บทที่ 609 อาจารย์ชิงเหลียน

หลี่อวิ๋นโต้วพูด : “เสี่ยวเป่ย พรุ่งนี้ฉันจะทำการประกาศในแวดวงเล็กๆ ฉันหาหลานชายที่หายไปหลายปีเจอแล้ว”

เมื่อก่อน เขาไม่กาศต่อโลกภายนอก เป็นเพราะกลัวว่าจะมีคนคิดร้ายต่ออู๋เป่ย แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า อู๋เป่ยมีพลังมากและสามารถปกป้องตัวเองได้อย่างเต็มที่

อู๋เป่ยพูด : “ได้! ผมก็ควรไปไหว้บรรพบุรุษและกลับบ้านแล้ว นับตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ผมชื่อหลี่เป่ย”

หลี่อวิ๋นเป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “ชีวิตนี้ของนายที่ต้องใช้คืออักษร‘ซวิน’ ต่อจากนี้ไป ชื่อของนายเรียกว่าหลี่ซวินเป่ย”

หยุดสักพัก เขาพูดอีกครั้ง : “หลี่ซวินเป่ยชื่อนี้ เพียงแค่อยู่ที่บ้านเท่านั้น ถ้าหากนายออกไปข้างนอก สามารถใช้ชื่ออู๋เป่ยต่อไปได้ ท่องยุทธภพด้วยสองสถานะ ตรงกันข้ามมันจะสะดวกมากกว่า”

อู๋เป่ยกระพริบตา จู่ๆก็คิดอะไรบางอย่างออก พูด : “คุณปู่ เอาแบบนี้ผมเปลี่ยนใบหน้าไหม”

ระหว่างที่พูด กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย กลายเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาคนหนึ่ง มองดูแล้วเหมือนกับเด็กหนุ่มอายุสิบเก้าปี บนใบหน้ามีรอยยิ้มที่เงียบสงบ

หลี่อวิ๋นโต้วรู้สึกแปลกๆ พูด : “ดีก็ดีอยู่หรอก เพียงแค่รักษารูปลักษณ์นี้ไว้ จะเหนื่อยเกินไปหรือเปล่า”

อู๋เป่ย : “คุณปู่วางใจได้เลย ถึงระดับการฝึกฝนคนเซียน โดยทั่วไปแล้วจะต้องมีใบหน้าหลายใบหน้า เพื่อให้ง่ายต่อการท่องยุทธภพ”

ระหว่างที่พูด เขาติดต่อหาฮั่นไป๋ ขอให้เขาช่วยสร้างตัวตนใหม่ ตัวตนใหม่ชื่อหลี่ซวินเป่ย เป็นคนเทียนจิง สำเร็จการศึกษาจากสถาบันภาพยนตร์เทียนจิง เติบโตขึ้นมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ปัจจุบันว่างงาน

อู๋เป่ยทำแบบนี้ จำเป็นต้องแยกตัวตนทั้งสองของ "อู๋เป่ย" และ "หลี่ซวินเป่ย" ออก เพราะว่าการยืนอยู่นอกตระกูลหลี่ จะทำให้เขาง่ายต่อการปกป้องตระกูลหลี่

กลับมาถึงวิลล่า หลี่ตงซิงและหลี่หงเทาล้วนแล้วกำลังพักผ่อน รีบถามว่าเป็นยังไงบ้าง

หลี่อวิ๋นโต้วสงบอย่างมาก เขาพูดอย่างไม่แยแส : “ฉันพูดคำพูดดีๆหลายอย่าง ในที่สุดหวงซางก็ไม่มีความแค้นใดๆต่อนาย เรื่องนี้เลยผ่านไปได้แล้ว”

หลี่หงเทาถอนหายใจด้วยความโล่งอก พูดด้วยรอยยิ้ม : “ผมว่าแล้วคุณปู่ออกหน้า ไม่มีเรื่องอะไรที่ไม่สามารถจัดการได้”

หลี่ตงซิงฮึอย่างหนัก : “หงเทา ต่อจากนี้ไปนายสร้างปัญหาให้น้อยๆหน่อย”

หลี่หงเทาฮึหนึ่งที สำหรับพ่อที่อ่อนแอและป่วยคนนี้ เขากลับไม่ค่อยเคารพเท่าไหร่

หลี่อวิ๋นโต้วมีสีหน้าที่เย็นชา : “ไม่รู้จักผู้ใหญ่ไม่รู้จักเด็ก! คุกเข่าลง!”

