บทที่ 60 หมัดบดซิงยี่

อู๋เป่ยกลับไปที่ตงหูซอยสาม แล้วก็เห็นหวงจื่อเฉียงยืนรอเขาอยู่ที่ประตู ซึ่งทําให้อู๋เป่ยแปลกใจมาก เขาจึงถามว่า "มีอะไรเหรอ?"

หวงจื่อเฉียง พูดว่า "เจ้านาย มีชายคนหนึ่งอยู่ที่บ้านเกิดของผม ฉผมรู้จักคนนั้น เขาเป็นผู้มีฝีมือการใช้หมัดซิ่งยี่ เขามีพลังหมัดบดที่แข็งแกร่งมาก เป็นที่รู้จักในนามหลิวเปิงซาน และชื่อจริงของเขาคือหลิวจือซิ่ง"

อู๋เป่ยเลิกคิ้วและพูดว่า "ในที่สุดเขาก็มา ไป ไปหาเขากันเถอะ!"

ที่ประตูบ้านเก่าๆ ของอู๋เป่ย มีชายวัยกลางคนยืนอยู่ ผู้ชายคนนี้อายุประมาณ 40 ปี รูปร่างไม่สูง ยืนอยู่ในลักษณะพลังสามร่างบนชั้นวาง ร่างกายของเขาดูเหมือนจะหลวมและแน่น เมื่อมองแวบแรกก็รู้ว่าเขาคือผู้มีฝีมือ

คนนี้คือหลิวจือซิ่ง เมื่อเห็นอู๋เป่ย เขาพูดเบาๆ ว่า "ผมรอคุณมานานแล้ว"

อู๋เป่ยเปิดประตูและพูดว่า "เชิญเข้ามา"

ของในบ้านหลังเก่าใกล้จะย้ายออกไปหมดแล้ว ภายในห้องจึงดูโล่งมาก เหมาะที่จะต่อสู้ที่นี่

"ตระกูลส่งคุณมาใช่ไหม" อู๋เป่ยเข้าประเด็น ไม่พูดเรื่องไร้สาระกับเขา

หลิวจือซิ่งพูดเบาๆ ว่า "ช่วงนี้ผมร้อนเงิน ตระกูลกงให้เงินผมเยอะมาก และสั่งให้ผมฆ่าคุณ ตอนนี้คุณรีบโทรบอกครอบครัวของคุณซะ และบอกพวกเขาว่าเกิดอะไรขึ้น

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหลิวจือซิ่งคนนี้หยิ่งผยองมาก และไม่ได้สนใจอู๋เป่ยเลย ทันทีที่มาก็บอกเขาพูดสั่งลา

อู๋เป่ยไม่ได้โกรธเลย เขาพูดว่า "ยังไม่สายเกินไปที่คุณจะไปตั้งแต่ตอนนี้ เพราะเมื่อคุณเริ่มลงมือ ถ้าไม่ตายก็จะพิการ"

หลิวจือซิ่งหัวเราะและพูดว่า "ดูเหมือนว่าผมไม่ควรพูดพล่ำเพื่อแล้ว ควรจะลงมือได้แล้ว"

"บูม!"

พอพูดว่าจะลงมือ เขาก็ขยับตัว เคลื่อนไหวเร็วเท่าฟ้าผ่า แค่ก้าวเดียวก็อยู่ต่อหน้าอู๋เป่ย แล้วต่อยหมัดออกมา หมัดที่เขาใช้เรียกว่าหมัดบดซึ่งเป็นหนึ่งในรูปร่างห้าองค์ประกอบของซิงยี่!

หมัดนี้สามารถระเบิดควายได้ไกลกว่าสิบเมตร มันทรงพลังมากจนไม่สามารถแข่งขันด้วยกําลังคนได้!

