ้องมองอู๋เป่ยแล้วถามว่า “ไอหนู เมื่อครู่คุณกำลังทำอะไรอยู่?”

อู๋เป่ยรู้สึกถึงความไม่พอใจในคำพูดของเขา อู๋เป่ยตอบด้วยเสียงเรียบนิ่ง "ผมจะทำอะไร แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ" จากนั้นเขาก็เดินขึ้นไปบนภูเขา

“หยุดนะ!” ชายวัยรุ่นเอื้อมมือไปคว้าไหล่ นิ้วของเขาเหมือนตะขอ เห็นได้ชัดว่าตัวเขามีการฝึกฝนกระบวนท่านกอินทรีย์

อู๋เป่ยเหมือนมีตาหลัง เขาหันไปแล้วใช้มือคว้าหูของคู่ต่อสู้ การเคลื่อนไหวนี้รวดเร็วและแม่นยำมากจนคู่ต่อสู้ไม่มีเวลาได้หลบ

ชายคนนั้นกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด อู๋เป่ยคว้าหูของเขา เขาอดไม่ได้ที่จะก้มตัวลงไปเก้าสิบองศาและเงยหน้าขึ้นมาพลางน้ำตาไหลออกมาจากความเจ็บปวด

อู๋เป่ยพูดอย่างเย็นชา "คนบ้านแกไม่เคยสอนมารยาทให้รึไง?"

สีหน้าของชายชราที่อยู่ข้างๆเปลี่ยนไป อีกฝ่ายพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม "ไอหนู แกทำเกินไปแล้วนะ! ปล่อยหลานชายของฉันเดี๋ยวนี้!"

อู๋เป่ยเหลือบมองไปด้านข้างที่อีกฝ่าย ชายชราคนนี้เปี่ยมไปด้วยพลัง ทั้งตัวสูง มือและข้อต่อของเขาก็หนากว่าคนทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด การฝึกฝนของน่าจะอยู่ชั้นเทพ

อู๋เป่ยตะโกนอย่างเย็นชา "ไม่แปลกใจเลยทำไมหลานถึงไม่มีมารยาท ที่แท้แม้แต่ปู่ก็ไม่มีการศึกษา"

ชายชราโกรธมาก เขาระงับความโกรธและพูดว่า "ไอหนู ฉันโอกาสพูดอีกครั้ง ปล่อยหลานชายฉันเดี๋ยวนี้!"

อู๋เป่ยกลับดึงแรงขึ้นและพูดอย่างเย็นชา "ถ้าฉันไม่ปล่อยล่ะ?"

ชายวัยกลางคนกรีดร้องเหมือนหมูเชือด ดวงตาของเขามีน้ำตาไหลเล็กน้อย ที่โคนหูมีแผลเลือดออก

ขณะที่ชายชรากำลังจะลงมือ ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ เขาก็โค้งคำนับอู๋เป่ย "ทำความเคารพท่านผู้ฝึกยุทธ์ชั้นราชันย์!"

อะไรนะ! ชายชราตกใจก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

อู๋เป่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขามองไปที่ชายวัยกลางคนแล้วพูดว่า "สายตาคุณดีอยู่นะเนี่ย"

ชายวัยกลางคนวัยกลางคนรีบพูดอย่างรวดเร็ว "ไม่หรอก คุณค่อนข้างมีชื่อเสียงน่ะ!"

อู๋เป่ยปล่อยมือของเขา ชายวัยรุ่นนั่งยองๆ อยู่กับพื้นด้วยความเจ็บปวด แต่พอเขารู้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเขาคือผู้ฝึกยุทธ์ชั้นราชันย์ เขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะผายลม ดังนั้นเขาจึงปิดหูและนิ่งเงียบต่อไป

ชายชรารู้สึกอับอาย เขายกมือขึ้นแล้วพูดว่า "ท่านผู้ฝึกยุทธ์ชั้นราชันย์ เมื่อครู่พวกเราหยาบคายกันมาก โปรดอภัยด้วย"

อู๋เป่ยแค่นยิ้มแล้วถามว่า “คุณมาทำอะไรในสถานที่รกร้างเช่นนี้?”

