ตอนที่ 606
บทที่ 606 รักษาหลี่ตงซิง
October 21, 2026
สิบนาทีต่อมา รถดับเพลิงมาถึง นักดับเพลิงใช้เครื่องมือรื้อถอนหลังคารถออก และช่วยเหลือหลี่เหมยที่ไม่ได้รับบากเจ็บอะไร
สีหน้าของทุกคนดูประหลาดใจ รถถูกทับไปแล้ว ผู้หญิงคนนี้กลับไม่เป็นอะไร?
หลี่เหมยยังคงหวาดกลัว เธอเหลือบมองคนขับที่ถูกทับเป็นพายเนื้อ และอาเจียนออกมาทันที
ในไม่ช้า เธอก็ถูกนำตัวขึ้นรถพยาบาล และนำส่งโรงพยาบาล ระหว่างทางไปโรงพยาบาล จู่ ๆ เธอก็หยิบเครื่องรางที่อู๋เป่ยมอบให้ออกมาจากกระเป๋า
เครื่องรางนั้นเปราะบางมาก ทันทีที่ใช้มือบีบก็แตกออกเป็นเศษชิ้นเล็ก ๆ โปรยลงมานับไม่ถ้วน
เมือนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตอนที่ก้อนหินลอยตกลงมา เธอตกตะลึง เป็นไปได้ไหมว่าเครื่องรางได้ช่วยชีวิตตัวเองไว้ ?
ในเวลานี้อู๋เป่ยหลับลึก และนอนหลับจนถึงรุ่งสาง
เจ็ดโมงเช้า เขาผลักประตูเปิดออก และเห็นหลี่อวิ๋นโต้วนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นกำลังพูดคุยและหัวเราะกับอู๋เหมย
เมื่อเห็นอู๋เป่ยออกมา อู๋เหมยก็พูดว่า : “พี่ชาย ทำไมพี่ถึงเพิ่งตื่น”
อู๋เป่ยหาวแล้วพูดว่า : “ฉันพลาดอะไรไปหรือเปล่า？”
อู๋เหมยยิ้มและพูดว่า : “เมื่อครู่คุณปู่พาฉันขึ้นไปบนยอดเขาเพื่อชมพระอาทิตย์ขึ้น”
อู๋เป่ยขมวดคิ้ว : “พระอาทิตย์ขึ้นมีอะไรน่าดูกัน”
เนื่องจากผลลัพธ์ของตี้หยวนตัน ทำให้หลี่อวิ๋นโต้วดูอ่อนกว่าวัย เขามองดูหลานชายและพูดอย่างมีความสุข : “เสี่ยวเป่ย อีกเดี๋ยวลุงสองของแกจะมา”
อู๋เป่ยพยักหน้า : “ครับ ผมจะช่วยรักษาอาการป่วยของลุงสอง”
จากนั้นเขาก็พูดว่า : “คุณปู่ ผมจะสอนชุดออกกำลังกายให้คุณปู่ตอนนี้ คุณปู่ต้องเรียนรู้ให้ดี”
หลี่อวิ๋นโต้วไม่เต็มใจที่จะเรียนรู้และพูดว่า : “ฉันแก่ และไม่ฉลาด ไม่เรียนแล้ว”
อู๋เป่ยดึงเขาขึ้นมาแล้วพูดว่า : “คุณปู่ ผมสัญญาว่าหลังจากเรียนจบ จะไม่ป่วยอีกเลย”
หลี่อวิ๋นโต้วไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากถอนหายใจ และเรียนรู้การเคลื่อนไหวสองสามท่าจากอู๋เป่ย
สอนเพียงสามการเคลื่อนไหวซึ่งค่อนข้างง่าย แต่ถึงอย่างนั้น หลี่อวิ๋นโต้วก็เรียนถึงสองชั่วโมงกว่าจะทำได้
เพียงแค่ทำทั้งสามท่าเพียงครั้งเดียว เขาจะเหงื่อออกไปทั้งตัว หลังจากทำไปแล้วสามครั้ง เขาก็โบกมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า : “แขนและขาของฉันไม่ไหวแล้ว ฉันจะพักผ่อนสักหน่อย”
