บทที่ 62 หาคนสังหารแทน

ที่จริงร่างกายของหงหลิงไม่ได้สกปรก เธอเป็นปรมาจารย์ชั้นพรสวรรค์ ผิวของเธอเหมือนหยก ไม่เปื้อนฝุ่น แต่ว่าเธอก็ทำตามที่อู๋เป่ย ไปอาบน้ำก่อน

ตอนที่หงหลิงกำลังอาบน้ำ เขาได้โทรหาหลี่กว่างหลงและพูดว่า "เจ้าเรียกตระกูลกงมาพบข้าที่โรงแรม"

หลี่กว่างหลง: "สหาย เจ้าไม่ไปบ้านกงแล้วเหรอ"

อู๋เป๋ย: "ข้าสบายใจกว่าที่เลือกสถานที่ด้วยตัวเอง"

“ได้ ข้าจะแจ้งให้พวกเขาทราบทันที!”

ตระกูลกง หลังจากรับสาย กงเหล่ยก็ตะคอกอย่างเย็นชาว่า: "เจ้าอู๋เป่ยนี้ จะมากเกินไปแล้วจริงๆ!"

ในห้องโถง นอกจากตระกูลกงแล้ว ยังมีชายหนุ่มคนหนึ่ง รูปร่างสูงใหญ่ มีดาบยาวสีทองอยู่ตรงกลาง โดยศีรษะของเขาเชิดขึ้นและหลังตรงด้วยท่าทางที่เย่อหยิ่ง บนใบหน้าของเขา

เมื่อได้ยินคำพูดของกงเหล่ย เขาก็เลิกคิ้ว: "ลุงกง เกิดอะไรขึ้น?"

กงเหล่ยถอนหายใจและพูดว่า "นายน้อยจาง มีบางอย่างเกิดขึ้นกับตระกูลกงของเรา เราทำให้ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ขุ่นเคืองซึ่งได้ชื่อว่าเป็นนายน้อยอันดับหนึ่งในรัฐบาลส่วนภูมิภาค และเขาไม่เคยเอาใครไว้ในสายตา เขาลวนลามผู้หญิงคนหนึ่งบนถนน ฉีปิงเพียงแค่พูดตักเตือนเขาไปไม่กี่คำ เขาก็ทุบตีฉีปิง และยังฆ่าผู้คุ้มกันหลายคนในตระกูลกงข้าด้วย”

"แค่นี้ยังไม่พอ เขายังต้องการให้ตระกูลกงของเราชดเชยให้เขา 100 ล้านหยวน! และให้ ฉีปิงคุกเข่าลงต่อหน้าเขาและคุกเข่าเพื่อขอโทษเขา เจ้าว่านี่ไม่ใช่การดูถูกเราเหรอ"

“นี้มันมากเกินไปจริงๆ!” ชายหนุ่มตบโต๊ะ เขาคือจางจื่อซง ลูกชายของจางหานฉุ่ย หัวหน้ารัฐบาลประจำเมือง

“พวกเจ้าไม่ต้องกลัว ในเมื่อข้ารู้เรื่องนี้แล้ว ข้าจะเพิกเฉยไม่ได้! ชายผู้นั้นอยู่ที่ไหน ข้าจะไปพบเขา!” จางจื่อซงกล่าวทันที

ดวงตาของกงฉีปิง เป็นประกายและเขาพูดว่า "นายน้อยจาง ชายคนนั้นอยู่ที่โรงแรม กำลังรอให้เราส่งเงินให้เขา"

จางจื่อซง เยาะเย้ย: "ข้าอยากจะดูว่าเขาซึ่งเป็นนายน้อยปรมาจารย์อันดับหนึ่งในเมืองหลวง นั้นแข็งแกร่งจริงหรือไม่!"

