บทที่ 579 เซียนสัตว์ประหลาด

ตอนนี้อู๋เป่ยกำลังจ้องมองรูปปั้นของเทพเจ้าชั่วร้าย รูปแกะสลักนี้ถูกเก็บไว้ในห้องโถงบรรพบุรุษ เขาไม่ทราบอายุของวัตถุ แต่ที่แน่ ๆ มีวิญญาณหยินอย่างน้อยก็สิบกว่าตัวอยู่

วิญญาณหยินในรูปปั้นถูกเขาฆ่าด้วยยันต์หยางบริสุทธิ์ แต่เขารู้สึกว่ายังมีอะไรผิดปกติ อีกทั้งอีกฝ่ายนั้นยังเป็นวิญญาณชั่วร้าย!

เห็นได้ชัดว่าระดับพลังยุทธ์ของคู่ต่อสู้เขานั้นสูงมาก พลังปีศาจแทบจะกลายเป็นศูนย์ มีบันทึกไว้ในอิฐหยกว่าหากสัตว์ประหลาดสามารถกำจัดพลังปีศาจได้ทั้งหมด นั่นก็คือเซียนสัตว์ประหลาด!

ความแข็งแกร่งของเซียนสัตว์ประหลาดนั้นน่ากลัวกว่าผีเซียนมาก! หากสามารถเป็นสัตว์ประหลาดได้นั่นก็ถือว่าสุดยอดมาก เพราะความฉลาดของสัตว์นั้นน้อยกว่ามนุษย์มากและการฝึกฝนนั้นยากกว่ามนุษย์ถึงหมื่นเท่า!

“สัตว์ประหลาดรูปปั้น ออกมาซะ ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!” เขาพูดเสียงนิ่ง ขณะที่นำยันต์ปราบปีศาจออกมา

ยันต์ปราบปีศาจนี้ได้มาจากกระดองเต่า มันทรงพลังจนน่าตกใจ

ทันทีที่เอายันต์นี้ออกมา รูปปั้นก็เรืองแสงสีเขียว เสียงแข็งกร้าวดังขึ้น "ท่านไว้ชีวิตข้าเถอะ!"

อู๋เป่ยเยาะเย้ย "ฉันบอกให้ปรากฏตัว!"

"ได้ ๆ ยอมแล้ว"

จากนั้นหนูผมขาวตัวใหญ่ตัวหนึ่งที่ตัวสูงกว่าครึ่งเมตรก็กระโดดออกมาจากด้านหลังรูปปั้น มันคุกเข่าต่อหน้าอู๋เป่ย มันโค้งคำนับเขาเหมือนมนุษย์

อู๋เป่ยจ้องมองหนูอย่างให้ความสนใจ หนูตัวนี้สูงถึง 134 เซนติเมตร ตัวของมันใหญ่มาก!

เขาถามว่า "เจ้าสัตว์ประหลาด ทำไมถึงมาที่นี่เพื่อทำร้ายผู้คน"

เจ้าหนูตัวใหญ่รีบพูดว่า "ท่าน ตัวฉันไม่ได้ทำอันตรายใครเลย ฉันแค่ใช้รูปปั้นนี้เพื่อรวบรวมควันจากธูป"

อู๋เป่ย "คุณบอกว่าคุณไม่ได้ทำร้ายใคร อย่าบอกนะว่าวิญญาณหยินก่อนหน้านี้ไม่ได้ถูกคุณควบคุม?"

เจ้าหนูตัวใหญ่ส่ายหัวอย่างรวดเร็ว "ท่านครับ ผีพวกนั้นไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย มีกล่องอาวุธผีฝังอยู่ใต้ดินสิบเมตร พวกมันล้วนเป็นผีที่อาศัยอยู่ในอาวุธผี! ฉันแนะนำพวกนั้นแล้วว่าอย่าทำร้ายคน แต่พวกมันไม่มีจิตสำนึก พวกมันก็เลยไม่ฟังฉัน ก่อนหน้านี้ฉันเคยฆ่าวิญญาณหยินสองสามตัวไป แต่หลัง ๆ ฉันขี้เกียจจะไปยุ่ง วันนี้พวกมันโดนท่านจัดการก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว

อู๋เป่ยถามว่า “คุณฝึกอยู่ที่นี่มานานเท่าไหร่แล้ว?”