ชายชราและชายวัยกลางคนมองหน้ากัน ชายชราพูดว่า "เมื่อก่อนผมบังเอิญรู้ว่าบ่อผีร้องจะส่งเสียงผีร้องทุกคืนพระจันทร์เต็มดวง ผมสงสัยที่นี่จะมีของล้ำค่าที่ดึงดูดผีได้ ก็เลยอยากจะแวะมาดู”

อู๋เป่ยพูดอย่างไม่ใส่ใจ "ที่นี่ไม่มีของล้ำค่าอะไรเลย ฉันอาบน้ำตั้งนานไม่เห็นจะเจออะไรเลย"

ชายชราพูดอย่างรวดเร็ว "ใช่ บางทีของล้ำค่านั่นอาจถูกเอาไปนานแล้ว เพราะยังไงบ่อผีร้องก็มีมานานแล้ว"

จากนั้นเขาก็แนะนำตัวเอง "ผมชื่ออย่างหลี่ฉางชิง อาศัยอยู่ในเขตข้างๆ ถ้าหากท่านพอจะมีเวลาก็ไปดื่มชาที่บ้านเราสักหน่อยเถอะ"

อู๋เป่ยมีธุระ เขาไม่มีเวลาไปดื่มชาที่บ้านของคนแปลกหน้า เขากำลังทำท่าจะปฏิเสธ แต่ทันใดนั้นเขาก็สะดุ้ง เขาพบกำไลทองแดงโบราณบนข้อมือของชายชรา พื้นผิวของกำไลทองแดงถูกสลักด้วยคาถาลึกลับ

เมื่อเห็นอู๋เป่ยจ้องมองที่กำไลทองแดงของเขา ชายชราก็รีบถอดมันออกแล้วพูดว่า "นี่เป็นมรดกตกทอดของตระกูล ท่านรู้ที่มาของมันหรอ?"

อู๋เป่ยหยิบกำไลทองแดงขึ้นมาดูแล้วพูดว่า "นี่คืออาวุธผี มันสามารถเก็บวิญญาณชั่วร้ายได้"

สีหน้าของชายชราเปลี่ยนไป เขาพูดว่า "มันคืออาวุธผีเหรอ?"

อู๋เป่ยพยักหน้า "ใช่ มันค่ออาวุธผี ทางที่ดีไม่ควรสวมมันไว้ที่ร่างกายของคุณ มันอาจจะมีสิ่งไม่ดีอยู่ข้างใน"

ชายชราสะดุ้ง เขารีบพูดอย่างลนลาน "ท่าน ผมยังมีของโบราณแบบนี้อยู่มากมายในบ้านของผม ท่านช่วยมาที่บ้านของผมแล้วช่วยดูหน่อยได้ไหม"

อู๋เป่ยยิ้มตอบ "โอ้? คุณยังมีของโบราณอยู่ในบ้านอีกเยอะหรอ?"

ชายชราตอบอย่างรวดเร็วว่า "ท่านครับ เมื่อโลกตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย ปู่ของผมเป็นผู้ที่มั่งคั่งที่สุดในรัฐฉู่ ปู่ผมถือโอกาสซื้อของเก่าและสมบัติจำนวนมาก ของเหล่านี้เหลืออยู่ในมือของผมไม่มาก แต่ยังมีทองสัมฤทธิ์แบบนี้อยู่อีกมากมาย"

อู๋เป่ยตอบ "ก็ได้ พาฉันไปดูสิ"

อู๋เป่ยตามครอบครัวนี้ข้ามภูเขาและมาถึงลานจอดรถ ชายชราและอู๋เป่ยเข้าไปในรถคันเดียวกัน ชายวัยกลางคน ชายวัยรุ่นและหญิงสาวก็เข้าไปในรถคันอื่น

รถของชายชราไปข้างหน้า รถของชายวัยกลางคนตามอยู่หลัง