บทที่ 626 ซักไซ้เอาความ

อู๋เป่ยกระแอมหนึ่งที : “หลังจากผมไปถึงจะนับ”

อู๋เอ้าซวงพูดด้วยรอยยิ้ม : “ก็ได้ ยังไงสะไม่ช้าก็เร็จฉันจะกลายเป็นศิษย์พี่ของนาย เริ่มสายแล้ว ศิษย์น้อย พี่สาวไปแล้วนะ”

หลังจากส่งอู๋เอ้าซวงและมู่หรง อู๋เป่ยกลับมาที่ลานบ้าน

ในเวลานี้ ทานิฮาระ มาซายาสุกลายเป็นศพไปแล้ว คนที่ลงมือคือเย่เสวียน

อู๋เป่ยเรียกคนมายกศพออกไป เขาตบไหล่ของเย่เสวียน : “แก้แค้นสำเร็จแล้ว พ่อของนายตายตาหลับแล้ว”

เย่เสวียนถอนหายใจเบาๆหนึ่งที พูด : “ทวดน้อย ถ้าหากพ่อแม่ของฉันยังมีชีวิตอยู่จะดีขนาดไหน!”

อู๋เป่ยก็ประสบกับการสูญเสียพ่อเช่นกัน แน่นอนเข้าใจความรู้สึกของเขา พูด : “ชีวิตคนก็เป็นแบบนี้แหละ อย่าคิดมาก”

เย่เทียนจง : “ศิษย์น้อง ฉันและเย่เสวียนกลับโรงแรมก่อนนะ”

อู๋เป่ยพยักหน้า : “ได้ ตอนกลางวันผมจะตามไป”

หลังจากเย่เทียนจงและเย่เสวียนจากไป อู๋เป่ยกลับไปที่ห้องนอนหลับอย่างสงบ

ตอนเช้าเจ็ดโมงกว่า เขาถูกปลุกด้วยสายโทรศัพท์จากถังจื่อยี่ บอกว่าหม้อที่เขาสั่งมาถึงท่าเรือแล้ว

อู๋เป่ยคิดไม่ถึงเลยว่าจะเร็วขนาดนี้ รีบเดินทางไปท่าเรือทันที

ผู้ส่งสินค้าเป็นคนของถังจื่อยี่ อีกฝ่ายพาอู๋เป่ยไปที่ตู้คอนเทนเนอร์ตู้หนึ่ง พูด : “นายท่านอู๋ ของอยู่ข้างใน”

อู๋เป่ยพยักหน้า พูด : “คุณไปได้แล้ว ที่เหลือ ผมจัดการเอง”

หลังจากคนผู้นั้นไป เขาเข้าไปในตู้คอนเทนเนอร์ ก็มองเห็นหม้อต้มที่เหมือนกับหม้อฮุนหยวนที่บรรจุอยู่ในกล่องไม้ขนาดใหญ่ทุกประการ

เขาลองชั่งน้ำหนักดู ประมาณห้าพันกิโล เขาพอใจอย่างมาก แกะออกทันที หลังจากนั้นใส่หม้อสีทองเข้าไปในแหวนปานจื่อ

ที่เขาทำหม้อใบนี้ จุดประสงค์คือเพื่อแทนที่หม้อฮุนหยวนของแก๊งต้าซางอี้ หม้อใบนี้ ก็คือใบที่คนญี่ปุ่นกำลังตามหา แม้ว่านินซุ เก็นเท็นเบจะล่าถอยไปแล้ว แต่ไม่สามารถรับประกันว่าเขาจะไม่กลับมาอีกครั้ง

กลับมาที่แก๊งต้าซางอี้อีกครั้ง เขามาถึงห้องโถงใหญ่ที่เก็บหม้อ ก่อนอื่นเอาหม้อฮุนหยวนเก็บเข้าไปในแหวนปานจื่อ หลังจากนั้นเอาหมอสีทองใบนั้นออกมา วางไว้ตำแหน่งเดิม

