บทที่ 664 พระภิกษุพูดเรื่องทางโลก

ชื่อผู้อำนวยการคนเก่าคือหูเจี้ยนกั๋ว ซึ่งเป็นชื่อที่ธรรมดามาก ในยุคที่เขาเกิดมีคนชื่อ“เจียงกั๋ว”มากถึงหมื่นคน

หูเจี้ยนกั๋วหยิบกระติกน้ำร้อนที่ใส่พวก เก๋ากี่ และสาหร่ายมัน ๆ เขาเป่ามันแล้วจิบอย่างเอร็ดอร่อย

อู๋เป่ยรีบหยิบถ้วย แล้วไปช่วยเขาเติมน้ำร้อนเพิ่ม

หูเจี้ยนกั๋วยิ้ม “ฮ่าฮ่า” เขาพูดว่า : เด็ก ๆ อย่างพวกนายนี้ จัดการอะไรได้ไม่เลวเลย ฉันพึงพอใจมาก”

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า : “ผู้อำนวยการ คุณวางแผนที่จะอยู่ประเทศยะมะกี่วันเหรอครับ？”

หูเจี้ยนกั๋วกล่าวว่า : “ตอนนี้ฉันเกษียณแล้ว และมีเวลาว่างมาก ฉันวางแผนจะใช้เวลาอยู่ที่นี่อีกสองสามวัน”

อู๋เป่ยบอกว่า : “ผมค่อนข้างคุ้นเคยกับยามะ กลับไปผมจะช่วยคุณจัดโรงแรม และพาคุณไปดูรอบ ๆ”

แววตาของหูเจี้ยงกั๋วสว่างขึ้น : “จริงเหรอ ? มันจะรบกวนเวลาทำงานของคุณหรือเปล่า？”

อู๋เป่ย : “ไม่เป็นไรครับ ตอนนี้ผมยังไม่ได้ไปทำงาน วางอยู่คนเดียว”

หูเจี้ยงกั๋วพยักหน้า : “เช่นนั้นก็เยี่ยมมาก ฉันกำลังคิดอยู่ว่าฉันจะสมัครกรุ๊ปทัวร์เที่ยวหรือไม่ แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้ว”

สิ่งที่ทุกคนพูดถึง ล้วนเป็นเรื่องเล็กน้อยในชีวิต ยิ่งพวกเขาคุยกันมากเท่าไหร่ อู๋เป่ยยิ่งแน่ใจว่าหูเจี้ยงกั๋วเป็นเพียงชายชราธรรมดาเท่านั้น

ระหว่างทานอาหาร ได้เปิดโต๊ะใหญ่สามโต๊ะ คนที่ประสบความสำเร็จนั่งที่โต๊ะหนึ่ง คนที่มีฐานะร่ำรวยนั่งอีกโต๊ะหนึ่ง และคนที่มาคนเดียวก็นั่งแยกอีกโต๊ะ

หม่าเชียนหลี่เดิมทีต้องการเชิญอู๋เป่ยนั่งที่โต๊ะของพวกเขา แต่อู๋เป่ยปฏิเสธ เขาไปนั่งโต๊ะที่สามกับหูเจี้ยงกั๋ว เพื่อนร่วมชั้นที่นั่งโต๊ะนี้ ล้วนแต่เป็นพนักงานออฟฟิศและคนธรรมดาทั่วไป

แน่นอนว่าเถาหรูเสวี่ยต้องนั่งข้างอู๋เป่ยตาม อย่างไรก็ตาม หลินโหรวและเจียงเยว่ซินนั่งอยู่ที่โต๊ะของหม่าเชียนหลี่

ขณะพูดคุย หม่าเชียนหลี่ได้ยินว่าตอนนี้อู๋เป่ยเป็นปริญญาเอกการแพทย์ เขามีความสุขมากและพูดว่า : “อู๋เป่ย คุณสร้างแรงบันดาลใจมาก ตอนที่คุณติดคุกในตอนนั้น ฉันรู้สึกผิดหวังกับคุณนิดหน่อย ต่อมา ฉันขอความช่วยเหลือกับเพื่อนร่วมชั้นเก่า และอยากช่วยคุณ น่าเสียดายที่คนที่จับคุณเข้าคุกมีอำนาจอยู่บ้าง เขาเองก็ทำอะไรไม่ได้ ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากขอให้ทางคุกปฏิบัติต่อคุณให้ดีหน่อย”