ทันทีที่หมัดออกมา ขนอ่อนตามลำตัวของอู๋เป่ยก็ระเบิดไปทั่วร่างกาย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาประหม่ามากตั้งแต่ได้รับการปล่อยตัวจากคุก เขาจึงเลือกใช้หมัดมังกรอู่หลงโดยสัญชาตญาณ ซึ่งเป็นหมัดที่ทรงพลังและครอบงําได้มากที่สุด

เขาเคลื่อนไหวทั้งตัว และความแข็งแกร่งของเขาก็รวมตัวกันที่หมัดขวาของเขา แล้วปะทะกับหมัดบดของคู่ต่อสู้

"หอกโมกขศักดิ์!" เสียงตะโกนเบาๆ จากนั้นเสียงฟ้าร้องอู้อี้ก็ระเบิด และอู๋เป่ยก็ถอยหลังไปสามก้าวดัง "ตั้งตั้ง" เมื่อมองไปที่หลิวจือซิ่ง เขาถูกอู่เป่ยต่อยพุ่งออกไปไกลมากกว่าสิบเมตรและชนเข้าที่กําแพงอย่างแรง จากนั้นก็มีเสียงดัง "บูม" กําแพงด้านหลังก็พังทลายลงในทันที และคนของเขาก็ถูกทุบฝังไว้ในกองก้อนอิฐด้วย

อู๋เปียรีบวิ่งไปในสองก้าว แล้วต่อยซ้ำเข้าไปอีกหมัดผ่านอิฐที่หักทกให้อิฐหลายสิบก้อนถูกทุบแตก ทับลงไปที่หลิวจือซิ่งอีกครั้ง จนพ่นเลือดออกมาหนึ่งคําและสูญเสียประสิทธิภาพการต่อสู้ไปอย่างสิ้นเชิง

อู๋เป่ยยื่นมือลากเขาออกมา ตอนนี้หน้าอกของหลิวจือซิ่งจมลง แขนขวาและข้อมือขวาของเขาหัก และอาการบาดเจ็บก็ร้ายแรงมาก

"คุณยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้อีกสามนาที มาพูดสั่งลากันเถอะ" อู๋เป่ยพูดเบาๆ และไม่ได้ลงมืออีก เพราะเขาเห็นว่าหลิวจือซิ่งจะต้องตายอย่างแน่นอน และหัวใจของเขาก็แตกสลาย

หลิวจือซิ่งถ่มเลือดออกมาอีกคําหนึ่ง และเขายิ้มอย่างเศร้าๆ: "ไม่มีอะไรต้องสั่งลา ผมเรียนศิลปะการต่อสู้มาตลอดชีวิต ผมไม่มีครอบครัว และพ่อแม่ของผมก็จากไปตั้งแต่เด็ก แต่น้องชายของผมจะมาหาคุณอย่างแน่นอน และเขาจะทุบตีคุณจนตาย!"

หลังจากพูดประโยคที่โหดร้ายนี้จบ ร่างกายของหลิวจือซิ่งก็อ่อนล้า ดวงตาของเขาถูกปกคลุมไปด้วยเลือด และร่างกายของเขาก็แข็งทื่อและตายไปในที่สุด

หวงจื่อเฉียงเดินเข้ามา เขามองไปที่ร่างของหลิวจือซิ่ง และพูดว่า "เจ้านาย อาจารย์ของหลิวจือซิ่ง คือหยางเทียนชานเป็นปรมาจารย์ซิงยี่ หยางเทียนชานอายุมากกว่า 100 ปี ไม่นานมานี้เขายอมรับศิษย์ที่มีความสามารถคนหนึ่ง นั่นก็คือ น้องชายที่หลิวจือซิ่งที่พูดถึง ชื่อว่าเหยียนลี่เจิน

อู๋เป่ย: "หยางเทียนชาน ไม่น่าจะมาล้างแค้นผมหรอกใช่ไหม"

หวงจื่อเฉียงส่ายหัว: "เขาเป็นปรมาจารย์แห่งอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ เพราะฉะนั้นด้วยตำแหน่งที่สูงเขาคงไม่ลงมือเองอย่างแน่นอน แต่เหยียนลี่เจินกับหลิวจือซิ่งมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน จะต้องล้างแค้นให้เขาอย่างแน่นอน เหยียนลี่เจินโกรธมาก ผู้คนต่างบอกว่าเขาอยู่ห่างจากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์เพียงก้าวเดียว เจ้านายต้องระวัง!"