บทที่ 58 คาดหวังและผิดหวัง

เขามองไปที่อู๋เป่ยและรีบถามว่า "เถ้าแก่สองจะมาพบฉันมั้ย"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "แค่ถามก็รู้แล้ว"

เขาโทรหาสวี่จี้เฟยพูดคุยอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพูดว่า "พี่สาม ฉันจะไปหานายท่านเพื่อติดตามผลในอีกสองสามวัน คุณคิดว่าวันไหนเหมาะ"

สวี่จี้เฟยยิ้มและพูดว่า "วันไหนก็ได้ อ๋อใช่ วันมะรืนเป็นวันรวมญาติของเรา ฉันอยู่ที่บ้านในวันนั้น ถ้าคุณสะดวก คุณสามารถมาวันมะรืนนี้ได้ ฉันอยากพบคุณพอดีเหมือนกัน"

อู๋เป่ย"ตกลง วันมะรืนนี้ พี่สาม ฉันอยากจะพาเพื่อนไปที่นั่นด้วย เขาเป็นหัวหน้าของเมืองหยุนติง"

สวี่จี้เฟยกล่าวว่า "เอาสิ แต่พี่ใหญ่ของฉันอารมณ์ไม่ดี คุณควรหาเหตุผลที่ดีกว่านี้มาหน่อยแล้วกัน"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "เข้าใจแล้ว"

หลังจากวางสาย เขาก็พูดว่า "คุณลุง พรุ่งนี้ไปเมืองหลวงของจังหวัดกัน"

จูฉวนหวู่หายใจเข้าลึก ๆ และพูดว่า "อู๋เป่ย ขอบคุณนะ!"

“เรื่องเล็กน้อยแต่คุณลุงต้องคิดหาเหตุผลก่อนว่าทำไมต้องไปเจอเขา” เขาพูด

จูฉวนหวู่พยักหน้า"ฉันเข้าใจ ฉันจะคิดอย่างรอบคอบ!"

หลังจากพูดคุยกันสักพัก อู๋เป่ยก็ไปฝึกศิลปะการต่อสู้ที่สนามหลังบ้าน หลังจากฝึกฝนมาหลายวัน มังกรบนขาทั้งสองข้างของเขาก็ค่อยๆ เต็มและเขารู้สึกว่าสามารถทะลวงผ่านได้ในสองวันนี้ ดังนั้นเขาจึงต้องฝึกฝนอย่างหนัก

ในเวลาเดียวกันเขายังคงเปิดเส้นรองที่ตัดผ่าน ลมปราณเหล่านี้ซับซ้อนมากและเชื่อมต่อกับอวัยวะภายในดังนั้นจึงยากกว่าที่จะเปิด คาดกันว่าครั้งนี้จะใช้เวลาหนึ่งเดือน

ในตอนเที่ยงจางลี่ทำอาหารจากปลาทั้งหมด ทั้งปลาทอด ผัดและตุ๋น ปลาแมนดารินนั้นอร่อย แม้แต่จูฉวนหวู่ก็ชมไม่ขาดปาก

หลังอาหารเย็น จูหย่วนซานกล่าวว่าเขาต้องการกลับไปที่เมืองหลวงของจังหวัด ประการแรก เขาไม่สามารถทิ้งธุรกิจของเขาได้และประการที่สอง ตอนนี้ร่างกายของเขาเกือบจะฟื้นตัวแล้ว ดังนั้นเขาจึงต้องการที่จะท่องไปทุกสารทิศสักหน่อย

จากนั้นอู๋เป่ยก็สั่งยาอีกชุดหนึ่งให้เขา และบอกให้เขากินยาวันละ 1 เม็ดและกินยาให้ตรงเวลา

หลังจากนั้นไม่นานจูฉวนหวู่ได้ส่งจูหย่วนซานกลับไปที่เมืองหลวงเป็นการส่วนตัว จูชิงเหยียนไม่ได้จากไป เธอต้องการอยู่ต่อและถามอู๋เป่ยเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้