หนูตัวใหญ่ "เป็นเวลากว่าร้อยปีแล้ว"

อู๋เป่ยมองดู เขาเห็นว่าหนูตัวใหญ่ตัวนี้ได้พัฒนาจิตวิญญาณแล้ว ความแข็งแกร่งก็เทียบได้กับคนจริงตี้เซียน

เขาพูดว่า "ฉันคิดว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะฝึกฝนได้ขนาดนี้ วันนี้ฉันจะไส้ชีวิตคุณไปก่อน"

เจ้าหนูตัวใหญ่รู้สึกขอบคุณมาก เขาขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ขอบคุณท่านที่ไม่ฆ่าฉัน!"

เมื่อเห็นว่าเขาเข้าใจธรรมชาติของมนุษย์ อู๋เป่ยจึงพูดว่า "เจ้าหนู ฉันเกรงว่าวิธีปฏิบัติของคุณจะผิด เรามีชะตาให้มาพบกัน ช่างเถอะ ฉันจะสอนวิชาหายใจให้คุณ คุณก็จำมันไว้ล่ะ”

เจ้าหนูตัวใหญ่ดีใจ "ขอบคุณท่านมาก! ฉันกำลังต้องการวิชาหายใจพอดี!"

อู๋เป่ยสอนเทคนิคการหายใจให้เขาทันที ไม่มีอะไรพิเศษเกี่ยวกับเทคนิคการหายใจนี้ แต่มันเหมาะมากสำหรับสัตว์ประหลาด

เจ้าหนูตัวใหญ่เรียนรู้เพียงครั้งเดียวก็เป็นทันที มันโค้งคำนับ 3 ครั้ง “ฉันจะจดจำความเมตตาอันยิ่งใหญ่ของท่านไปตลอดชีวิต!”

อู๋เป่ย "ไปเถอะ!"

หนูตัวใหญ่กระโดดออกจากห้องโถงบรรพบุรุษทันที หลังจากที่มันออกมา มันก็เหลือบมองที่เก๋อกว่างหมิงแล้วก็หายไปหลังจากกระโดดไม่กี่ครั้ง

ใบหน้าของเก๋อกว่างหมิงซีดลง เขาอุทาน "สัตว์ประหลาด!"

อู๋เป่ยออกมาจากห้องโถงบรรพบุรุษและพูดกับหลี่ฉางชิงที่หวาดกลัวอยู่ว่า "มีอาวุธผีมากมายฝังอยู่ใต้ห้องโถงบรรพบุรุษนี้ รีบส่งคนไปขุดมันออกด้วย"

“ครับ ครับ” หลี่ฉางชิงรีบโทรหาใครบางคน

เก๋อกว่างหมิงเข้ามาหาเขาและโค้งคำนับเขาด้วยสีหน้าเขินอาย "ขอบคุณพี่อู๋ที่ช่วยชีวิตฉันไว้!"

อู๋เป่ยพูดอย่างเย็นชา "คุณเป็นศิษย์ของเขาเหมาซาน ฉันเป็นแค่คนธรรมดา ไม่กล้ารับการคารวะแบบนี้หรอก"

ใบหน้าของเก๋อกว่างหมิงลุกเป็นไฟ เขาพูดว่า "พี่อู๋ได้โปรดอย่าพูดอย่างนั้น ฉันรู้สึกละอายใจตัวเองเหลือเกิน"

อู๋เป่ยถามเขาว่า “เมื่อกี้คุณใช้ยันต์สายฟ้า ทำไมคุณไม่ฆ่าวิญญาณหยินล่ะ?”

เก๋อกว่างหมิงยิ้มอย่างขมขื่น "ฉันฆ่าพวกมันสองตัวด้วยยันต์สายฟ้า แต่ฉันไม่รู้ว่าจะมีวิญญาณหยินที่ทรงพลังกว่าแอบเข้ามาหาฉัน ฉันถูกครอบงำโดยบังเอิญ น่าอายจริง ๆ"