อู๋เป่ยรู้สึกประทับใจมาก เขาจำสิ่งที่ผู้คุมเรือนจำหลี่เซิ่งกั๋วพูดได้ ครั้งหนึ่งมีคนขอให้เขาดูแลอู๋เป่ย โดยบอกว่าเขาได้รับความไว้วางใจจากคนอื่น

อู๋เป่ยไม่มีเพื่อนหรือญาติคนอื่น ๆ ที่มีความสัมพันธ์เช่นนี้ และในตอนนั้นเขาก็รู้สึกประหลาดใจมาก ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าบุคคลนั้นคือผู้อำนวยการหูเจี้ยงกั๋ว

ในโรงเรียนที่มีผู้คนหลายพันคน อู๋เป่ยอดไม่ได้ที่จะประทับใจที่เขาใส่ใจนักเรียนคนหนึ่ง ที่เขาเพิ่งพบไม่กี่ครั้ง

“ผู้อำนวยการ ขอบคุณครับที่ช่วยผม อันที่จริงผมอยู่ในนั้นผมก็ไม่ค่อยว่างเหมือนกัน ผมพยายามเรียนอย่างหนัก ไม่เช่นนั้นผมจะเข้ามหาวิทยาลัยฮวาชิงได้อย่างไร” อู๋เป่ยกล่าว

หูเจี้ยงกั๋วยิ้มและพูดว่า : “ไม่เลว ไม่เลวเลย กลับไปฉันจะเขียนบทเกี่ยวกับเรื่องคุณ และให้ผู้อำนวยการคนปัจจุบันอ่านให้นักเรียนฟังทุกคน มนุษย์เรา ก็ต้องมีความดื้อรั้นแบบนี้จึงจะกล้าหาญมากขึ้นกับทุกความล้มเหลว！”

อู๋เป่ยออกไป และพูดกับเมิงจื๋อ: “ไปเอาเหล้าที่ดีหน่อยมา”

เมิงจื๋อโทรออก และภายในสิบนาที เหล้าก็ถูกส่งไปยังอู๋เป่ย

คือเหล้าเหมาไถ และชาคือหลงจิ่ง ทั้งคู่ล้วนเป็นของที่มีคุณภาพสูงสุด

เมื่อหูเจี้ยงกั๋วเห็นเหล้า ก็เบิกตากว้างแล้วพูดว่า : “โอ้ เหล้านี้ผลิตในยุคของฉันตอนนั้นเรียกว่าเหมาไถห้าดาว คุณไปเอามันมาจากไหน？”

เหล้านี้มีประวัติ ผลิตเมื่อห้าสิบปีก่อน และปัจจุบันหาได้ยากในท้องตลาด ในบางครั้งจะมีการประมูลโดยบริษัทประมูล และโดยปกติราคาจะอยู่ที่หนึ่งหรือสองล้าน

อู๋เป่ยกล่าวว่า: “นี่คือเหล้าที่ปู่ของผมเก็บซ่อนไว้ มีหลายกล่อง ผู้อำนวยการ คุณสามารถดื่มได้ตามสบาย”

ขณะที่เขาพูด เขาก็หาแก้วมาใหม่ และชงชาให้หูเจี้ยงกั๋ว ทันทีที่กลิ่นหอมของชาโชยออกมา หูเจียงกั๋วก็นั่งนิ่งไม่ได้แล้ว เขาดมกลิ่นและพูดด้วยความประหลาดใจ : “นี่คือ……ต้นชาสิบต้นเหรอ ? มันดูไม่เหมือนเลย มันมีรสชาติที่บริสุทธิ์มาก พร้อมกลิ่นหอมของถั่วผสมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ รสค้างอยู่ในคอยาวนาน แล้วมีเสน่ห์แบบรสเซนนิดหน่อย……”

ชานี้ คือชาแห่งการตรัสรู้ที่อู๋เป่ยซื้อมา และจริง ๆ แล้วเขาก็เต็มใจที่จะมอบให้ชายชราดื่ม

เขายิ้มแล้วพูดว่า : “ชาป่าที่เก็บมาจากภูเขา ยังมีรสชาติดีอยู่หรือเปล่า？”