วางหม้อเสร็จ เขาเหลือบมองหลายที กลับไม่พบข้อบกพร่อง ดูเหมือนว่าช่างฝีมือของถังจื่อยี่น่าเชื่อถือมาก

ผ่านไปได้ไม่นาน หงคุนมาเยี่ยม เขาบอกอู๋เป่ย ทุกคนจากสมาคมฟูโซได้อพยพออกไปแล้ว หัวหน้าแก๊งหลายแก๊งก็ได้รับการฟื้นฟูแล้ว

หงคุนเป็นผู้ท่องยุทธภพเก่า รู้ว่าเรื่องนี้จะต้องเกี่ยวข้องกับอู๋เป่ยอย่างแน่นอน ดังนั้นเลยมาขอบคุณเป็นพิเศษ

อู๋เป่ยพูด : “เหล่าหง เรื่องในเมืองกั่งสิ้นสุดลงแล้ว ทางแก๊งต้าซางอี้ นายช่วยหาคนมาดูแลแทนไปก่อน”

หงคุนพูดด้วยรอยยิ้ม : “ได้ ผมจะหาน้องคนหนึ่งของผมมาช่วยนายท่านอู๋ดูแลแก๊งต้าซางอี้ เพียงแต่ ต่อจากนี้ไปท่านเป็นลูกพี่ใหญ่ของแก๊งต้าซางอี้ตลอดไป”

อู๋เป่ยกลับไม่มีความสนใจต่อตำแหน่งนี้ เขาก็ไม่พูดอะไรเช่นกัน ในไม่ช้าก็บอกลาแล้วจากไป

กลับมาถึงโรงแรม เขาและเย่เทียนจง หยางมู่ไป๋และคนอื่นๆเจอหน้ากัน

ผ่านการฝึกฝนมาหนึ่งวัน หลี่หลงเฉินและคนอื่นๆ มีความก้าวหน้าอย่างมาก เขามีการแนะนำอีกเล็กน้อย เฉินรั่วซงไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง ทะลวงเข้าสู่ขั้นคนเซียนได้สำเร็จ

ถึงตอนค่ำ หลี่หลงเฉินก็ทะลวงเข้าสู่ขั้นชั้นเทพเช่นกัน มันเป็นเพียงเรื่องของเวลาก่อนที่เราจะเป็นคนเซียนเท่านั้น

สำหรับจ้าวฟังหนิง ตอนนี้เขาได้รับการขัดเกลาอย่างดี จะสามารถทะลวงไปได้ในไม่ช้าก็เร็ว

ถึงตอนเที่ยง เขาไปที่สำนักงานหลักของเทียนซาอีกครั้ง สิ่งที่เขาสอนก่อนหน้านี้ ทุกคนได้ฝึกซ้อมกันอย่างหนักมาโดยตลอด แน่นอนผลลัพธ์ค่อนข้างดี

ดังนั้น เขาเลยทำการสอนวิชาเพาะกายรูปแบบใหม่ และยังมีการสอนทักษะการต่อสู้ของเขาเองให้กับคนเหล่านี้

ช่วงเช้าของวันถัดไป เขาบอกลากับทุกคน ออกจากเมืองกั่ง

กลับมาที่วิลล่าอวิ๋นติ่ง เขาลากหลี่อวิ๋นโต้วมาถึงสถานที่ที่ไม่มีคน พูด : “คุณปู่ หลี่อวิ๋นเฉิงจะโอนหุ้นของแบตเตอรี่เวยเหนิงให้ผมในบ่ายวันนี้ หลังจากนั้นย้ายออกจากอวิ๋นตง ต่อจากนี้ไป เขาจะไม่มารบกวนคุณอีกต่อไป”

หลังจากหลี่อวิ๋นโต้วได้ยิน เงียบหลายวินาที หลังจากนั้นถอนหายใจหนึ่งที พูด : “แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน”

อู๋เป่ย : “คุณปู่ ไม่ใช่ว่าผมโหดเหี้ยมจิตใจอำมหิต แต่เป็นเพราะหลี่อวิ๋นเฉิงเขาทำลายขอบเขต” หลังจากนั้น เขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้น