หลี่อวิ๋นโต้วโกรธทันที หลี่หงเทามีความกลัวเล็กน้อย คุกเข่าลงบนพื้นอย่างเชื่อฟัง

อู๋เป่ยพูดอย่างไม่แยแส : “หงเทา สำหรับพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด ต้องมีหัวใจแห่งการเคารพนับถือ ทำไมนายถึงกล้าหยาบคาย”

หลี่หงเทาเลิกคิ้วขึ้น เขาจ้องอู๋เป่ย : “นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้ามายุ่งเรื่องของฉัน!”

หลี่อวิ๋นโต้วยิ้มอย่างเย็นชา : “เขาเป็นหลานชายของฉัน เป็นพี่ใหญ่ของนาย ต่อจากนี้ไปถ้าหากนายทำเรื่องไม่ดีอีก เขามีสิทธิ์ลงโทษนาย!”

หลี่หงเทาไม่กล้าต่อปากต่อคำ ภายในใจกลับไม่พอใจอย่างมาก เขาออกไปจากสถานที่ด้วยความโกรธ

สีหน้าของหลี่ตงซิงดูแย่ พูดด้วยความโกรธ : “ช่างเป็นคนไร้ค่าจริงๆ!”

หลี่อวิ๋นโต้วจ้องลูกชายของตัวเองด้วยความโกรธ พูด : “พวกนายสองสามีภรรยารักลูกของตัวเองมากเกินไป นายดูสิตอนนี้เขากลายเป็นอะไรไปแล้ว!”

ถูกพ่อตำหนิ หลี่ตงซิงก้มหน้าลง : “พ่อ ผมจะสั่งสอนเขาเป็นอย่างดี”

“อืม นายกลับไปได้แล้ว” หลี่อวิ๋นโต้วโบกมือ

รอให้หลังจากหลี่ตงซิงไป อู๋เป่ยพูด : “คุณปู่ ด้วยการสั่งสอนของตระกูลหลี่พวกเรา หงเทาไม่ควรเป็นแบบนี้”

หลี่อวิ๋นโต้วถอนหายใจเบาๆหนึ่งที พูด : “ตงซิงอ่อนแอและป่วยมาตั้งแต่เด็ก ฉันรักเขาอย่างมาก ดูแลในทุกวิถีทางที่เป็นไปได้ หลังจากที่หงเทาเกิด คนทั้งตระกูลรักเขามากกว่าเดิม สิ่งนี้ปลุกฝังให้เขากลายเป็นคนนิสัยเสีย”

อู๋เป่ยถอนหายใจเบาๆหนึ่งที จู่ๆเขาถาม : “ใช่แล้วคุณปู่ ผมสามารถไปเยี่ยมคุณย่าได้ไหม”

ที่แท้ นับตั้งแต่ลูกชายคนโตหายตัวไป คุณยายของอู๋เป่ยรู้สึกหดหู่ใจ ต้องการฆ่าตัวตายหลายครั้ง หลังจากหลี่ตงซิงอายุเจ็ดปี เธอก็ย้ายไปอยู่ที่ภูเขากินเจสวดมนต์ ไม่ยอมเจอหน้าใคร

ถึงตอนนี้ เธอขึ้นไปอยู่บนเขาสามสิบกว่าปีแล้ว แม้แต่หลี่อวิ๋นโต้วอยากเจอเธอสักครั้ง ก็ต้องรายงานล่วงหน้าถึงจะได้

พูดถึงคุณย่า หลี่อวิ๋นโต้วถอนหายใจยาวๆ : “เรื่องของนาย ฉันยังไม่เคยพูดกับเธอ นายและเสี่ยวเหมยไปเจอเธอสักครั้งก็ดีเหมือนกัน เธอต้องดีใจอย่างมากแน่นอน”

หลังจากครึ่งชั่วโมง อู๋เป่ยและเสี่ยวเหมยนั่งรถไปที่เซียนกู่หลิง

บนเซียนกู่หลิงแห่งนี้ มีวัดหมิงเยว่ คุณยายของอู๋เป่ยกำลังฝึกสมาธิที่สำนักแม่ชี และอยู่กับพระพุทธรูปโบราณชิงเติงทุกวัน