ตอนที่ 646
บทที่ 647 แตกหักกัน
October 21, 2026
ทันใดนั้น อู๋เป่ยก็รู้สึกได้ว่าร่างกายของตัวเองแข็งทื่อ จิตใจเริ่มสับสน
ผู้ชายคนนี้ ระหว่างที่สวดคาถาไปด้วย พร้อมกับเข้ามาใกล้อู๋เป่ยไปด้วย สีหน้าของเขาเริ่มดุร้ายมากขึ้นเรื่อยๆ
มือทั้งสองข้างของอู๋เป่ยกุมหัว แสดงให้เห็นว่าเจ็บปวดอย่างมาก ชายคนนั้นดึงมีดคมออกมาหนึ่งเล่ม แทงไปที่อู๋เป่ย
หัวของอู๋เป่ยปวดมากจริงๆ แต่หมัดปรารถนาของเขากลับยังตื่นอยู่ หมัดปรารถนา มันเป็นสัญชาตญาณอย่างหนึ่ง ต่อให้อู๋เป่ยหมดสติไป มันยังคงสามารถทำร้ายศัตรูได้
ด้วยเหตุนี้ เมื่อเวลาที่มีดแทงมาที่เขา มือของเขาพลิกทันที ก็ทำให้คู่ต่อสู้ล้มลงอยู่บนพื้น ในเวลาเดียวกันแตะไปที่หัวของเขา
“แกร็ก!”
เสียงที่คมชัดดังขึ้น หัวของผู้ชายถูกแตะจนแหลก กะโหลกชิ้นหนึ่งยังไปชนเข้ากับใบหน้าของผู้หญิงคนนั้น ใบหน้าถูกปกคลุมไปด้วยสีแดงและสีขาว
ผู้หญิงส่งเสียงกรีดร้อง ดึงมีดสั้นออกมาเช่นกัน แทงไปที่เอวของอู๋เป่ย
อู๋เป่ยบิดตัวหนึ่งที ยกมือขึ้นแล้วใช้วิชาฝ่ามือสายฟ้า ก็ได้ยินเสียงดังสนั่นดังขึ้น ผู้หญิงคนนั้นถูกโจมตีจนบินออกไปหลายสิบเมตรพร้อมกับมีด ผิวหนังไหม้เป็นสีดำ และเลือดในร่างกายก็ระเหยไปทันทีด้วยสายฟ้า!
ฆ่าคนสองคนนี้ตาย หัวของอู๋เป่ยไม่ปวดอีกต่อไป เขาสะบัดหัว สีหน้าของเขาแสดงถึงความประหลาดใจและความไม่แน่นอน : “นี่มันคืออะไร”
ระหว่างที่พูด เขาหยิบพระคัมภีร์ขึ้นมา ทันทีที่เปิดอ่าน มียันต์แปลกๆเขียนอยู่ทุกหน้า
เขาพูด : “ดูเหมือนว่าของสิ่งนี้ใกล้เคียงกับยันต์ เพียงแต่ทำไมถึงต้องทำเป็นรูปแบบหนังสือด้วย”
เขามองเห็นในพระคัมภีร์ยังมียันต์สิบกว่าแบบ เก็บเอาไว้ทันที
และในเวลานี้ ชายวัยกลางคนอายุห้าสิบกว่าปีคนหนึ่งเดินเข้ามา เขาสง่างามอย่างมาก ข้างหลังมีผู้ติดตามอยู่หนึ่งกลุ่ม
เมื่อเวลาที่เขามองเห็นศพที่อยู่บนพื้น สีหน้าดูแย่อย่างมาก จ้องอู๋เป่ยและถาม : “นายเป็นใคร”
อู๋เป่ยไม่มีความหวาดกลัว ถามกลับ : “แล้วคุณล่ะเป็นใคร”
ชายวัยกลางคนพูดเสียงลึก : “ฉันคือกัวยี่!”