อู๋เป่ยรอนานกว่าหนึ่งชั่วโมง และแล้วมีคนเคาะประตู เมื่อเปิดประตู และเห็นกลุ่มคนยืนอยู่ข้างนอก นำโดยชายหนุ่มร่างสูง

ชายคนนั้นจ้องมาที่เขาอย่างเย็นชาและถามว่า "คุณคืออู๋เป่ยหรือ"

อู๋เป่ย พูดเบา ๆ "ข้าเอง เจ้าเป็นใคร"

จางจื่อซงเป็นคนพูดและเขาก็เย้ยหยันว่า: "เจ้านี้ใจกล้าจริงๆ กล้ามาทำตัวป่าเถื่อนในเมืองหลวง!"

ใบหน้าของอู๋เป๋ย มืดมน ตระกูลกงไม่ซื่อสัตย์เลยจริงๆ!

เขาพูดด้วยเสียงทุ้มทันที: "พวกเจ้าเสียโอกาสเดียวในการคืนดี!"

จางจื่อซง หัวเราะเยาะ: "คืนดี? เจ้าคิดมากไปเอง นายน้อยอย่างข้ามาที่นี่เพื่อสั่งสอนเจ้า เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร"

อู๋เป่ย: "ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ก้ออกไปได้ละ!"

“บังอาจ!” จางจื่อซง ก้าวเข้ามาและต่อยไปที่อู๋เป่ย

ผิวของอู๋เป่ยเย็นและด้วยการโบกมือของเขานิ้วของเขาเตะจุดเส้นเลือดของจางจื่อซง เป็นเพียงผู้ชั้นความแข็งแกร่ง และก็คร่ำครวญทันทีและศีรษะก็ล้มลง

กงฉีปิง พยุ่งเขาทันทีและตะโกนว่า "นายน้อยจาง เจ้าไม่เ้นอะไรใช่ไหม"

จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นและจ้องมองอู๋เป่ย อย่างเย็นชา: "เจ้ารู้ไหมว่าเขาเป็นใคร"

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว: "เขาเป็นคนตระกูลจางไม่ใช่"

กงฉีปิงยิ้ม "ฮิฮิ" และพูดว่า "ชื่อของเขาคือ จางจื่อซง และเขาเป็นลูกชายของ จางหานฉุ่ย ซึ่งเป็นปรมาจารย์ศิษย์ของวัดต้าชั่น"

จางหานฉุ่ย ปรมาจารย์รองจากโจวฟูเซิงในเมืองหลวง? อู๋เป่ย รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยและสัมผัสได้ถึงกับดักของคู่ต่อสู้ แต่เขาไม่ได้ตื่นตระหนก แต่จ้องมองไปที่กงฉีปิง: "เจ้ากล้าวางแผนกับดักกับข้า เจ้ารู้ผลที่ตามมาของการทำเช่นนี้หรือไม่"

กงฉีปิงเยาะเย้ย: "ผลที่ตามมาก็คือเจ้าต้องตาย!"

ในขณะนั้นเอง ตำรวจอาชญากรหลายคนรีบเข้ามา พวกเขามองไปที่จางจื่อซงบนพื้นแล้วถามว่า "เจ้าเป็นคนทำร้ายเขางั้นเหรอ"

อู๋เป่ยเยาะเย้ย ตระกูลกง นี้ไร้ยางอายจริง ๆ และยังใช้อำนาจของรัฐบาลด้วย เขาพูดเบา ๆ ว่า "ข้าเอง"

คนเหล่านี้ใส่กุญแจมือเขาทันทีและพูดว่า: "เจ้าจงใจทำร้ายผู้คน มากับเรา!"

อู๋เป่ย พูดกับ กังจื่อและ หงหลินที่อยู่ข้างหลังเขาว่า "หงหลินรอข้าที่นี่ กังจื่อ โทรหา หลี่กว่างหลง"

กังจื่อ รีบพูดว่า "รับทราบ บอส"

หงหลิงพยักหน้าเล็กน้อย และค่อยๆ เอามือที่จับด้ามดาบออก ถ้าอู๋เป่ย ไม่ได้พูดประโยคดังกล่าว เธอคงลงมือไปแล้ว