บทที่ 600 วิชาหายใจปลามังกร

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว "ปลาหลี่แดงตัวใหญ่นั่น ฉันเห็นแล้ว แล้วทำไมบรรพบุรุษของคุณถึงจ้องมันอย่างนั้น?"

คนลัทธิเต๋าพูดว่า "บรรพบุรุษว่าไว้ว่าปลาหลี่แดงตัวใหญ่นั่นกำลังจะหลอมยา หากคุณได้รับยาปีศาจ มันจะคุ้มค่าการฝึกร้อยปี"

อู๋เป่ยหัวเราะเสียงเย็น"กลับไปบอกบรรพบุรุษของคุณว่าตอนนี้ปลาตัวนี้อยู่ในเมืองหมิงหยางถ้าอยากจะแตะต้องมัน ก็ต้องถามฉันก่อนว่าได้หรือไม่ได้!"

คนลัทธิเต๋ามองไปที่อู๋เป่ยแล้วถามว่า "ฉันยังไม่รู้ชื่อเสียงเรียงนามคุณเลย?"

อู๋เป่ย"ฉันชื่ออู๋เป่ย อาศัยอยู่ที่เมืองหมิงหยาง"

คนลัทธิเต๋าหายใจเข้าแล้วพูดว่า "เมื่อครู่เป็นฉันที่หยาบคาย ฉันจะบอกบรรพบุรุษของฉันในเรื่องที่คุณพูดมาเอง"

อู๋เป่ยพูดเสียงเย็น "งั้นก็ออกไป!"

คนลัทธิเต๋าออกไปจากเขตหมิงหยางอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นเขาเดินจากไป ถังปิงอวิ๋นก็พูดว่า "ฉันก็เห็นปลาตัวนั้นเหมือนกัน กว่าจะตัวโตได้ขนาดนี้คงไม่ง่ายเลย"

อู๋เป่ย "ใช่ แล้วอีกอย่างตอนนี้มันได้สร้างยาอายุวัฒนะแล้ว แต่แค่ยังไม่สมบูรณ์เท่านั้น"

ถังปิงอวิ๋นตกใจ "สร้างยาเหรอ?"

อู๋เป่ยพยักหน้า "คืนนี้ฉันจะไปที่นั่นอีกครั้ง เพื่อหาปลาตัวนั้น"

ถังปิงอวิ๋นพูดโดยใช้อารมณ์ "หลังจากสร้างยาแล้ว มันก็จะกลายเป็นปลาสัตว์ประหลาด คุณต้องระวังตัวด้วย"

อู๋เป่ย "ยังไงยังไงมันก็เป็นปลาอยู่ดี ถ้ามันมีเจตนาไม่ดี ฉันก็จะฆ่ามันแล้วเอามันมาทำปลาเค็มตากแห้ง"

เมื่อกลับบ้านอู๋เป่ยก็สอนพลังยุทธ์ถังปิงอวิ๋นต่อ จากการช่วยเหลือของเขา ทุ่มนึง ถังปิงอวิ๋นก็สามารถเข้าสู่ขั้นตานเฉิง

ถังปิงอวิ๋นยังคงฝึกฝนต่อไป อู๋เป่ยเดินไปที่ชายฝั่งทะเลสาบตะวันออกคนเดียว เสียงของเรือยังคงมีการร้องงิ้ว ผู้คนจำนวนมากกำลังมุงดู ส่วนมากเป็นคนมีอายุ คนอายุน้อย ๆ ไม่ค่อยมีเท่าไหร่ที่

เขามาถึงสถานที่รกร้างและดำน้ำลงไปในน้ำอย่างเงียบ ๆ มีเกาะเล็กๆ อยู่ใจกลางทะเลสาบตะวันออก ตัวเกาะมีพื้นที่เล็กๆ เพียงไม่กี่สิบตารางเมตร

เขาปีนขึ้นไปด้านข้างของเกาะ ยื่นมืออกมาตีน้ำสองสามครั้ง สร้างคลื่นความถี่พิเศษ

ไม่นานหลังจากนั้น ปลาหลี่แดงตัวใหญ่ปรากฏตัวขึ้น หัวของมันขึ้นมาแค่ครึ่งหัว มันมองดูอู๋เป่ยอย่างหวาดระแวง