กัวยี่เป็นหัวหน้าตระกูลกัว ลูกชายคนโตของกัวหยวนเซียงผู้สืบทอดตระกูลกัวในอนาคต
อู๋เป่ยยิ้มที่มุมปาก : “ที่แท้เป็นคุณลุงกัวนี่เอง ผมคือหลี่ซวินเป่ย ได้รับคำสั่งจากคุณปู่ให้มาฉลองวันเกิดของคุณปู่กัว แต่ไม่รู้ทำไม ทันทีที่เข้ามาก็จะมีคนฆ่าผมแล้ว”
กัวยี่เหลือบมองศพที่อยู่บนพื้น เขาพูดเสียงลึก : “นายหมายถึง พวกเขาจะฆ่านายเหรอ”
อู๋เป่ย : “ใช่แล้ว หรือว่าคุณลุงกัวไม่รู้เหรอ”
กัวยี่สูดหายใจเข้าลึกๆหนึ่งที พูด : “ฉันคิดว่าต้องมีอะไรเข้าใจผิดแน่นอน”
อู๋เป่ยถอนหายใจเบาๆหนึ่งที : “เข้าใจผิดอะไรถึงสามารถทำให้ปรมาจารย์คนเซียนสองคนมาฆ่าผม”
กัวยี่พูด : “ฉันจำได้ว่า คนที่มาในวันนี้เป็นหลี่หงเทา ทำไมถึงกลายเป็นนายได้”
ในเวลานี้ มีชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามา ก็คือหวงเซียง หวงเซียงเห็นว่าอู๋เป่ยไม่เป็นอะไร เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก หันกลับไปจ้องกัวยี่และพูด : “กัวยี่! เรื่องของวันนี้ ตระกูลหลี่ของผมไม่ยอมจบแบบนี้อย่างแน่นอน!”
กัวยี่พูดอย่างไม่แยแส : “เพื่อนหวง ผมอธิบายไปแล้ว นี่เป็นการเข้าใจผิด”
หวงเซียงพูดอย่างเย็นชา : “ไม่สนว่าจะเป็นการเข้าใจผิดหรือไม่ ความจริงที่พวกคุณต้องการฆ่าคุณชายหลี่ของพวกเราไม่มีทางเปลี่ยนแปลงอย่างแน่นอน! กัวยี่ รอทางพวกเราเปิดสงครามได้เลย!”
สีหน้าของกัวยี่เยือกเย็น : “หวงเซียง! คุณคิดว่า ตระกูลกัวของผมจะกลัวตระกูลหลี่เปิดสงครามเหรอ”
หวงเซียงหัวเราะฮ่าฮ่าหนึ่งที : “ไม่สนว่าคุณจะกลัวหรือไม่กลัว ในอนาคต ตระกูลหลี่จะเริ่มโจมตีตระกูลกัวอย่างเต็มรูปแบบ จะไม่ถอยแม้แต่ครึ่งก้าวอย่างแน่นอน!”
ข้างหลังกัวยี่ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพูดอย่างไม่แยแส : “พ่อ พวกเขาน่าจะรู้แผนการของพวกเราแล้ว ไม่ต้องพูดไร้สาระกับพวกเขาแล้ว ทำตามแผนดีกว่า!”
กัวยี่พยักหน้า หลังจากนั้นเขาถอยหลายก้าว พูดอย่างไม่แยแส : “ทุกท่าน รบกวนพวกคุณแล้ว ช่วยผมจัดการสองคนนี้ด้วย เป็นตายไม่ต้องสน!”
ทันใดนั้น ในกลุ่มมีปรมาจารย์กลุ่มหนึ่งพุ่งออกมา แม้ว่าจะไม่มีปรมาจารย์ตี้เซียน แต่อู๋เป่ยยังคงต้องขมวดคิ้ว
เขาให้หวงเซียงไปหลบอยู่ด้านหล้ง พูด : “เหล่าหวง คุณรีบหนีไปสะ ผมจะต้านไว้เอง”
หวงเซียงพูด : “คุณชาย จะต้านผมก็ต้านด้วยเหมือนกัน ต่อให้ผมตาย ผมก็ไม่มีทางทิ้งคุณชายไว้ข้างหลัง!”