อู๋เป่ยนวดให้เขาด้วยรอยยิ้มและพูดว่า : “คุณปู่ คุณควรฝึกท่านี้อย่างน้อยวันละครั้ง หลังจากหนึ่งเดือน ผมจะไปตรวจสุขภาพอีกครั้ง ถ้าคุณปู่ทำไม่ได้ หึ ผมจะสอนอีกสามอันที่ยากกว่านี้”
หลี่อวิ๋นโต้วยิ้มอย่างขมขื่นที่สุดและพูดว่า : “โอเค โอเค ฉันจะทำมันทุกวัน ฉันจะไม่เกียจคร้านแน่”
หลังจากพักผ่อนไม่กี่นาที หลี่ตงซิงก็มาถึง เขาจำสิ่งทีอู๋เป่ยพูดไว้ตั้งแต่แรกได้เสมอ ทันทีที่เขาเห็นคนของเขา เขาก็ก้าวไปข้างหน้าและโค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง : “หมอเทวดาอู๋ ในที่สุดเราก็ได้พบกันอีกครั้ง”
อู๋เป่ยรีบพูดว่า : “อย่าเรียกแบบนั้นเลย เรียกฉันว่าอู๋เป่ยก็ได้”
หลี่อวิ๋นโต้วยังกล่าวอีกว่า : “ตงซิง ไม่จำเป็นต้องสุภาพกับเสี่ยวอู๋ ตอนนี้ฉันเป็นปู่ทูนหัวของเขา และตอนนี้นายเป็นลุงของเขาแล้ว”
อู๋เป่ยพูดอย่างรวดเร็ว : “ถูกต้อง ลุงสองไม่จำเป็นต้องสุภาพกับผม”
เมื่อได้ยินเขาเรียกตัวเองว่าลุง หลี่ตงซิงก็มีความสุขมากและพูดว่า : “ถ้าอย่างนั้นฉันรบกวนแล้ว เสี่ยวอู๋ ครั้งที่แล้วที่คุณบอกว่าโรคของฉันสามารถรักษาให้หายได้ในอนาคต ตอนนี้สามารรักษาให้หายได้ไหม？”
อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “แน่นอนว่าสามารถทำได้ ลุงสองเชิญนั่งครับ”
ทันทีที่หลี่ตงซิงนั่งลง หลี่เหมยก็เดินเข้ามาแล้วพูดว่า : “คุณปู่ พ่อ ”
หลี่ตงซิงยิ้มและพูดว่า : “เสี่ยวเหมยลูกก็มาแล้วเหรอ เมื่อวานลูกทำให้พ่อตกใจหมดเลย”
หลี่อวิ๋นโต้วไม่รู้เรื่องอุบัติเหตุรถยนต์ และถามว่า : “เกิดเรื่องอะไรขึ้น ? ”
หลี่ตงซิง : “พ่อครับ เมื่อวานภูเขาเกิดดินถล่ม และมีก้อนหินขนาดใหญ่ชนรถของเสี่ยวเหมย คนขับเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ เสี่ยวเหมยปลอดภัย”
หลี่อวิ๋นโต้วประหลาดใจ : “เสี่ยวเหมย เธอไม่ได้รับบาดเจ็บเหรอ？”
หลี่เหมยส่ายหัว : “คุณปู่ หนูไปตรวจที่โรงพยาบาลแล้ว ไม่เป็นไรค่ะ”
หลี่อวิ๋นโต้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก : “เอาล่ะ ช่วงสองสามวันนี้ก็ให้วันหยุดแก่ตัวเอง และพักผ่อนให้เต็มที่”
ในขณะนี้หลี่เหมยมองไปที่อู๋เป่ย แล้วพูดว่า : “คุณบอกว่าคุณสามารถรักษาอาการป่วยของพ่อฉันได้？”