อู๋เป่ยมองไปที่มันแล้วถามว่า "เข้าใจสิ่งที่ฉันพูดไหม ถ้าเข้าใจก็พยักหน้า"

ปลาหลี่แดงพยักหน้า จริง ๆ มันมีชีวิตอยู่มาหลายปีแล้ว มันได้พบกับผู้คนมากมาย มันเข้าใจภาษามนุษย์มานานแล้ว อีกทั้งยังสามารถเข้าใจภาษาถิ่นที่พูดกันตามริมแม่น้ำได้ด้วย

อู๋เป่ย "เข้าใจก็พอแล้ว ตอนกลางวันฉันได้พบกับคนลัทธิเต๋าคนหนึ่ง เขาบอกว่ามาจากพรรคหลิงเซียว เขาต้องการเอายาปีศาจคุณไป"

ปลาหลี่แดงกระพือหางสองสามครั้ง ไม่รู้ว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่

อู๋เป่ยพูดต่อ "คุณสามารถฝึกมาได้ถึงขั้นนี้แล้วแน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องง่าย ฉันจะสอนวิธีหายใจของชนเผ่าน้ำให้คุณ คุณอยากจะเรียนไหม?"

เมื่อครู่ปลาหลี่แดงได้ยินว่ามีคนจะมาเอายาปีศาจเขาไปเขาก็นิ่งมาก แต่พอยินว่าอู๋เป่ยกำลังจะสอนวิธีหายใจของชนเผ่าน้ำให้ เขาก็ตกใจและพยักหน้าอย่างสิ้นหวัง

อู๋เป่ย"แต่ฉันจะสอนเปล่า ๆ ก็คงไม่ได้ หลังจากที่คุณทำยาปีศาจเสร็จแล้ว คุณก็ต้องทำงานให้ฉันด้วย คุณตกลงไหม?"

ปลาหลี่แดงพยักหน้า ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

อู๋เป่ยตอบ "เอาล่ะ ตั้งใจฟังฉันนะ!"

เขาสอนวิธีหายใจเผ่าน้ำให้กับปลาหลี่แดง วิธีหายใจของมนุษย์นั้นหาได้ยากมาก พวกมันแพร่กระจายไปในกองกำลังหลักแค่เพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น ยิ่งวิธีหายใจของเผ่าน้ำยิ่งหายากกว่า ไม่แปลกที่ปลาหลี่แดงจะตื่นเต้น

ปลาหลี่แดงเรียนรู้เร็วมาก ใช้เวลาเรียนวิธีหายใจแค่ชั่วโมงกว่าๆ ก็เป็นแล้ว ปลาหลี่แดงลอยตัวบนผิวน้ำ มันพ่นลมหายใจไปทางดวงจันทร์

หลังจากเชี่ยวชาญวิธีการหายใจแล้ว ปลาหลี่แดงก็อ้าปากกว้างแล้วคายลูกปัดโปร่งแสงสีแดงเข้มออกมา มันลอยอยู่บนกลางอากาศ ดูดซับแสงจันทร์ สิ่งที่เห็นนั่นคือยาปีศาจ

อู๋เป่ยนั่งข้างๆ คอยปกป้อง สิบนาทีต่อมา ปลาหลี่แดงหยิบยาปีศาจและพยักหน้าให้อู๋เป่ย ราวกับกำลังขอบคุณเขา

อู๋เป่ยคิดอยู่สักพัก ก่อนจะหยิบดราก้อนบอลออกมาจากแหวนที่นิ้วของเขา เขาโยนมันเข้าไปในปากของปลาหลี่แดงแล้วพูดว่า "นี่คือดราก้อนบอล มันจะเผยให้เห็นลมหายใจของมังกรได้ในระดับหนึ่ง ฉันจะให้ยืมไปก่อน หวังว่าคุณจะกลายจะข้ามประตูมังกรไปได้ สักวันคุณจะกลายเป็นมังกรและโผบินขึ้นสู่ท้องฟ้า”

ปลาหลี่แดงตัวแข็ง มีเสียงแปลก ๆ ดังขึ้นในหัวของอู๋เป่ย"ขอบคุณ เจ้านาย"