ในเวลานี้ ในห้องผู้ป่วยหนักของโรงพยาบาลประชาชนเทศมณฑล ซ่งหงปินกำลังจะเสียชีวิตและชีวิตของเขาในช่วง 2-3 วันที่ผ่านมาเลวร้ายยิ่งกว่าความตาย ถ้าไม่ใช่เพราะเครื่องช่วยหายใจ เขาคงไม่สามารถอยู่ได้จนถึงปัจจุบัน

ข้างเตียง ภรรยาของซ่งหงปินมองชายคนนี้อย่างเย็นชา โดยหวังว่าเขาจะตายไวๆ เพื่อที่เธอจะได้ครอบครองทรัพย์สินของตระกูลซ่งแล้วจากนั้นก็ไปกับคนรักของเธอ!

ซ่งหงปินไม่สามารถพูดได้ มีเพียงดวงตาของเขาเท่านั้นที่ขยับได้ เขาใช้ชีวิตมาครึ่งชีวิตแล้วและเขาสามารถบอกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับภรรยาของเขา น่าเสียดายที่ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้แล้ว ได้แต่จ้องมองเธออย่างดุดัน ก่นด่าเป็นพันครั้งในใจ

ภรรยาของซ่งหงปินดูเหมือนจะเข้าใจความคิดของเขาและพูดเบาๆ ว่า: "หงปินลูกชายของเรายังไม่หายดี ตอนนี้คุณเป็นแบบนี้และแม่ของฉันก็ป่วยด้วย ตอนนี้ครอบครัวต้องพึ่งพาฉัน ในฐานะผู้หญิง ฉันเหนื่อยมาก หงปิน คุณไม่ต้องทรมานอีกแล้วล่ะ ไปสบายเถอะนะ”

ซ่งหงหปินยังคงจ้องมองเธออย่างดุดัน จากนั้นเลื่อนตาขึ้นไป ราวกับว่าเขากำลังมองอะไรบางอย่าง ดวงตาของเขาเป็นประกาย

ภรรยาของซ่งหงปินผงะไปชั่วขณะ เมื่อเธอมองย้อนกลับไป เธอกรีดร้องด้วยความตกใจ เธอเห็นชายร่างสูงสวมชุดแปลกๆ ที่ทำจากขนนกและหนังสัตว์ มีกระโหลกเด็กขนาดเท่ากำปั้นห้อยอยู่รอบคอ ผมยุ่งเหยิง ผิวดำและมีกลิ่นแปลกๆ จากร่างกายของเขา

ชายคนนั้นไม่สนใจผู้หญิงคนนั้น เขามาหาซ่งหงปินและวางมือบนลูกกระเดือกของเขา ซ่งหงปินไอเสมหะที่เต็มปากออกและจากนั้นเขาก็พูดได้ เขาถามทันทีว่า "คุณคืออาจารย์น่าหลงใช่มั้ย?"

คนที่มาคือน่าหลง คนที่เป็นพี่น้องร่วมตายของฉาไชที่ถูกอู๋เป่ยตีจนตาย อู๋เป่ยจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้คนที่มีชื่อเสียงว่าเป็นปรมาจารย์ด้านไสยศาสตร์

น่าหลงถามด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ว่า “คนที่ฆ่าฉาไชอยู่ที่ไหน” น้ำเสียงของเขาแหบแห้งเล็กน้อย ฟังดูอึดอัดมาก เหมือนกับเสียงที่เกิดจากการเสียดสีระหว่างโลหะกับแก้ว

ดวงตาของซ่งหงปินเป็นประกายและเขาพูดว่า "อาจารย์น่าหลง คนที่ฆ่าฉาไชคืออู๋หลง เขาอยู่ในเขตนี้! ฉันจะให้คนพาคุณไปหาเขา! อาจารย์ ได้โปรดช่วยฉันก่อนเถอะ!"